શું થયું અનંત?” ગાયકવાડનો અવાજ કાનમાં પડ્યો, પરંતુ અનંત જાણે કોઈ બીજા જ વિશ્વમાં પહોંચી ગયો હતો.
લેપટોપની સ્ક્રીન પર અટકેલી તસવીર સામે તેની આંખો એકધારી સ્થિર હતી. નાયક પણ અનંતના ચહેરા તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
“સર...” અનંતના હોઠ ધ્રૂજ્યા, “આ... આ કોણ છે?”
ગાયકવાડે તરત કોઈ જવાબ ન આપ્યો.“તને ઓળખાય છે?”
અનંતે ફરી સ્ક્રીન તરફ જોયું.“ચહેરો સ્પષ્ટ નથી દેખાતો સર... પણ...” તે અટકી ગયો.
“પણ શું?”“મને લાગે છે... મેં આ વ્યક્તિને પહેલાં જોઈ છે.”
ગાયકવાડ ખુરશી પરથી સહેજ આગળ નમ્યા.“ક્યાં?”
અનંતે કપાળ પર હાથ મૂક્યો.“યાદ નથી આવતું.”“યાદ કરવાનો પ્રયાસ કર.”“હું પ્રયત્ન કરું છું સર.”
નાયકે વચ્ચે કહ્યું, “સર, ફૂટેજ થોડું આગળ કરીએ?”
ગાયકવાડે ઈશારો કર્યો. વિડિયો ફરી શરૂ થયો. સ્ક્રીન પર ફાર્મહાઉસનો મુખ્ય દરવાજો દેખાયો. રાતનો સમય. આસપાસ અંધકાર. થોડી ક્ષણો પછી એક ગાડી આવીને અટકી. ગાડીમાંથી બે વ્યક્તિઓ નીચે ઉતર્યા. અનંતે શ્વાસ રોકી દીધો. એક વ્યક્તિ સ્પષ્ટપણે સંદીપ હતો. બીજી વ્યક્તિનો ચહેરો કેમેરાથી બીજી તરફ હતો.
“સંદીપ!” અનંતના મુખમાંથી અનાયાસે નીકળી ગયું.
ગાયકવાડ શાંત રહ્યા.“હા. તારો મિત્ર.”“પણ... સંદીપ અહીં શું કરતો હતો?”“એ જ સવાલનો જવાબ અમને પણ જોઈએ છે.”
ફૂટેજ આગળ વધ્યું. સંદીપે આસપાસ નજર કરી. પછી તેની સાથે આવેલી વ્યક્તિએ તેનો હાથ પકડ્યો. બંને અંદર પ્રવેશી ગયા.
અનંતની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.“સર...”
“શું?”
“બીજી વ્યક્તિ...”
“હા?”
“એ...”અનંત વાક્ય પૂરું કરે એ પહેલાં જ વિડિયો અટકી ગયો.
“શું થયું?” ગાયકવાડે પૂછ્યું.
અનંતે ધીમેથી કહ્યું,“કંઈ નહીં.”પરંતુ તેના ચહેરા પર સ્પષ્ટ હતું કે કંઈક તો થયું હતું.
ગાયકવાડે વિડિયો બંધ કર્યો.“અનંત, તું મને કંઈક છુપાવી રહ્યો છે?”
“ના સર.”
“વિચાર કર. તું અત્યારે પોલીસ કસ્ટડીમાં છે. તારા પિતાની હત્યા થઈ છે. અને તારો સૌથી નજીકનો મિત્ર રાત્રે એ જ ફાર્મહાઉસમાં દેખાય છે જ્યાંથી તું ઝડપાયો. આવી સ્થિતિમાં એક નાનકડી વાત પણ મહત્વની બની શકે છે.”
અનંત ચૂપ રહ્યો. થોડી ક્ષણો પછી બોલ્યો,“સર... સંદીપ આવું કરી શકે એવું હું માની જ નથી શકતો.”
ગાયકવાડે તેની આંખોમાં જોઈને કહ્યું,“વિશ્વાસ અને પુરાવા વચ્ચેનો તફાવત સમજાય છે તને?”
અનંત પાસે કોઈ જવાબ નહોતો.
*બે વર્ષ પહેલાં*
“આજે બહુ થાકી ગઈ છું.”સંજનાએ બેડ પર બેસતા કહ્યું.
અનંતે હસતાં તેની સામે પાણીનો ગ્લાસ મૂક્યો.“આ લે. આખો દિવસ કામ, પછી ઘર... તું પોતાનું ધ્યાન જ નથી રાખતી.”
સંજનાએ ગ્લાસ લીધો.“અને તમે?”
“મારું શું? મારી સંભાળ રાખવા માટે મારી પત્ની છે ને!”
