કાવ્યાના જીવમાં જીવ આવ્યો હતો અને તે શશાંકને જોઈને ચીસો પાડવા લાગી. શશાંકએ તેને અવાજ ન કરવા કહ્યું અને કાવ્યાને ત્યાંથી દૂર લઈ ગયો. કાવ્યાએ કહ્યું કે તેણે પહેલા કદી આવું ભયાનક દ્રશ્ય નથી જોયું. શશાંકએ તેને પ્રોત્સાહન આપ્યું કે તેઓ સુરક્ષિત છે. તેમ છતાં, તેઓ ગાડી શોધવામાં નિષ્ફળ રહ્યા. કાવ્યાએ પૂછ્યું કે ગાડી કેમ દેખાતી નથી, અને શશાંકએ કહ્યું કે તેમને ધીરજ રાખવી જોઈએ. જંગલમાં ચાલ્યા પછી, તેઓને એક નાની ગુફા મળી, જ્યાં શશાંકએ આરામ કરવાનો સુચાવ કર્યો. કાવ્યા થાકી ગઈ અને ગુફામાં આરામ કરવા લાગી. તેમણે ભય ન રાખવાનો નક્કી કર્યો, પરંતુ કાવ્યાને ભૂખ પણ લાગી. તે ગુફાના બહાર આંબાના ઝાડની તરફ ગઈ, જ્યાં કેરીઓ લટકતી હતી. પરંતુ તે શશાંકને ઊંઘતા જોઈને તેને ઉઠાવવા માટે વિચાર કર્યો. કાવ્યાના મનમાં વિવિધ ભાવનાઓ અને ડર હતા, પરંતુ તે આવી પરિસ્થિતિનો સામનો કરવાની વૃત્તિ રાખતી હતી.

Niyati Kapadia દ્વારા ગુજરાતી હૉરર વાર્તાઓ

Writen by Niyati Kapadia

Category હૉરર વાર્તાઓ