પૂજા ગામડાની તરફ પગપાળા જઈ રહી હતી, જ્યારે તે બહુ મોડા થઈ ગઈ હતી. ગામમાં એક જ બસ આવતી હતી અને મોટે ભાગે નેટવર્ક પણ બંધ હતું, જેના કારણે તે ફોન કરવા માટે પ્રયાસ કરી રહી હતી. પૂજાએ પરંપરાગત ભારતીય વસ્ત્રો પહેર્યા હતા, જેમાં સલવાર કમિઝ અને કચ્છી મોજડી હતી. તે સાતથી આઠ કિ.મી. સુધી ચાલીને ગામમાં પહોંચી, જ્યાં તેના પરિવારમાં બધાઓ તેને જોઈને ખુશ થયા. ઘરમાં પ્રવેશ કરતા, પૂજાને તેના પરિવારના સભ્યો દ્વારા સ્વાગત કરવામાં આવ્યું અને બાપુજી તેને ચા-નાસ્તો તૈયાર કરવા માટે કહીએ છે. પૂજાને થાક લાગો હતો, પરંતુ તે ખુશ હતી. બાપુએ છોકરાના પરિવાર સાથે આવતા વિશે વાત કરી, અને પૂજા પોતાના રૂમમાં ગઈ, જે પહેલા જ તૈયાર હતું. ત્યાં એ.સી., એલ.ઇ.ડી. ટી.વી., અને પુસ્તકોના કબાટ સાથે એક સુંદર રૂમ હતું. પૂજા અને તેના પરિવાર વચ્ચે મીઠી વાતચીત થઈ અને પૂજાને એ વાતનો આનંદ હતો કે તે સામાજિક રીતે માન્ય અને મહત્વની હતી. વાર્તા ગામના ખેતરો અને કુદરતી સૌંદર્યને દર્શાવતી છે, જ્યાં પૂજાનો પરિવાર સરળ અને આનંદિત જીવન જીવે છે.

Alpesh Barot દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Alpesh Barot

Category ફિક્શન વાર્તા