ભાગ - ૧૬: રક્તરંજિત સમ્રાજ્ઞી, કસાઈનો પ્રવેશ અને મોતના સોદાગર
વિદેહિતા ઇન્ડસ્ટ્રીઝની બિલ્ડિંગ પરથી જ્યારે વિદેહિતા નીચે ઉતરી, ત્યારે મીડિયા કે જનતાનો કોઈ ભય તેના ચહેરા પર નહોતો. સુલેમાન ખાનની એ ધમકી તેના કાનમાં સીધા તેજાબની જેમ ઓગળી રહી હતી. દુબઈથી આંતરરાષ્ટ્રીય મોતના સોદાગરે હવે ઓફિશિયલી ગુજરાતની ધરતી પર પોતાનો લોહીયાળ પંજો ફેલાવવાનું શરૂ કરી દીધું હતું. પણ વિદેહિતા હવે એ જૂની વિદેહિતા નહોતી જે ન્યાય માટે કાયદાના દરવાજા ખખડાવે; તે પોતે જ એક એવો કાયદો બની ચૂકી હતી જેનો અંત માત્ર મોતમાં જ થતો હતો.
તે સીધી સાબરમતી જેલના સ્પેશિયલ હાઈ-સિક્યોરિટી સેલ તરફ ગઈ, જ્યાં તેનો પતિ સુમિત શાસ્ત્રી હજુ પણ કસ્ટડીમાં હતો. પણ આજે જેલનો માહોલ સાવ જુદો હતો. જયવર્ધન રાણાના જેલની અંદર થયેલા એ ભયાનક અંત પછી આખી જેલનો સ્ટાફ વિદેહિતાના નામથી ધ્રૂજતો હતો. જેલર પોતે વિદેહિતા માટે કેબિનનો દરવાજો ખોલીને ઉભો હતો.
મુલાકાત રૂમની અંધારી કાચની દીવાલની પાછળ સુમિત શાસ્ત્રી બેઠો હતો. જેલના થોડા દિવસોમાં જ તેનો અહંકાર ઓગળી ગયો હતો, પણ તેની આંખોમાં હજુ પણ વિદેહિતા માટે નફરત અને ઈર્ષ્યા સાફ દેખાતી હતી. વિદેહિતા તેની સામે આવીને બેઠી. તેના સફેદ સિલ્કની સાડીની કડક ઇસ્ત્રી તેના લોખંડી ઈરાદાઓને પ્રતિબિંબિત કરતી હતી.
"વિદેહિતા... તેં રાણા અને રૂદ્રપ્રતાપને મારીને વિચાર્યું કે તું જીતી ગઈ?" સુમિતે કાચ પર હાથ પછાડતા ઝેરી અવાજે કહ્યું. "તું હજુ સુલેમાન ખાનને નથી ઓળખતી. એણે મુંબઈના જેલમાં બેઠેલા એના સૌથી ખતરનાક શાર્પશૂટર અને કસાઈને પેરોલ પર બહાર કઢાવ્યો છે. એનું નામ છે—ઝુબેર કાણા. એ જ્યારે માણસનો શિકાર કરે છે ને, ત્યારે એનું ગળું નથી કાપતો, એ જીવતા માણસની ચામડી ઉતારી લે છે. એ અમદાવાદ આવી ચૂક્યો છે, વિદેહિતા! એ તારી અને તારા આ આખા સામ્રાજ્યના એવા ચિથરા ઉડાવશે કે તને સ્મશાનમાં અગ્નિ આપવા માટે તારું હાડકું પણ નહીં બચે!"
વિદેહિતા સહેજ પણ વિચલિત ના થઈ. તેણે પોતાના કાળા ચશ્મા ઉતાર્યા. તેની આંખોની કાળી શૂન્યતા જોઈને સુમિતના ગળાનું થૂંક સુકાઈ ગયું.
