દીકરીની જાસૂસી
-રાકેશ ઠક્કર
પ્રકરણ ૨
એકદમ સાંકડી, ધૂળિયા વાતાવરણવાળી ખોલીમાં જ્ઞાનેશકુમારના એ સચોટ અને ધમકીભર્યા અંદાજે નવનીતલાલને થોડીવાર માટે સ્તબ્ધ કરી દીધા. કોઈ પણ જાતના વિલંબ વિના સીધા જ મુદા પર આવવાની આ કળા માત્ર કોઈ મંજેલા ખેલાડી કે અનુભવી ડિટેક્ટિવની જ હોઈ શકે. નવનીતલાલ પોતાની જાતને સંભાળતા ટેબલની સામે ગોઠવાયેલી બીજી લાકડાની ખુરશી પર બેઠા. એમણે ખિસ્સામાંથી સફેદ રેશમી રૂમાલ કાઢીને પોતાના કપાળ પર બાઝી ગયેલો પરસેવો લૂછ્યો અને બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું.
‘જ્ઞાનેશકુમાર, તમે બરાબર સમજી ગયા છો કે હું શા માટે અહીં આવ્યો છું.’ નવનીતલાલનો અવાજ થોડો ગગડ્યો, ‘મારી દીકરી સ્નેહા, જે ગઈ કાલે જ અઢાર વર્ષની થઈ છે, એના વર્તનમાં આવતા આ અજીબોગરીબ ફેરફારે મારા હસતા-રમતા પરિવારની ઊંઘ હરામ કરી દીધી છે. મેં તમને એની જમવાની આદત વિશે કહ્યું, પણ એ વાત માત્ર જમવા પૂરતી સીમિત નથી. એનાથી આગળ પણ ઘણું બધું છે જે મને અંદરથી કોરી ખાય છે.’
સામે બેઠેલા જ્ઞાનેશકુમારે પોતાની નકલી જેવી લાગતી સફેદ વિગ સેટ કરતા હોય તેમ માથું હલાવ્યું અને ભવાં ઊંચા કરીને પૂછ્યું, ‘જમવાની આદત સિવાય બીજું શું? શું એ રાત્રે ઘરની બહાર ચોરીછૂપીથી ક્યાંક બહાર જાય છે? કે પછી એના ફોન પર કોઈ શંકાસ્પદ મેસેજ કે કૉલ્સ આવે છે?’
‘ના, ના! બહાર જવાની તો કોઈ વાત જ નથી.’ નવનીતલાલે ઝડપથી પિંજરે પુરાયેલા પંખીની જેમ હાથ હલાવીને સ્પષ્ટતા કરી, ‘સ્નેહા આખો દિવસ પોતાના બેડરૂમમાં જ રહે છે, ઓનલાઈન કલાસિસ અટેન્ડ કરે છે અથવા તો પુસ્તકો વાંચ્યા કરે છે. કોઈ છોકરા સાથે ફોન પર લાંબી વાતો કરતી મેં એને ક્યારેય જોઈ નથી. અને જો એવું હોત તો કદાચ મને પકડતા વાર ન લાગત. રહસ્ય તો એ વાતનું છે કે એ એકદમ એકાંતપ્રિય બની ગઈ છે.’
જ્ઞાનેશકુમારે ગંભીરતાથી પૂછ્યું, ‘તો પછી આટલી બધી ચિંતા કરવાનું કારણ શું? ઘણી યુવાન છોકરીઓને કિશોરાવસ્થા પૂરી થતી વખતે આવી ખાણીપીણીની અડપલીઓ કે મૂડ સ્વિંગ્સ થતા હોય છે. આ કોઈ ડૉક્ટર કે મનોચિકિત્સકનો કેસ હોઈ શકે, કોઈ જાસૂસનો નહીં.’
