ગાઢ અંધકાર, આકાશમાં ડરામણા કડાકા સાથે ત્રાટકતી વીજળી અને કાચ તોડી નાખે એવો ધોધમાર વરસાદ. અંશુલની કાર ગુજરાતના એક સાવ અજાણ્યા અને નિર્જન રસ્તા પર અચાનક બંધ પડી ગઈ. તેણે એન્જિન ચાલુ કરવા માટે બે-ત્રણ વાર નિષ્ફળ પ્રયાસ કર્યો, પણ કાર ટસથી મસ ન થઈ. રાતના બાર વાગી ચૂક્યા હતા. આજુબાજુ કોઈ ગામ કે વસ્તીનું નામોનિશાન નહોતું. કારની બારીમાંથી બહાર જોતાં તેને ડર લાગવા માંડ્યો. વીજળીના કડાકા સાથે ચમકતા પ્રકાશમાં તેણે જોયું કે થોડે દૂર એક જૂનું, જર્જરિત રેલવે સ્ટેશન હતું. સ્ટેશનના બોર્ડ પર કાટ ખાધેલા અને ઝાંખા અક્ષરે લખ્યું હતું: 'કાળુપુર રોડ'. વરસાદથી બચવા અને સવાર સુધી સુરક્ષિત આશરો મેળવવાની આશાએ અંશુલે કારમાંથી બહાર નીકળીને સ્ટેશન તરફ દોટ મૂકી.
સ્ટેશન બિલકુલ ભેંકાર અને બિહામણું હતું. પ્લેટફોર્મ પર ઉગેલું જંગલી ઘાસ અને ખંડિત થઈ ગયેલા બાંકડાઓ ચાડી ખાતા હતા કે વર્ષોથી અહીં કોઈ ટ્રેન આવી નથી. ટિકિટ બારી પર કરોળિયાનાં જાળાં બાઝેલાં હતાં. એકમાત્ર વેઇટિંગ રૂમનો લાકડાનો દરવાજો અડધો ખુલ્લો હતો. અંદર એક જૂનો પીળો બલ્બ ઝબકી રહ્યો હતો, જેનો પ્રકાશ અંધકારને વધુ ડરામણો બનાવી રહ્યો હતો. અંશુલ ધીમા પગલે અંદર પ્રવેશ્યો. રૂમમાં પ્રવેશતા જ તેના નાકમાં સખત ભેજ અને કંઈક બળતું હોય તેવી વિચિત્ર, ઉબકા આવે એવી દુર્ગંધ પ્રવેશી.
તેણે પોતાના ભીના કપડાં ખંખેર્યા અને આસપાસ જોયું. રૂમના એકદમ અંધારા ખૂણે, દીવાલને અડીને રાખેલી એક તૂટેલી લાકડાની ખુરશી પર એક વૃદ્ધ માણસ બેઠો હતો. તેણે કાળો, લાંબો અને જૂનવાણી કોટ પહેર્યો હતો. તેના ચહેરા પર એક જૂનું છાપું ઢાંકેલું હતું. આટલી રાત્રે અને આવા તોફાનમાં બીજા કોઈ માણસને જોઈને અંશુલને થોડી રાહત થઈ કે તે અહીં એકલો નથી.
"નમસ્તે કાકા, આટલા વરસાદમાં મારી કાર બહાર ખરાબ થઈ ગઈ છે. શું સવારે અહીં નજીકમાં કોઈ મિકેનિક કે મદદ મળશે?" અંશુલે થોડા સંકોચ સાથે પૂછ્યું.
વૃદ્ધે કોઈ જ હલનચલન ન કરી. થોડી ક્ષણોની ભયાનક શાંતિ છવાઈ ગઈ. પછી, તેણે ધીમેથી છાપું નીચે કર્યું. તેનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો હતો અને તેની આંખો એકદમ ખાલી, ઊંડી અને ભાવહીન હતી. તેણે કર્કશ, જાણે કોઈ ઊંડી ખાઈમાંથી આવતો હોય એવા ઘેરા અવાજમાં કહ્યું, "અહીં કોઈ નથી આવતું... સિવાય કે જેણે હંમેશાં માટે રોકાવું હોય."