"સુમિત..." વિદેહિતાનો અવાજ કોઈ ઠંડા કફન જેવો શાંત હતો. "તેં અને રાણાએ મળીને મને જે નરકમાં ધકેલી હતી ને, એ નરકની અગ્નિમાંથી હું તાપીને બહાર નીકળી છું. તારો એ ઝુબેર કાણા જો કસાઈ છે, તો હું એ કસાઈના ઘરની કાળરાત્રિ છું. એને કહી દેજે કે જો એ અમદાવાદની સરહદમાં પગ મૂકે ને, તો પોતાના કફનનું માપ લઈને આવે. અને રહી વાત તારી... તો તું જેલની અંદર સુરક્ષિત નથી. જે દિવસે મારો મૂડ બદલાશે, એ દિવસે રાણાની જેમ તારું ભેજું પણ આ જેલના સળિયા પર ચોંટેલું હશે."
વિદેહિતા ઊભી થઈ અને સુમિતના ચહેરા પર છવાયેલો મોતનો ભય જોતી જોતી બહાર નીકળી ગઈ.
સાંજના સાત વાગ્યા હતા. અમદાવાદના એસ.જી. હાઈવે પર વરસાદ ફરીથી લોહીના છાંટાની જેમ વરસી રહ્યો હતો. વિદેહિતા પોતાની કાળી મર્સિડીઝ કારમાં ઓફિસથી પોતાના આલીશાન ફ્લેટ તરફ જઈ રહી હતી. રોડ સાવ સૂમસામ હતો, વરસાદના કારણે વિઝિબિલિટી બહુ ઓછી હતી.
અચાનક, પાછળથી કોઈ પણ લાઈટ વગર એક વિશાળ કન્ટેનર ટ્રક ૧40ની સ્પીડ પર ધસી આવ્યો. એ ટ્રકે વિદેહિતાની કારને પાછળથી જોરદાર ટક્કર મારી.
ધૂમ!!!
કાર હવામાં બે ગુલાંટ ખાઈને હાઈવેના કિનારે આવેલા એક મોટા લોખંડના વીજળીના થાંભલા સાથે અથડાઈને ઊંધી વળી ગઈ. કારના કાચના હજારો ટુકડા હવામાં ઉડ્યા. વિદેહિતા કારની અંદર સીટબેલ્ટના કારણે અટકેલી હતી, પણ તેનું માથું સ્ટીયરીંગ સાથે અથડાવાના કારણે કાન અને કપાળમાંથી લોહીની ધારા વહી રહી હતી. આખું શરીર કચડાઈ ગયું હતું, શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થઈ રહી હતી.
ટ્રક ઊભો રહ્યો. એમાંથી પાંચ હથિયારધારી ગુંડાઓ હાથમાં લાંબી લોખંડની ધારદાર તલવારો અને કટર લઈને નીચે ઉતર્યા. એ બધાની આગળ એક કદાવર, સાડા છ ફૂટ ઊંચો ભયાનક માણસ ચાલતો હતો. તેની ડાબી આંખ પર એક મોટો ઘા હતો અને એ આંખ સાવ સફેદ હતી—એ જ હતો સુલેમાન ખાનનો અસલી કસાઈ, ઝુબેર કાણા.
"ખેંચી કાઢો એ રાંડને બહાર!" ઝુબેરનો અવાજ કોઈ ફાટેલા ઢોલ જેવો કરડાકીભર્યો હતો.
ગુંડાઓએ ઊંધી વળેલી કારનો દરવાજો લોખંડના સળિયાથી તોડી નાખ્યો અને વિદેહિતાના વાળ પકડીને તેને કાદવ અને લોહીથી ભરેલા રોડ પર ઘસડીને બહાર કાઢી. વિદેહિતા જમીન પર પછડાઈ. વરસાદનું પાણી તેના ઘા પર પડતાં જ અસહ્ય બળતરા થઈ રહી હતી, પણ તેની આંખો બંધ નહોતી થઈ. તે સિંહણની જેમ ઘાયલ થઈને પણ ઝુબેર સામે જોઈ રહી હતી.
