કહાણીમાં માનવ અને માનસી, લવર્સ પાર્કમાં એક કોફી શોપમાં મળતા છે, જ્યાં તેઓ એકબીજાને વધુ સારી રીતે ઓળખવા માટે સગાઈ કર્યા પછી મળ્યા છે. તેઓના વાતચીત દરમિયાન, બાહ્ય દાદા-દાદીની એક દ્રશ્ય જોઈને, જે દાદાએ દાદીને ગુલાબ આપી રહ્યો છે, તેઓ એકબીજાને જોઈને ખુશ થઈ જાય છે. તેઓ દાદા-દાદીને આશીર્વાદ આપવા કહે છે, અને દાદી-દાદી તેમને આશીર્વાદ આપે છે. માનસી પછી માનવને પૂછે છે કે શું તે 25-30 વર્ષ પછી પણ તેને ગુલાબ લાવશે. જો કે, જ્યારે તેઓ પુનઃ મળતા છે, ત્યારે દાદી દાદીને ઓળખી શકતી નથી, અને માનવને આ વાત અજ્ઞાત લાગતી છે. એક મહિને પછી, માનવ જોવે છે કે દાદા એકલા આવ્યા છે અને તેમના આંસુઓ સાથે ગુલાબ મૂકી રહ્યા છે. વેઈટર એ જણાવી દે છે કે દાદી એક અકસ્માતમાં યાદશક્તિ ગુમાવી ગઈ છે અને દાદા દરરોજ એ જ જગ્યાએ આવીને ગુલાબ આપે છે, કારણ કે તે આ જગ્યાને યાદ રાખે છે જ્યાં તેમના પ્રેમની શરૂઆત થઈ હતી.

Dr Jay Raval દ્વારા ગુજરાતી સામાજિક વાર્તાઓ

Writen by Dr Jay Raval

Category સામાજિક વાર્તાઓ