શ્રાવણ મહિનો એટલે પ્રકૃતિનો સોળે કળાએ ખીલવાનો સમય. આકાશમાં કાળા ડિબાંગ વાદળો છવાયેલા હતા અને બહાર સરસ મજાનો ઝરમર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો અને થોડો થોડો પવન વાતાવરણ ને એક જીવ આપતું હતું . આ કુદરતી વાતાવરણ બહાર ભલે શાંત અને ઠંડુ લાગતું હતું, પણ આશુના મનની અંદર તો જાણે કોઈ મોટું વાવાઝોડું ફૂંકાયું હતું. તે અંદરથી સાવ ભાંગી ગયો હતો, જાણે તેની દુનિયા લૂંટાઈ ગઈ હોય.અશુ પોતાના ઘરના વરંડા માં મૂકેલી પ્લાસ્ટિકની ખુરશી પર ચૂપચાપ બેઠો હતો. તેનો ડાબો પગ સતત ધ્રૂજી રહ્યો હતો—તેના મનની બેચેની અને વ્યાકુળતા સાફ દેખાઈ રહી હતી. તેના બંને હાથ પોતાના હોઠ પર ટેવાયેલા હતા અને તે કોઈ ઊંડા વિચારમાં ડૂબેલો હતો. તે જાણે જૂની બધી વાતોને, યાદોને અને વીતેલા સમયને એકસાથે મગજમાં ઉકેલવાની કોશિશ કરી રહ્યો હતો, પણ તેના મોંમાંથી એક પણ શબ્દ ફૂટતો નહોતો.ત્યાં જ અચાનક, ગલીમાંથી કોઈના ચાલવાનો પરિચિત અવાજ આવ્યો. એ પગરખાંનો અવાજ કાને પડતા જ અશુ સાવધ થઈ ગયો. એટલી જ વારમાં જિયા ત્યાં આવી પહોંચી. તેના કપડાં પર વરસાદના થોડા છાંટા ઉડેલા હતા અને તેના ચહેરા પર ભારે ઉદાસી તથા લાચારી સ્પષ્ટ દેખાતી હતી.આશુ ઝડપથી પોતાની ખુરશી પરથી ઊભો થયો. તે જિયા સામે જોઈ રહ્યો, પણ હોઠથી કશું જ બોલ્યો નહીં. બસ, હાથના હળવા ઈશારાથી તેને સામે પડેલી ખુરશી પર બેસવા કહ્યું અને પોતે પણ ચૂપચાપ પાછો બેસી ગયો.જિયાએ પોતાની બેગમાંથી બે ચાના કપ કાઢ્યા અને એક કપ આશુની સામે મૂક્યો, અને બીજો પોતાની પાસે રાખ્યો. વરસાદના આ ઠંડા વાતાવરણમાં એ ગરમ ચામાંથી વરાળ નીકળી રહી હતી, પણ એ ચા પીવા તરફ કોઈનું ધ્યાન નહોતું. સમય જાણે ત્યાં જ થંભી ગયો હતો.ચાનો કપ મૂક્યા પછી, આશુએ પોતાના ખિસ્સામાંથી સિગારેટનું બોક્સ કાઢ્યું અને એક સિગારેટ સળગાવી. તેને સિગારેટ પીવાનું કોઈ ખાસ કે કાયમી વ્યસન નહોતું, પણ તે ક્યારેક બહુ ખુશ હોય કે બહુ દુઃખી હોય ત્યારે જ પીતો. આજે તેના જીવનનું સૌથી મોટું દુઃખ સામે હતું, તેથી શબ્દોના બદલે ધુમાડાનો સહારો લેવો તેને યોગ્ય લાગ્યો.સિગારેટ સળગાવીને તેનો ધુમાડો હવામાં છોડતા-છોડતા તે લગાતાર જિયા સામે જોઈ રહ્યો. જિયા પણ કઈ બોલી નહીં, તે બસ પલક પણ ઝપકાવ્યા વગર ખાલી આશુને જ નિહાળી રહી હતી. તેની આંખોમાં અનેક સવાલો હતા, પણ હોઠ પર તાળું લાગેલું હતું.આમ જ, બંનેની વચ્ચે થોડો સમય સંપૂર્ણ શાંતિ છવાયેલી રહી. કોઈએ કશું ન કહ્યું, માત્ર આકાશમાંથી પડતા વરસાદના ટીપાંનો અને પવનનો અવાજ જ સંભળાઈ રહ્યો હતો.પછી અચાનક, એ ભારે સન્નાટો તોડતા જિયા ધ્રૂજતા અવાજે બોલી, અશુ... કાલે મારી સગાઈ છે.
આ સાંભળતા જ આશુની આજુબાજુની દુનિયા જાણે ક્ષણભર માટે રોકાઈ ગઈ. તેના શરીરમાંથી બધી તાકાત નીકળી ગઈ હોય તેમ તે ચૂપચાપ બેસી રહ્યો. તેણે કોઈ ગુસ્સો ન કર્યો, કોઈ ફરિયાદ ન કરી. બસ, મૌન રહીને જિયા સામે જોયું અને હોઠ પર એક હળવું, દર્દભર્યું સ્મિત લઈ આવ્યો.
ભાગ ૨ :
આશુના મૌન પાછળનો ત્યાગ જિયા સ્વીકારી શકશે?
કે પછી આશુની એ સિગારેટના ધુમાડામાં બંનેના પ્રેમની કથા હંમેશાં માટે અધૂરી રહી જશે?>
જાણવા માટે વાંચો "છેલ્લી મુલાકાત!"નો અત્યંત ભાવુક અને રોમાંચક ભાગ - ૨ વાંચવાનું ભૂલતા નઈ
વાર્તા તમને કેવી લાગી તે અંગે તમારો કિંમતી અભિપ્રાય (Review) ચોક્કસથી જણાવજો, જેથી આગળના ભાગોમાં હજુ વધુ સુંદર લાગણીઓ ઉમેરી શકાય. તેમજ આ સુંદર પ્રેમકથાના આગામી ભાગો સૌથી પહેલા વાંચવા માટે આ પેજ કે વાર્તાને **Follow** કરવાનું ભૂલતા નહીં!
-- જય માતાજી🙏🏻
- અશોકસિંહ જાડેજા
