માહી ઘણી વાર વિચારતી હતી કે માણસ ખરેખર ક્યારે તૂટી જાય છે? જ્યારે કોઈ તેનો હાથ છોડી દે ત્યારે, કે જ્યારે તે પોતાની અંદરથી જ ખોવાઈ જાય ત્યારે?બાળપણમાં તેણે પ્રેમ વિશે ઘણી વાર્તાઓ સાંભળી હતી. તેને લાગતું હતું કે એક દિવસ કોઈ આવશે, જે તેના મનને વાંચી શકશે, તેની આંખોમાં છુપાયેલા સપનાઓને ઓળખી શકશે
માહી બાળપણથી જ હસતી-રમતી છોકરી હતી. તેને વરસાદમાં ભીંજાવું ગમતું, રાત્રે છત પર સૂઈને તારાઓ જોવાનું ગમતું અને સૌથી વધારે ગમતું હતું પોતાના આવનારા જીવન વિશે સપનાં જોવાનું. તેના માટે લગ્ન એટલે પ્રેમ, હૂંફ અને એવો સાથી, જે જીવનના દરેક વળાંકે તેનો હાથ પકડીને ઊભો રહે.
પરંતુ લગ્નના થોડા જ મહિનાઓમાં તેના સપનાઓની ચમક ઝાંખી થવા લાગી. લગ્ન પછી તેને સમજાયું કે દરેક સંબંધ પ્રેમથી ભરેલો નથી હોતો.
જે ઘરમાં તેણે પોતાના જીવનની નવી શરૂઆત કરી હતી, એ જ ઘર ધીમે-ધીમે તેના માટે અજાણ્યું બની ગયું. પતિના ચહેરા પર ક્યારેય પ્રેમ દેખાતો નહોતો અને સાસરિયાંના શબ્દોમાં ક્યારેય પોતાપણું નહોતું. નાની-નાની વાતોમાં અપમાન, કટાક્ષ અને ઉપેક્ષા તેના રોજિંદા જીવનનો ભાગ બની ગયા.
શરૂઆતમાં માહી ઘણી રડતી. પછી તેણે ફરિયાદ કરવાનું બંધ કરી દીધું. ત્યારબાદ રડવાનું પણ બંધ થઈ ગયું. હવે તે ફક્ત મૌન રહેતી. ઘરના બધા કામ કરતી, બધાની વચ્ચે હસતી પણ અંદરથી જાણે ધીમે-ધીમે ખાલી થઈ રહી હતી.
ઘણી રાતો એવી હતી, જ્યારે તે પોતાના ઓરડાની બારી પાસે બેસીને વિચારતી કે આખરે તેની ભૂલ શું હતી. તેણે તો માત્ર પ્રેમ જ માંગ્યો હતો.
વર્ષો સુધી તેણે સંબંધ બચાવવાનો પ્રયત્ન કર્યો. દરેક અપમાન પછી તેણે પોતાની જાતને સમજાવી, દરેક આંસુ પછી પોતાના ચહેરા પર સ્મિત લાવ્યું. પરંતુ એક દિવસ તેને સમજાયું કે કોઈપણ સંબંધ એટલો કિંમતી નથી કે તેના માટે પોતાની આત્માને જ ખોવી દેવી પડે.
છૂટાછેડા લીધા પછી લોકોની નજરો બદલાઈ ગઈ. કેટલાકે તેને દોષી ગણાવી, કેટલાકે તેના નિર્ણય પર સવાલ ઉઠાવ્યા. પરંતુ કોઈએ તેના મનની અંદર ચાલતા તોફાનને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો નહીં.
સમય પસાર થતો ગયો.
પછી તેના જીવનમાં અદ્વૈત આવ્યો. તે માહી સાથે ખૂબ જ પ્રેમથી વાત કરતો, તેની ચિંતા કરતો અને તેને હંમેશાં કહેતો કે હવે તેને ક્યારેય એકલી નહીં રહેવા દે.
ઘણા ડર અને સંકોચ પછી માહીએ ફરી લગ્ન કરવાનો નિર્ણય લીધો.
પરંતુ આ વખતે સમસ્યા ઘરની નહોતી, સમસ્યા તેના પોતાના મનની હતી.
અદ્વૈત જ્યારે પ્રેમથી તેની નજીક આવતો, ત્યારે માહી એક પગલું પાછળ હટી જતી. જ્યારે તે કહેતો, “હું તને ખૂબ પ્રેમ કરું છું,” ત્યારે તેના મનમાં તરત જ એક અવાજ ઉઠતો—“જો એક દિવસ આ પ્રેમ પણ બદલાઈ ગયો તો?”
પહેલા સંબંધે તેના મનમાં એવો ડર બેસાડી દીધો હતો કે હવે ખુશી પણ તેને ડરાવતી હતી. તેને લાગતું હતું કે કદાચ તે ફરી ક્યારેય કોઈ પર વિશ્વાસ નહીં કરી શકે.
એક રાત્રે, જ્યારે આખું શહેર ઊંઘી રહ્યું હતું, ત્યારે માહી ચૂપચાપ બારી પાસે બેઠી હતી. અદ્વૈત તેની બાજુમાં આવીને બેઠો અને ધીમેથી બોલ્યો,
“દરેક માણસ તને દુઃખ આપવા માટે નથી આવતો, માહી. કેટલાક લોકો ફક્ત તારા ઘાવોને સમજવા માટે પણ આવે છે.”
માહી કંઈ બોલી નહીં. તેની આંખોમાંથી આંસુઓ વહી રહ્યા હતા. કદાચ વર્ષો પછી પહેલી વાર કોઈએ તેના તૂટેલા મનને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો હતો.
તે રાત્રે તેને સમજાયું કે જીવનમાં બીજી તક હંમેશાં પ્રેમ શોધવા માટે મળતી નથી. ક્યારેક તે પોતાની અંદર દટાઈ ગયેલી આશાને ફરીથી જીવંત કરવા માટે પણ મળે છે.
અને એ ક્ષણે, વર્ષો પહેલાં રાખ બની ગયેલા તેના સપનાઓની વચ્ચે, વસંતનું પહેલું ફૂલ ખીલ્યું.
