આપ્રકરણમાં, સવજી અને તેના પરિવારજનો, જેમ કે સવિતા, જીતેન અને રશ્મિ, પાકિસ્તાનમાંથી ભારતના ભૂજમાં આવ્યા છે. સવજી ૮૮ વર્ષનો છે અને જ્યારે તે જમીન પર ઉતરે છે, ત્યારે તે ઉત્સાહ અને લાગણીથી ધરતીને ચુમે છે, જેનાથી તે પોતાના વતન પ્રત્યેની પ્રેમભાવના વ્યક્ત કરે છે. સવિતા પણ આ પ્રસંગે ભાવુક થાય છે, કારણ કે તે પોતાનું નાનોભાઈ અને બહેન ૩૦ વર્ષ બાદ જોઈ રહી છે. સવજીના આંસુઓને જોઈને જતી વખતે, પોલીસ ઈન્સ્પેક્ટર સવજીને પાણી આપે છે. જીતેન તેને યાદ અપાવે છે કે તે હવે ભારતની જમીન પર છે અને સ્વતંત્ર છે. તેઓ મંદિર જવાના પ્રસ્તાવ સાથે આગળ વધે છે, પરંતુ સવજીના મનમાં ભૂતકાળની કડવી યાદો ઉઠી આવે છે. સવજી અને તેના પરિવારના ઉન્મુક્ત આનંદનાં પલાં સામે, પાકિસ્તાનમાં તેઓએ જે વ્યથા સહન કરી છે, તે છવાઈ જાય છે. જયારે તેઓમાંડવી તરફ આગળ વધે છે, ત્યારે તેમના મનમાં વતનની યાદો અને મીઠાશની ભાવનાઓ અને અનુભવો જાગે છે. સવજી માટે, વતન એક મહેબૂબ જેવું છે, અને તે પોતાની લાગણીઓને વ્યક્ત કરે છે.

Vijay Shah દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Vijay Shah

Category ફિક્શન વાર્તા