વિઠ્ઠલભાઈ સુમનને ડોક્ટર પાસે લઈ જાય છે, જ્યાં ડોક્ટર કહે છે કે સુમનને માનસિક તનાવને કારણે તાવ આવ્યો છે અને દવા લેવાથી આરામ મળશે. સુમન અને વિઠ્ઠલભાઈ પછી જૂનાગઢ જવા માટે તૈયાર થાય છે. વિઠ્ઠલભાઈ ગુજરાત કૃષિ યુનિવર્સીટીના પ્રયોગો અને સંશોધનને જોવા માંગે છે અને ત્યાં તેમણે વિવિધ વિભાગોનું નિરીક્ષણ કર્યું. સુમન વિભા વિશે વાત કરે છે, જે લુસડીયા ગામની છે અને મિશનરી સ્કૂલની વિદ્યાર્થી છે. સુમન કહે છે કે વિભાએ તેમને અભ્યાસમાં મદદ કરી હતી, પરંતુ ખ્રિસ્તી હોવાને કારણે તેના કુટુંબે નાસ્તો ન ખાવાનો નિર્ણય કર્યો અને ત્યારથી વિભાએ સુમન સાથે વાત કરવાનું બંધ કરી દીધું છે. વિભા વિઠ્ઠલભાઈને કહે છે કે તેણે સુમનની કાળજી રાખી છે, પરંતુ સુમન વધુ લાગણીશીલ છે. વિઠ્ઠલભાઈ આ વાતને સમજાવે છે અને વિભાને પ્રોત્સાહિત કરે છે કે તે વનવાસી ઉત્કર્ષ સંસ્થામાં જોડાઈ શકે છે, જ્યાં તે ગરીબ આદિવાસીઓની સેવામાં મદદ કરી શકે છે. વિભા કહે છે કે તે હાલ અભ્યાસમાં છે અને તેના પપ્પાને મળીને વાત કરવી જરૂરી છે. અંતે, સુમન અને વિઠ્ઠલભાઈ વિભાને મળવા માટે તેની ઘેર જતાં હોય છે.

Ganesh Sindhav (Badal) દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Ganesh Sindhav (Badal)

Category ફિક્શન વાર્તા