ઝુબેર કાણા તેની નજીક આવ્યો. તેણે વિદેહિતાના ચહેરા પર પોતાના બૂટની લાત મારી. "આ જ છે એ છોકરી જેણે દુબઈના બોસનો ડેટા લીક કર્યો? આનામાં એટલી તાકાત છે કે આ રાણા અને રૂદ્રપ્રતાપને મારી શકે?" ઝુબેરે પોતાની કમર પરથી એક લાંબો, કાટ ખાયેલો રામપુરી ચાકુ બહાર કાઢ્યો. "સુમિત શાસ્ત્રીએ સાચું કહ્યું હતું... તારી ચામડી ઉતારીને જ્યારે હું દુબઈ પાર્સલ કરીશ ને, ત્યારે સુલેમાન ખાન ખુશ થઈ જશે."
ઝુબેરે ચાકુ વિદેહિતાના ગળાની ચામડી પર મૂક્યું. લોહીની એક ઝીણી લકીર તેના ગળા પર ઉપસી આવી. ગુંડાઓ અટ્ટહાસ્ય કરી રહ્યા હતા. વિદેહિતાનું મોત માત્ર થોડી સેકન્ડો દૂર હતું.
પણ તેઓ ભૂલી ગયા હતા કે વિદેહિતા જ્યારે કેમિકલ ગોડાઉનમાંથી બહાર નીકળી હતી, ત્યારે તે પોતાની સાથે માત્ર અર્ણવનું ટેબલેટ નહોતી લાવી; તે અર્ણવની એ સિક્રેટ ગન પણ લાવી હતી જે તેણે પોતાની કમર પર સાડીના પાલવની પાછળ છુપાવી રાખી હતી.
જ્યારે ઝુબેર ચાકુ વધારે ઊંડું ઉતારવા ગયો, ત્યારે વિદેહિતાએ પોતાની પૂરી તાકાત ભેગી કરીને જમણા હાથથી ઝુબેરના બંને પગની વચ્ચે જોરદાર પ્રહાર કર્યો.
"આાાાહ!" ઝુબેર પીડાના માર્યા સહેજ પાછો હટ્યો.
એ જ એક સેકન્ડના સોમા ભાગમાં વિદેહિતા જમીન પર આળોટી. તેની કમર પરથી ઓટોમેટિક નાઈન-એમએમ (9mm) પિસ્તોલ બહાર આવી. વરસાદની વીજળીના ચમકારા સાથે જ વિદેહિતાની આંગળીએ ટ્રિગર દબાવી દીધું.
ધાવ! ધાવ! ધાવ!
પહેલી ત્રણ ગોળીઓ ઝુબેરની આસપાસ ઉભેલા ત્રણ ગુંડાઓની છાતીની આરપાર નીકળી ગઈ. તેઓ લોહીના કોગળા કરતા કાદવમાં ઢળી પડ્યા. બાકીના બે ગુંડાઓ કશું સમજે એ પહેલાં વિદેહિતાએ જમીન પર બેઠા-બેઠા જ નિશાન લીધું.
ધાવ! ધાવ!
બંને ગુંડાઓના કપાળની બરાબર વચ્ચે કાણું પડી ગયું અને તેમનું ભેજું હાઈવેના કાળા ડામર પર વિખરાઈ ગયું.
હવે માત્ર ઝુબેર કાણા અને વિદેહિતા સામસામે હતા. ઝુબેર સહેજ ધ્રૂજી ગયો. તેણે આવી ઘાતકી અને ફાસ્ટ ઓપરેટ કરતી સ્ત્રી આખા અંડરવર્લ્ડમાં ક્યારેય નહોતી જોઈ. તે પોતાની તલવાર લઈને વિદેહિતા પર તૂટી પડવા ગયો, પણ વિદેહિતા ઊભી થઈ ચૂકી હતી. તેના ચહેરા પરથી વહી રહેલું લોહી વરસાદના પાણી સાથે ભળીને આખા શરીરને લાલ રંગથી રગદોળી રહ્યું હતું.
તેણે એક ક્ષણનો પણ વિલંબ કર્યા વગર સીધી ઝુબેરના જમણા ઘૂંટણ પર ગોળી મારી.
ધાવ!