અંશુલને આ જવાબ સાંભળીને અજીબ લાગ્યું. તેને લાગ્યું કે કદાચ એકલા રહેતા હોવાથી આ કાકાની બોલવાની છટા આવી હશે. તેણે ખિસ્સામાંથી સિગારેટ કાઢીને સળગાવી. સિગારેટનો ધુમાડો હવામાં ભળ્યો, અને રૂમમાં અચાનક તાપમાન ભયજનક રીતે ઘટી ગયું હોય એવું લાગ્યું. અંશુલને કડકડતી ધ્રુજારી છૂટી ગઈ.
"તો... તમે અહીં કઈ ટ્રેનની રાહ જુઓ છો?" અંશુલે મનની ગભરાહટ છુપાવવા વાત આગળ વધારવા પૂછ્યું.
"એક એવી ટ્રેન જે ક્યારેય તેના મુકામ પર પહોંચી જ નહીં," વૃદ્ધે અંશુલની આંખોમાં સીધું અને એકીટશે જોતા કહ્યું.
અંશુલની નજર અચાનક વૃદ્ધના હાથમાં રહેલા પેલા છાપા પર પડી. છાપાનો કાગળ એકદમ પીળો પડી ગયો હતો, અને તેના પર મોટા અક્ષરે તારીખ લખી હતી: ૧૭ ઓગસ્ટ ૧૯૮૨. અંશુલના મગજમાં ભયનો એક જોરદાર ઝબકારો થયો. ૪૦ વર્ષ કરતાં પણ વધુ જૂનું છાપું? કોઈ શા માટે વાંચે?
"કાકા... આ છાપું... આટલું જૂનું?" અંશુલ માંડ માંડ બોલી શક્યો, પણ વૃદ્ધ અચાનક કોઈ પણ જાતના અવાજ વિના પોતાની જગ્યાએથી ઊભો થઈ ગયો. જેમ જેમ તે ઊભો થયો, રૂમમાં ઝબકતા બલ્બનો પ્રકાશ વધુને વધુ ઝાંખો થવા લાગ્યો અને વાતાવરણમાં પેલી બળવાની દુર્ગંધ અસહ્ય બની ગઈ.
"આ એ જ મનહૂસ રાત હતી, યુવાન... જ્યારે રાતની પેસેન્જર ટ્રેનના ડબ્બા નંબર ચારમાં અચાનક આગ લાગી હતી. બધા જીવતા ભડથું થઈ ગયા હતા... અને હું..." વૃદ્ધે ધીમેથી પોતાનો લાંબો કાળો કોટ ખોલ્યો.
અંશુલની આંખો ફાટી ગઈ અને તેના હૃદયના ધબકારા ચૂકી ગયા. કોટની અંદર વૃદ્ધનું શરીર હતું જ નહીં! માત્ર ભયાનક રીતે બળીને કોલસો થઈ ગયેલા હાડપિંજર પર માંસના કાળા લોચા લટકી રહ્યા હતા. તેમાંથી જ પેલી સળગતા માંસની દુર્ગંધ આવી રહી હતી.
અંશુલના ગળામાંથી એક હચમચાવી નાખતી ચીસ નીકળી ગઈ. તેણે દરવાજા તરફ જીવ બચાવવા દોટ મૂકી, પણ બહાર જવા માટેનો લાકડાનો દરવાજો આપોઆપ ભારે અવાજ સાથે જોરથી બંધ થઈ ગયો. રૂમમાં હવે માત્ર ઘનઘોર અંધકાર અને તે બળેલા માંસની દુર્ગંધ હતી. વૃદ્ધ ધીમે ધીમે તેની તરફ આગળ વધી રહ્યો હતો. તેના દરેક ડગલાં સાથે ફ્લોર પર રાખ અને લોહીના કાળા ડાઘ પડી રહ્યા હતા.
