સવારનો ખુશનુમા સમય હતો. ઘરમાં ગૂંજેલી શરણાઈઓની મધુર સુરાવલી હજુય જાણે હવામાં તરતી હતી, પણ રાતની રોનક અને ચહલપહલ હવે ધીમે ધીમે ઓસરી ચૂકી હતી. દીવાલો પર લટકતી દીવડાઓની લડીઓ ઝાંખી પડી ગઈ હતી અને આંગણામાં વેરાયેલાં ગુલાબનાં ફૂલો એ વાતની સાક્ષી પૂરતાં હતાં કે ગઈકાલે અહીં એક મોટો મહોત્સવ યોજાયો હતો - એક લગ્ન.
અભય બારી પાસે ઊભો હતો. સવારનો કુમળો તડકો એના ચહેરા પર પથરાઈ રહ્યો હતો, પણ એના અંતરમાં એક અજબ પ્રકારની શૂન્યતા અને શીતળતા વ્યાપેલી હતી. એણે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને નીચે સૂમસામ આંગણા તરફ જોયું. મહેમાનો વિદાય લઈ ચૂક્યા હતા, સગાં-સંબંધીઓ પોતાના ઘરે પરત ફરી ગયાં હતાં. ઘરમાં હવે ગજબની શાંતિ હતી... અકળાવી મૂકે એવી શાંતિ.
“અભય...” પાછળથી બાનો વહાલસોયો અવાજ આવ્યો, “વહુ જાગી ગઈ કે હજુ આરામ કરે છે?”
અભયે પાછળ વળ્યા વિના જ ધીમા સાદે કહ્યું, “ખબર નથી, બા... હજુ જોયું નથી.”
બા થોડીવાર એની પીઠ સામે તાકી રહ્યાં, પછી બોલ્યાં, “જા, જોઈ આવ દીકરા. સંસારની પહેલી સવાર છે... બધું મંગલ રહે.”
અભયે માથું હલાવ્યું અને ધીમા પગલે પોતાના ઓરડા તરફ આગળ વધ્યો. રૂમનો દરવાજો અડધો ખૂલેલો હતો. એણે હળવેથી ધકેલીને ખોલ્યો. અંદર ગુલાબ અને અત્તરની મીઠી સુગંધ પ્રસરેલી હતી. પલંગ પર સિયા બેઠી હતી, લાલ ચણિયાચોળી અને દુલ્હનના શણગારમાં હજુય સજેલી હતી, પરંતુ એના ચહેરા પર લગ્નની કોઈ લાલી કે ભાવ નહોતો.
તે બારીની બહાર તાકી રહી હતી... સાવ સ્થિર, પથ્થરની જેમ.
“સિયા...” અભયે અત્યંત કોમળતાથી સાદ પાડ્યો.
સિયાએ એની સામે જોયું, પણ એ આંખોમાં કોઈ આત્મીયતા કે સ્નેહ નહોતો. માત્ર એક ઠંડી, પરાઈ અને અજાણી નજર.
“તું ઊઠી ગઈ...?” અભયે એક સંકોચભર્યા સ્મિત સાથે પૂછ્યું.
“હંમ,” સિયાએ ટૂંકો, રુખો ઉત્તર આપ્યો અને નજર ફેરવી લીધી. ઓરડામાં ફરી એક અસહ્ય મૌન છવાઈ ગયું.
અભયે થોડી ક્ષણો ખચકાઈને કહ્યું, “નીચે બધા તારી રાહ જોતાં હતાં... જો તું તૈયાર થઈ જા તો...”
“હું કોઈના માટે તૈયાર નથી થવાની,” સિયાએ અધવચ્ચેથી જ એની વાત કાપી નાખી.
અભય થંભી ગયો. “મતલબ?” એણે પૂછ્યું.
સિયા ઊભી થઈ અને ડ્રેસિંગ ટેબલના અરીસા સામે જઈને ઊભી રહી ગઈ. એણે સાડી સરખી કરતાં કહ્યું, “મતલબ સાફ છે. આ બધાં નાટક અને ઢોંગ મારા ગજાની વાત નથી.”
“નાટક?” અભયનો અવાજ હળવો ધ્રૂજી ઊઠ્યો.
સિયાએ દર્પણમાં એની સામે તાકીને કહ્યું, “હા, આ લગ્ન... આ સંબંધો... આ બધું જ.”
અભય ક્ષણભર એને તાકી રહ્યો, “જો આ બધું નાટક જ હતું... તો તેં મારી સાથે લગ્ન કેમ કર્યાં?”
સિયાના હોઠ પર એક કડવું સ્મિત આવ્યું, “કારણ કે મારી પાસે બીજો કોઈ વિકલ્પ નહોતો.”
આ શબ્દો સીધા અભયના હૃદયમાં સોંસરા ઊતરી ગયા. “તો હું... માત્ર એક વિકલ્પ હતો?”
“હા,” સિયાએ જરાય ખચકાયા વિના કહી દીધું, “એક સલામત વિકલ્પ (સેફ ઓપ્શન).”
ઓરડાની હવા અચાનક ભારેખમ બની ગઈ. અભયે ઊંડો શ્વાસ લીધો, “સિયા, હું સમજી શકું છું કે તારા મનમાં કંઈક દર્દ છે... પણ આપણે વાત કરીને ઉકેલ લાવી શકીએ—”
“મારે કોઈ વાત નથી કરવી,” સિયાએ ફરી વાત કાપી, “અને પ્લીઝ, મારી પાસેથી એવી કોઈ અપેક્ષા ન રાખતો કે હું કોઈ ‘આદર્શ પત્ની’ બનીશ.”
અભયે એની આંખોમાં જોયું. ત્યાં ન ક્રોધ હતો, ન રુદન... માત્ર એક બર્ફીલું શૂન્ય હતું. “ભલે,” એણે ધીમેથી કહ્યું, “હું તારી પાસે કશી જ અપેક્ષા નહીં રાખું. પણ ઓછામાં ઓછું આપણે આ સંબંધને એક તક તો આપી શકીએ ને?”
સિયાએ નકારમાં માથું ધુણાવ્યું, “હું નથી આપી શકતી. કારણ કે હવે હું કોઈને પ્રેમ કરી શકું તેમ નથી.”
અભય પાસે કોઈ ઉત્તર નહોતો. નીચેથી બાનો અવાજ આવ્યો એટલે બંને નીચે ગયાં. હોલમાં સંબંધીઓ બેઠાં હતાં. બાએ કહ્યું, “આવ વહુ, પહેલી રસોઈ કરવાની છે.” સિયાએ સપાટ અવાજે કહ્યું, “મને રસોઈ બનાવતાં નથી આવડતી, અને મારે શીખવું પણ નથી.” હોલમાં સોપો પડી ગયો. બાની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયાં. સિયાએ પડકાર ફેંક્યો કે હું આવી જ રહીશ, તકલીફ હોય તો કહી દો. અભયે પીડા છુપાવીને કહ્યું, “કોઈ તકલીફ નથી... કારણ કે આ સંબંધ મેં મજબૂરીથી નહીં, સંપૂર્ણ જવાબદારીથી સ્વીકાર્યો છે.”
રાત્રે બહાર વરસાદ વરસતો હતો. રૂમમાં સિયા પલંગના એક ખૂણે મોં ફેરવીને સૂઈ ગઈ. એક જ ઓરડામાં બે અજાણ્યા જીવો શ્વાસ લઈ રહ્યા હતા. આ તો માત્ર શરૂઆત હતી... કારણ કે આ મૌન પાછળ એક ભયાનક વાવાઝોડું છુપાયેલું હતું.