ઝુબેર ચીસ પાડીને હાઈવે પર ઘૂંટણિયે પડી ગયો. વિદેહિતા સિંહણની જેમ તેની નજીક આવી. તેણે ઝુબેરના હાથમાંથી ચાકુ આંચકી લીધું.
"તેં કહ્યું હતું ને ઝુબેર... કે તું માણસની જીવતી ચામડી ઉતારે છે?" વિદેહિતાનો અવાજ સાંભળીને ઝુબેરના શરીરમાં ધ્રુજારી છૂટી ગઈ. "આજે હું તને બતાવીશ કે જ્યારે એક સ્ત્રી કસાઈ બને, ત્યારે મોત કેવું દેખાય છે."
વિદેહિતાએ એ જ કાટ ખાયેલું રામપુરી ચાકુ પૂરી તાકાતથી ઝુબેર કાણાની અસલી જમણી આંખની અંદર ઘુસાડી દીધું અને આખું ચાકુ ગોળ ફેરવી નાખ્યું.
"આાાાાાાાાહ!!!!" ઝુબેરની ભયાનક ચીસ આખા એસ.જી. હાઈવેના સન્નાટાને ફાડી નાખે તેવી તીવ્ર હતી. તેની આંખમાંથી લોહી અને માસના લોચા બહાર નીકળી આવ્યા. તે જમીન પર તરફડવા લાગ્યો, આખા રોડ પર તેનું લોહી ફેલાઈ ગયું.
વિદેહિતા ત્યાં જ ના અટકી. તેણે જગ્ગાના કન્ટેનર ટ્રકમાંથી કેમિકલનું જે કેન પડ્યું હતું એ ઉઠાવ્યું અને તરફડતા ઝુબેરના ખુલ્લા ઘા પર આખું એસિડ જેવું કેમિકલ ઢોળી દીધું. ઝુબેરનું શરીર જીવતેજીવ સળગવા લાગ્યું, માસ ઓગળવા લાગ્યું અને તેની ચીસો ધીમે ધીમે શાંત થઈ ગઈ. કસાઈ પોતે આજે એક એવા પશુની જેમ મર્યો જેની કલ્પના પણ અંડરવર્લ્ડમાં કોઈએ નહોતી કરી.
વિદેહિતાએ ચાકુ રોડ પર ફેંકી દીધું. તેના પોતાના હાથ પણ ઝુબેરના લોહીથી ભરાઈ ગયા હતા. તેણે ખિસ્સામાંથી અર્ણવનું એ સેટેલાઈટ ફોન કાઢ્યો અને સીધો દુબઈ સુલેમાન ખાનને લાઈવ ઓડિયો કનેક્ટ કર્યો. સામા છેડે ઝુબેરની છેલ્લી ચીસોનો અવાજ હજુ પણ રેકોર્ડ થઈ રહ્યો હતો.
"સુલેમાન ખાન..." વિદેહિતાનો શ્વાસ હજુ પણ ઝડપી ચાલી રહ્યો હતો, પણ તેનો અવાજ પથ્થર જેવો સખત હતો. "તારો કસાઈ હવે અમદાવાદના હાઈવે પર કૂતરાની મોતે મરી ચૂક્યો છે. તેં ઇન્ડિયા આવવાની વાત કરી હતી ને? તો સાંભળ... હવે તારે આવવાની જરૂર નથી. આ વિદેહિતા પોતે દુબઈ આવી રહી છે, તારા એ આલીશાન સામ્રાજ્યને સળગાવવા માટે. તેં રમત લોહીથી શરૂ કરી હતી, હું એનો અંત તારા જ કફનથી કરીશ."
વરસાદ રોકાઈ ચૂક્યો હતો, પણ અમદાવાદની ધરતી પર હવે એક એવી આંતરરાષ્ટ્રીય ગૅંગવૉરનો પાયો નખાઈ ચૂક્યો હતો જેમાં આખી દુનિયાની સત્તાઓ ધ્રૂજવાની હતી. વિદેહિતા હવે માત્ર અમદાવાદની ડોન નહોતી, તે આખા એશિયાના અંડરવર્લ્ડ માટે એક નવો કાળ બની ચૂકી હતી.