"મારી ટિકિટ કન્ફર્મ થઈ ગઈ છે... તારી ટિકિટ ક્યાં છે?" વૃદ્ધના અવાજમાં હવે એક અમાનવીય પડઘો હતો. તેણે પોતાનો સળગેલો, હાડકાં વાળો હાથ અંશુલના ગળા તરફ લંબાવ્યો. અંશુલને લાગ્યું કે કોઈએ તેના ગળા પર બરફની ધારદાર છરી મૂકી દીધી છે. તેનો શ્વાસ રૂંધાવા લાગ્યો અને તેની આંખો સામે સંપૂર્ણ અંધારું છવાઈ ગયું.
જ્યારે અંશુલની આંખો ખુલી, ત્યારે સવારનો કૂમળો સૂર્યપ્રકાશ તેના ચહેરા પર પડી રહ્યો હતો. પક્ષીઓનો કલરવ સંભળાઈ રહ્યો હતો. તેણે જોયું કે તે પ્લેટફોર્મની બહાર ધૂળવાળા કાચા રસ્તા પર બેભાન પડ્યો હતો. તેણે હાંફતા હાંફતા ગભરાઈને ઊભા થઈને વેઇટિંગ રૂમ તરફ જોયું.
ત્યાં કોઈ રૂમ નહોતો! માત્ર સળગી ગયેલી ઈંટોનો એક ઢગલો હતો, જેની પર વર્ષો જૂની જંગલી વેલો પથરાયેલી હતી. ત્યાં કોઈ દરવાજો, બલ્બ કે ખુરશી નહોતાં. એ જગ્યા વર્ષોથી ખંડેર હતી.
એટલામાં એક સ્થાનિક ભરવાડ ત્યાંથી પોતાના ઘેટાં લઈને પસાર થયો. અંશુલની ખરાબ હાલત જોઈને તે ઊભો રહ્યો. "ભાઈ, તમે આખી રાત અહીં રોકાયા હતા?"
અંશુલે ગભરાયેલા અવાજે પૂછ્યું, "આ... આ સ્ટેશનનો વેઇટિંગ રૂમ ક્યાં ગયો? ગઈકાલે રાત્રે અહીં એક વૃદ્ધ માણસ હતો..."
ભરવાડના ચહેરા પર ગભરાહટ અને દયાના મિશ્ર ભાવો છવાઈ ગયા. તેણે હાથ જોડીને કહ્યું, "સાહેબ, આ સ્ટેશન તો ૧૯૮૨ માં એક ટ્રેનમાં ભયંકર આગ લાગ્યા પછી કાયમ માટે બંધ થઈ ગયું છે. એ દુર્ઘટનામાં બળી ગયેલા એક મુસાફરની આત્મા હજુ પણ અહીં ભટકે છે અને પોતાની ટ્રેનની રાહ જુએ છે. રાત્રે અહીં ભૂલથી પણ કોઈ નથી આવતું. તમે નસીબદાર છો કે જીવતા બચી ગયા."
અંશુલના પગ તળેથી જમીન સરકી ગઈ. પરસેવે રેબઝેબ અંશુલ પોતાની કાર તરફ જીવ લઈને દોડવા જતો હતો, ત્યાં જ તેને પોતાના જમણા હાથમાં કંઈક સળવળાટ થતો હોવાનો અહેસાસ થયો. તેણે પોતાની બંધ મુઠ્ઠી ખોલીને જોયું અને તેના હોશ ઊડી ગયા.
તેના હાથમાં એક અડધી બળેલી, રાખથી ખરડાયેલી રેલવે ટિકિટ હતી, જેના પર સ્પષ્ટ અક્ષરે તારીખ લખી હતી: ૧૭ ઓગસ્ટ ૧૯૮૨.
અને પવનની એક સુસવાટાભરી લહેરખી સાથે અંશુલના કાનમાં ફરીથી પેલો કર્કશ અવાજ ગુંજી ઉઠ્યો: "તારી ટિકિટ ક્યાં છે?"
