અધૂરા શ્વાસ - ભાગ ૯
ટેબલ પર કેર સેન્ટરનું ફોર્મ પડ્યું હતું. અભયના હાથમાં પેન હતી પણ આંગળીઓ સુન્ન હતી. એ ફોર્મ ભરવા જતો હતો ત્યાં જ અંદરના રૂમમાંથી સિયાના ગળામાંથી વિચિત્ર અવાજ આવ્યો.
અભય દોડીને અંદર ગયો. સિયાનું શરીર ધ્રૂજતું હતું, શ્વાસ રુંધાતા હતા. આ દ્રશ્ય જોઈ અભયનો બધો સ્વાર્થ, થાક પળવારમાં ઓગળી ગયા! એ પાગલની જેમ વળગી પડ્યો, “સિયા! તું મને આમ છોડીને ન જઈ શકે!” એ પગના તળિયા ઘસવા લાગ્યો. અચાનક સિયાની પાંપણો ઝડપથી ફફડી. એની આંખો સ્થિર થઈને સીધી અભયની આંખોમાં પરોવાઈ ગઈ!
સિયાનો હાથ ઊંચકાયો અને એણે અભયના શર્ટના છેડાને મુઠ્ઠીમાં ભીંસી લીધો! સુકાઈ ગયેલા હોઠ હલ્યા અને અત્યંત ધીમો અવાજ નીકળ્યો – “અ...ભય...”
અભયનું કાળજું કંપી ઊઠ્યું. એણે સિયાનો હાથ માથે લગાવી દીધો અને ધ્રૂસકે ને ધ્રૂસકે રડી પડ્યો. “બા! એણે મારું નામ લીધું... એણે મને ઓળખી લીધો!”
ડોક્ટરે આવી તપાસીને કહ્યું કે આ એક અદ્ભુત સુધારો છે, મગજે પ્રતિસાદ આપ્યો છે. ડોક્ટર ગયા પછી અભયે પેલા કેર સેન્ટરના ફોર્મના ટુકડે-ટુકડા કરી હવામાં ઉડાવી દીધા! “એ મને ઓળખે છે બા, હું એને ક્યારેય નહીં છોડું.” હવે અભય પાસે આશાનું અમોઘ શસ્ત્ર હતું.
xxxxx
વિજ્ઞાન પાસે જેનો જવાબ નહોતો એ કોયડા સાથે અભયે જીવતાં શીખી લીધું હતું. હોસ્પિટલની ફાઈલમાં એ માત્ર એક કેસ નંબર હતી પણ અભય માટે એ સાક્ષાત્ પ્રાર્થના બની ગઈ હતી. હવે અભય એને નજરોથી નહીં પણ પોતાના આત્માથી નિહાળતો હતો.
ક્યારેક હતાશા ઘેરી વળતી. એક રાત્રે દર્પણમાં પોતાના ઊતરી ગયેલા ચહેરાને જોઈ અભય બરાડી ઊઠ્યો હતો અને દવાઓની બાટલીઓ તોડી નાખી હતી. પણ પછી સિયાની જૂની ઝાંઝરી જોઈને એ પશ્ચાત્તાપથી ભરાઈ ગયો. એણે સિયાની માફી માંગી લીધી.
અભયની સેવા હવે એક અનુષ્ઠાન બની ગઈ હતી. એ સિયાના વાળમાં તેલ નાખી સુંદર ચોટલો ગૂંથતો. એણે બાને કહ્યું, “બા, પહેલાં હું સિયાના રૂપને ચાહતો હતો, આજે હું એના આત્માને ચાહું છું. આ સેવા મને થકવતી નથી પણ પરમ શાંતિ આપે છે.”
બાએ જોયું કે દીકરાના ચહેરા પર હવે કોઈ હતાશા નહોતી પણ એક સંત જેવું તેજ હતું.
સાંજે સૂર્યાસ્ત વખતે અભયે સિયાના કાનમાં કહ્યું, “દુનિયા કહે છે કે હું તારી સેવા કરું છું, પણ સાચું તો એ છે સિયા કે તું મને બચાવી રહી છે. તારા મૌને મને શાંતિથી જીવતાં શીખવ્યું છે.” એણે બીજા લગ્નની ફાઈલો અને સલાહોના કાગળો સળગાવી દીધા. પ્રેમ હવે વાસના કે શબ્દોથી પર થઈને પરમાત્માની ભક્તિ બની ચૂક્યો હતો.
xxxxx
એક બપોરે અભય જૂના બોક્સમાંથી સામાન કાઢતો હતો ત્યારે એ પીળો દુપટ્ટો હાથમાં આવ્યો જે પહેરીને સિયા પહેલીવાર ઘરમાં આવી હતી. અભયે એ દુપટ્ટો સિયાના માથા પાસે મૂક્યો કે તરત સિયાની આંખોની કીકીઓ ઝડપથી ફરી. હોઠ ફફડ્યા અને ધીમો અવાજ નીકળ્યો – “પી... પીળો...”
અભય સ્તબ્ધ થઈ ગયો! “હા સિયા, પીળો દુપટ્ટો! તને યાદ છે આપણી પહેલી મુલાકાત?” અભય પાગલની જેમ લગ્નના ફોટા, જૂનું પરફ્યુમ લઈ આવ્યો. સિયાએ ધ્રૂજતા હાથે ફોટા પર આંગળી મૂકી અને આંખોમાંથી ઓળખાણનાં આંસુ વહી નીકળ્યાં. ભારે સંઘર્ષ પછી એ બોલી – “અ...ભય...” અભયે એને બાથમાં ભરી લીધી, બા પણ દોડી આવ્યાં, ઘરમાં આનંદ છવાઈ ગયો.
પરંતુ સંધ્યા ટાણે એ યાદોનું ધુમ્મસ પાછું ઘેરાવા લાગ્યું. સિયાની આંખો ફરી છત તરફ સ્થિર થઈ ગઈ, હાથ ઢીલો પડી ગયો. ડોક્ટરે આવીને કહ્યું, “આ ન્યુરોલોજીકલ ફ્લિકર હતું. મગજે જૂની યાદોની ઊર્જા ક્ષણભર માટે છોડી પણ તે ટકી ન શકી. તે પાછી અચેતન અવસ્થામાં ચાલી ગઈ છે.”
ઓરડામાં ફરી ભયાનક સન્નાટો છવાઈ ગયો. સ્વર્ગ બતાવીને નિયતિએ ફરી નરકમાં ધકેલી દીધો હતો. પણ અભયે હાર ન માની. એણે પીળો દુપટ્ટો સિયાના હાથ પાસે મૂકી દીધો. આ ક્ષણિક ચમકારે એને સાબિત કરી આપ્યું હતું કે સિયા અંદર જીવે છે, અને એ અનંત ધીરજ સાથે લડતો રહેશે.