સંજનાના ચહેરા પર સ્મિત આવ્યું. અનંતે તેના માથા પર હળવેથી હાથ ફેરવ્યો.“ખબર છે સંજના, તું મારા જીવનમાં આવી ત્યારથી મને લાગે છે કે મારી પાસે બધું છે.”
સંજનાએ તેની આંખોમાં જોયું. એક ક્ષણ માટે તેની અંદર કંઈક તૂટી ગયું.
“શું થયું?” અનંતે પૂછ્યું.
“કંઈ નહીં.”
“ખાતરી?”
“હા.”
અનંતે પ્રેમથી તેનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો.“હું તને ખૂબ પ્રેમ કરું છું.”
સંજનાએ માત્ર એટલું કહ્યું,“હું પણ.”
અનંત રૂમની બહાર ગયો. દરવાજો બંધ થયો. સંજનાનું સ્મિત ધીમે ધીમે ગાયબ થઈ ગયું. થોડી ક્ષણો સુધી તે નિશ્ચલ બેસી રહી. પછી તેનો મોબાઈલ રણક્યો. સ્ક્રીન પર નામ હતું—સંદીપ.
સંજનાએ આસપાસ જોયું અને કોલ રિસીવ કર્યો.“હા.”
સામેથી સંદીપનો અવાજ આવ્યો,“બધું બરાબર?”
“હા.”
“અનંતને કંઈ શંકા તો નથી ને?”
સંજના થોડી ક્ષણ ચૂપ રહી.“ના.”
“તો પછી પ્લાન પ્રમાણે બધું ચાલે છે.”
સંજનાએ આંખો બંધ કરી.“સંદીપ...”
“હા?”
“આપણે ખરેખર કેટલું આગળ જવાનું છે?”
“જ્યાં સુધી આપણું કામ પૂરું ન થાય ત્યાં સુધી.”
“પણ...”
“પણ શું?”
“ક્યારેક મને લાગે છે કે આપણે ખોટું કરી રહ્યા છીએ.”
સામેથી થોડી ક્ષણ શાંતિ રહી.પછી સંદીપનો ઠંડો અવાજ આવ્યો,“હવે પાછા ફરવાનો સમય ગયો, સંજના.”
સંજનાએ ફોન કાપી નાખ્યો. તેની આંખોમાં પાણી આવી ગયું.
વર્તમાન
“સર!”
નાયકનો અવાજ સંભળાતા ગાયકવાડ તેની તરફ વળ્યા.“શું મળ્યું?”
“ફૂટેજનો બીજો એંગલ મળ્યો છે.”
ગાયકવાડ તરત ઊભા થયા. લેપટોપ ફરી ચાલુ થયું. આ વખતે કેમેરાનો એંગલ થોડો અલગ હતો. સંદીપ ગાડીમાંથી ઉતર્યો. તેની સાથેની વ્યક્તિ પણ બહાર આવી. ચહેરો હજુ સ્પષ્ટ નહોતો. પરંતુ આ વખતે તેના હાથમાં કંઈક હતું. નાયક ઝૂમ કરવા લાગ્યો. અનંત આગળ વળ્યો.
સ્ક્રીન પર દેખાતી વસ્તુ જોઈને તેની આંખોમાં અજાણ્યો ભય છવાઈ ગયો.“આ તો...”
“શું?” ગાયકવાડે પૂછ્યું.
અનંતે ધીમેથી કહ્યું,“આ વસ્તુ... સંજના પાસે હતી.”
ગાયકવાડે તરત અનંત તરફ જોયું. નાયક પણ સ્થિર થઈ ગયો. રૂમમાં થોડા સમય માટે સંપૂર્ણ શાંતિ છવાઈ ગઈ. ગાયકવાડે વિડિયો ફરી પાછો કર્યો.“અનંત, તું ખાતરીથી કહે છે?”
“હા સર.”
“આ વસ્તુ કોની છે?”
અનંતે સ્ક્રીન તરફ જોતાં કહ્યું,“મારી પત્નીની.”
ગાયકવાડની આંખોમાં ફરી એ જ રહસ્યમય સ્મિત આવ્યું.
“તો પછી અનંત...”તેમણે લેપટોપ બંધ કરતાં કહ્યું,“આ કેસ કદાચ આપણે વિચાર્યો હતો એના કરતાં ઘણો મોટો છે.”
અનંત કંઈ બોલ્યો નહીં. પરંતુ તેના મનમાં પ્રથમ વખત એક એવો પ્રશ્ન જન્મ્યો જેને પૂછવાનું પણ તેને ડર લાગતું હતું, “શું સંજના પણ આ બધામાં સામેલ છે?”
અને એ જ ક્ષણે તેના મનમાં બીજો અવાજ આવ્યો“ના... સંજના એવું કરી જ ન શકે.”
પરંતુ હવે...શંકાએ વિશ્વાસના દરવાજા પર પહેલી વાર ટકોર કરી હતી..
