રવિ, ૧૨ વર્ષનો વિધાર્થી, રાષ્ટ્રીય કક્ષાની સ્પર્ધામાં ભાગ લેવાની તૈયારીમાં હતો. તે નર્વસ હતો અને ડરથી પોતાના પગ હલાવી રહ્યો હતો, કારણ કે તેને શાળા નું નામ રોશન કરવાની ચિંતા હતી. આ સ્પર્ધામાં અનેક હોશિયાર વિદ્યાર્થીઓ હાજર હતા, અને રવિને જીતવું હતું. ગુજરાતના નાના ગામડાથી આવતા, એ પહેલી વાર દિલ્હી આવ્યો હતો, અને તેનાથી મોટો પ્રવાસ ક્યારેય નથી કર્યો. જ્યારે રવિનું નામ જાહેર થયું, ત્યારે તેનું ધબકારા વધ્યું, પરંતુ તેણે હિંમત ભેગી કરી. સ્ટેજ પર પહોંચતાં, તેણે અંદાજે ૧૦૦૦ લોકો સામે બોલવું હતું. તે ડર અને આત્મવિશ્વાસની ખામી અનુભવી રહ્યો હતો, પરંતુ પોતાના શિક્ષકને યાદ કરવાથી તેને આત્મવિશ્વાસ મળી ગયો. રવિએ ગુજરાતીમાં પોતાની સ્પીચ શરૂ કરી, જેમણે ધર્મની વ્યાખ્યા આપી. તેણે સમજાવ્યું કે ધર્મ માત્ર પૂજા નથી, પરંતુ કર્તવ્યનું પાલન છે, અને માનવતા સૌથી મોટો ધર્મ છે. રવિની વિચારધારા સાંભળતાં લોકોને ખૂબ આનંદ થયો, અને જજોએ પણ તેની પ્રશંસા કરી. રવિના શિક્ષક બેક સ્ટેજ પર ખુશ હતા, અને આ દ્રશ્ય રવિ માટે ખૂબ જ ખુશીનું હતું.

Ridhsy Dharod દ્વારા ગુજરાતી સામાજિક વાર્તાઓ

Writen by Ridhsy Dharod

Category સામાજિક વાર્તાઓ