આ સાંભળીને નવનીતલાલ સહેજ આગળ ઝૂક્યા અને એમણે એકદમ ધીમા, ડૂસકાં ભરેલા અવાજે કહ્યું, ‘ડૉક્ટરનો કેસ હોત તો હું ખુશી-ખુશી કોઈ મનોચિકિત્સક પાસે દોડી જાત, જ્ઞાનેશકુમાર! પણ મને અંદરથી ડર છે કે આ મામલો બીમારીનો નથી. બે અઠવાડિયા પહેલાં મેં એના ટેબલના ખાનામાંથી એક નવો ડાયરી જેવો નોટપેડ જોયો હતો. એમાં એણે લખ્યું હતું કે, ‘હવે બસ થોડા દિવસોની વાત છે, પછી મારે આ ઘર અને આ સોનાના પીંજરામાંથી કાયમ માટે છૂટી જવું છે.’ આ વાક્ય વાંચ્યા પછી મારા પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ છે.’
ઓફિસની નાની જગ્યામાં થોડીવાર માટે સન્નાટો છવાઈ ગયો. બહારથી આવતા વાહનોના હોર્નનો અવાજ અને દાદર પર કોઈના ચડવાના પગલાંનો અવાજ સ્પષ્ટ સંભળાતો હતો. જ્ઞાનેશકુમારે પોતાની આંગળીઓ ટેબલ પર થપથપાવી અને એક ઊંડો શ્વાસ લીધો.
‘તમે ડૉક્ટર પાસે કે પોલીસ પાસે કેમ નથી ગયા?’ જ્ઞાનેશકુમારે એકદમ તીક્ષ્ણ નજરે નવનીતલાલ સામે જોતા સવાલ કર્યો.
નવનીતલાલે લાચાર નજરે જવાબ આપ્યો, ‘પોલીસ પાસે એટલા માટે નથી ગયો કારણ કે જો આ વાત મીડિયા કે પોલીસ ચોપડે ચડી ગઈ, તો મારી આબરૂનું શું થશે? સમાજમાં નવનીતલાલનું નામ માટીમાં મળી જશે. અને ડૉક્ટર પાસે એટલા માટે નથી ગયો કારણ કે મને શંકા છે કે મારી દીકરી કોઈક ગંભીર મુસીબતમાં ફસાઈ ચૂકી છે—કોઈ એવું રહસ્ય જેને એ દુનિયાથી છુપાવી રહી છે.’
જ્ઞાનેશકુમારે પોતાની ખુરશી પરથી ઊભા થઈને રૂમમાં એક આંટો માર્યો. એમના ચહેરા પરના હાવભાવથી સ્પષ્ટ થતું હતું કે એમણે કેસ સ્વીકારી લીધો છે. એમણે પોતાની સખત મૂછો પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું, ‘ઠીક છે, નવનીતલાલ. તમારો આ કેસ હું સ્વીકારું છું. મારી ફી સાદા કેસો માટે અલગ હોય છે, પણ આ પ્રતિષ્ઠા અને આબરૂનો મામલો છે એટલે મારો ચાર્જ બાર હજાર રૂપિયા રહેશે.’
નવનીતલાલે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર પોતાના બ્રીફકેસમાંથી બાર હજાર રૂપિયાના દરની નોટો કાઢીને ટેબલ પર મૂકી દીધી.
જ્ઞાનેશકુમારે નોટોના બંડલ પર નજર નાખીને સંતોષથી ગળું ખોંખાર્યું અને કહ્યું, ‘બહુ સરસ. હવે તમારા બંગલાનું સરનામું, તમારી દીકરીનો તાજેતરનો ફોટો અને એની દિનચર્યાની વિગતો આ કાગળ પર નોંધી આપો. આવતીકાલે બપોરે હું જાત-તપાસ માટે તમારા ઘરે આવી પહોંચીશ. આવતા પહેલાં હું તમને ફોન કરીશ. દીકરી ઘરમાં ન હોય અથવા તો પોતાના રૂમમાં એકાંતમાં હોય તેવો સમય પસંદ કરજો. હવે તમે નિશ્ચિંત થઈને જઈ શકો છો.’
નવનીતલાલે હળવા શ્વાસે ઊભા થઈને વિદાય લીધી, જ્યારે જ્ઞાનેશકુમારે પોતાની ડાયરીમાં ‘સ્નેહા - ૧૮ વર્ષ’ એમ લખીને આગામી મિશનની શરૂઆત કરી દીધી.
ક્રમશ:
