ભાગ - ૧૫: કાળરાત્રિનો આખરી ભોગ, સામ્રાજ્યનો સ્મશાનવત સ્વીકાર અને નવું લોહીયાળ સિંહાસન
‘રાજ પેલેસ’ના એ આલીશાન લિવિંગ રૂમની લોહીથી લપેટાયેલી દીવાલો અને રૂદ્રપ્રતાપ સિંહ રાજની ખોપડીના ઉડેલા ચિથરા પાછળ છોડીને વિદેહિતા જ્યારે બહાર નીકળી, ત્યારે તેના ચહેરા પર વિજયનો કોઈ હરખ નહોતો. વરસાદની છેલ્લી ઝાપટો તેના શરીર પર ચોંટેલા લોહીને ધોવા મથી રહી હતી, પણ અર્ણવના બલિદાનની જે આગ તેના હૃદયમાં સળગી રહી હતી એ આખા અમદાવાદ પૂરના પાણીથી પણ બુઝાય તેમ નહોતી. તેના હાથમાં રહેલું અર્ણવનું ટેબલેટ હજુ પણ એક્ટિવ હતું, જેમાંથી ‘ધ શેડો’ સિન્ડિકેટના અબજોના હવાલા નેટવર્કનો ડેટા પીએમ ઓફિસ (PMO) અને રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા એજન્સીઓ સુધી સેકન્ડના સોમા ભાગમાં ટ્રાન્સમિટ થઈ રહ્યો હતો.
રાતના બરાબર સાડા ત્રણ વાગ્યા હતા. દિલ્હીથી લઈને ગાંધીનગર સુધીના સત્તાના ગલિયારાઓમાં ભૂકંપ આવી ચૂક્યો હતો. રાતોરાત કેબિનેટ સેક્રેટરીઓની ઈમરજન્સી મીટિંગો બોલાવાઈ હતી. ‘ધ શેડો’ના લિસ્ટમાં દેશના એવા મોટા મંત્રીઓ અને બિઝનેસમેનોના નામ હતા જેઓ અત્યાર સુધી ધર્મના અને કાયદાના મહોરાં ઓઢીને ફરતા હતા. પણ આ બધાની વચ્ચે, એક માણસ હજુ જીવતો હતો જે આ આખા પાપના ઘડાનો પાયો હતો—જયવર્ધન રાણા.
વિદેહિતા સ્કોર્પિયો કારને સીધી સાબરમતી સેન્ટ્રલ જેલના પાછળના ક્વાર્ટર તરફ લઈ ગઈ. સામાન્ય રીતે કોઈ પણ કેદી સુધી પહોંચવું અશક્ય હોય છે, પણ વિદેહિતા પાસે હવે માત્ર બંદૂક નહોતી, તેની પાસે એ ડેટા હતો જે આખા દેશની સરકારને એક મિનિટમાં પાડી શકે તેમ હતો. તેણે જેલના સિક્યોરિટી ચીફના પર્સનલ નંબર પર માત્ર એક મેસેજ કર્યો: "રૂદ્રપ્રતાપ સળગી ગયો છે. આગામી પાંચ મિનિટમાં સાબરમતી જેલનો પાછળનો ગેટ ના ખુલ્યો, તો તારા દુબઈના અકાઉન્ટનો ડેટા લાઈવ ન્યૂઝ પર હશે."
બરાબર ચાર વાગ્યે, જેલનો ગુપ્ત ગેટ ખુલી ગયો. કોઈ કાનૂની પ્રોટોકોલ વગર, કોઈ રોકટોક વગર, લોહીથી લથપથ કપડાંમાં સજ્જ વિદેહિતા સાબરમતી જેલના એ અંધારા હાઈ-સિક્યોરિટી સેલ (High-Security Cell) ની અંદર પ્રવેશી જ્યાં જયવર્ધન રાણાને રાખવામાં આવ્યો હતો.
જેલની કાળી કોટડીમાં ઝીણો પીળો બલ્બ સળગી રહ્યો હતો. જયવર્ધન રાણા લોખંડના પલંગ પર બેસીને સવારની કોર્ટની રાહ જોઈ રહ્યો હતો, તેને પૂરી આશા હતી કે રૂદ્રપ્રતાપ સવારે તેને જામીન અપાવી દેશે.
અચાનક સેલનો લોખંડનો ભારે દરવાજો ખુલ્યો. રાણાએ ઊંચું જોયું. તેની આંખો સામે જે દ્રશ્ય હતું, તેણે તેના હૃદયના ધબકારા બંધ કરી દીધા. સામે વિદેહિતા ઉભી હતી—હાથમાં લોહીથી ખરડાયેલી પિસ્તોલ, સાડીના ચીથરેચીથરા લહેરાતા હતા, અને ચહેરા પરથી વહી રહેલું સૂકું લોહી વીજળીના પ્રકાશમાં કોઈ રાક્ષસી મુખૌટા જેવું ભયાનક લાગતું હતું.
"વિદેહિતા?! તું અહીં કેવી રીતે... સિક્યોરિટી ક્યાં છે? રૂદ્રપ્રતાપ ક્યાં છે?" રાણા ધ્રૂજતા પગે ઊભો થઈ ગયો. તેની પલંગની પાછળની દીવાલ જાણે તેને કચડી રહી હતી.
"રૂદ્રપ્રતાપ અત્યારે નરકના દરવાજે તારી રાહ જોઈ રહ્યો છે, રાણા સાહેબ," વિદેહિતાનો અવાજ કોઈ ઠંડા સ્મશાનની હવા જેવો નીરસ અને ઘાતકી હતો. "તારા કૂતરાઓએ કાલ રાત્રે જે ભીખ માંગી હતી ને, એ જ લોહીના ખાબોચિયામાં એની લાશ સડી રહી છે."
રાણાનો અહંકાર એક સેકન્ડમાં ધૂળમાં મળી ગયો. જે સ્ત્રીને એ ‘ચીથરું’ સમજીને પોતાના પગની જૂતી બનાવવા માંગતો હતો, એ આજે સાક્ષાત કાળભૈરવી બનીને તેની સામે ઉભી હતી. "વિદેહિતા... તું કાયદાના હાથમાંથી નહીં બચી શકે. આ જેલ છે, અહીં સીસીટીવી છે..."
"આ ડેટા જોયો છે?" વિદેહિતાએ ટેબલેટ તેની આંખો સામે ધર્યું. "આમાં તારા આખા ખાનદાનની, તારા સાત પેઢીના કાળા નાણાંની હિસ્ટ્રી છે. અને રહી વાત સીસીટીવીની? તો અત્યારે આખી જેલની સિસ્ટમ બ્લેકઆઉટ છે. તું અહીં મરીશ, તો દુનિયાને એમ જ લાગશે કે તેં પાપના ડરથી આત્મહત્યા કરી લીધી."
વિદેહિતાએ પિસ્તોલ સીધી રાણાની બંને આંખોની વચ્ચે તાકી.
"ના... ના... વિદેહિતા! મને જેલની સજા મંજૂર છે, કાયદો મને જે આપશે એ હું ભોગવીશ... મને ગોળી ના મારીશ!" રાણા ઘૂંટણિયે પડી ગયો. જે માણસ આખા ગુજરાતના રાજકારણને પોતાની આંગળી પર નચાવતો હતો, એ આજે એક સ્ત્રીના પગ પકડીને જીવની ભીખ માંગી રહ્યો હતો.
"કાયદો?" વિદેહિતા અટ્ટહાસ્ય કરી ઉઠી. તેનું એ હાસ્ય જેલની દિવાલોમાં ભયાનક રીતે ગુંજ્યું. "જે કાયદાનો બળાત્કાર તેં અને રૂદ્રપ્રતાપે ધોળા દિવસે કોર્ટરૂમમાં વિવેક વર્માની લાશ પાડીને કર્યો... જે કાયદાના નામે તમે મારા અર્ણવની છાતી વીંધી નાખી... એ કાયદો આજે મરી ચૂક્યો છે રાણા. આજે અહીં માત્ર મારો ન્યાય છે. અને મારો ન્યાય કહે છે કે તારા જેવા નરાધમનું લોહી આ ધરતી પર વહેવું જ જોઈએ."
રાણાએ છેલ્લો પ્રયત્ન કરવા વિદેહિતા પર ઝાપટ મારવાની કોશિશ કરી, પણ વિદેહિતાની અંદર વહી રહેલું વેરનું લોહી તેના કરતાં સો ગણું ફાસ્ટ હતું.
ધાવ!
પહેલી ગોળી રાણાના જમણા ઘૂંટણમાં વાગી. રાણા ચીસ પાડીને જમીન પર પછડાયો. લોહીનો ફુવારો જેલની કાળી દીવાલ પર ઉડ્યો.
"આ ગોળી... સુમિત શાસ્ત્રી અને તારા એ કોર્પોરેટ ગુંડાઓના નામે, જેમણે મને કચરો સમજી હતી!" વિદેહિતા નજીક આવી.
ધાવ!
બીજી ગોળી રાણાના ડાબા હાથની હથેળીને ચીરીને આરપાર નીકળી ગઈ. રાણા પીડાથી તરફડી રહ્યો હતો, તેનું આખું શરીર લોહીથી નાહી ચૂક્યું હતું. "વિદેહિતા... પ્લીઝ... મારી નાખ મને... આટલી પીડા ના આપ..."
"પીડાની વાત તું ના કર, રાણા. અર્ણવ જ્યારે મરી રહ્યો હતો ને, ત્યારે એની આંખોમાં મેં જે પીડા જોઈ હતી, એનો હિસાબ તો હજુ શરૂ પણ નથી થયો," વિદેહિતાએ પિસ્તોલ સીધી રાણાના ખુલ્લા મોઢાની અંદર ઘુસાડી દીધી. બંદૂકની ઠંડી નળી રાણાના તાળવાને અડી રહી હતી. તેના શ્વાસ રૂંધાઈ રહ્યા હતા.
"આ આખરી ગોળી... મારા અર્ણવના બલિદાનની વેદી પર તારો બલી!"
થપ... ધૂમ!
જેલની એ અંધારી કોટડીમાં એક ભયાનક ધડાકો થયો. જયવર્ધન રાણાનું માથું ફાટીને જેલના સળિયા પર વિખરાઈ ગયું. તેનું શબ જમીન પર કંપારી ખાઈને શાંત થઈ ગયું. અહંકાર, સત્તા અને પાપનું મોટું સામ્રાજ્ય આજે સાબરમતી જેલના કાદવમાં કાયમ માટે દફન થઈ ગયું.
વિદેહિતાએ ગજવામાંથી એક રૂમાલ કાઢ્યો, જેના પર અર્ણવના લોહીના ડાઘા હતા. તેણે એ રૂમાલ રાણાની લાશ પર ફેંકી દીધો. હિસાબ પૂરો થઈ ચૂક્યો હતો.
સવારના બરાબર સાત વાગ્યા.
અમદાવાદની સાબરમતી નદી પરથી ધુમ્મસ હટી રહ્યું હતું. આખા દેશના ટેલિવિઝન સ્ક્રીન્સ લાલચોળ હેડલાઇન્સથી ફાટી રહ્યા હતા:
"બ્રેકિંગ ન્યૂઝ: એડવોકેટ રૂદ્રપ્રતાપ સિંહ રાજની બંગલામાં ઘાતકી હત્યા! જયવર્ધન રાણાએ જેલની અંદર કરી આત્મહત્યા! ‘ધ શેડો’ સિન્ડિકેટનો ઇન્ટરનેશનલ ડેટા લીક થતાં દેશના ૫ મંત્રીઓના રાજીનામા!"
આખા ભારતમાં સન્નાટો હતો, પણ કોઈને ખબર નહોતી કે આ બધું કરનાર એ ‘ચીથરાં’ જેવી સ્ત્રી અત્યારે ક્યાં છે.
‘સેહગલ એન્ડ શાસ્ત્રી ઇન્ફ્રાસ્ટ્રક્ચર’ (હવે જેનું નવું નામ વિદેહિતા ઇન્ડસ્ટ્રીઝ થવાનું હતું) ની હેડ ઓફિસની બિલ્ડિંગની છત પર વિદેહિતા ઉભી હતી. હવે તેના શરીર પર લોહીવાળા કપડાં નહોતા. તેણે સફેદ રંગની કડક સિલ્ક સાડી પહેરી હતી, આંખો પર કાળા ચશ્મા હતા અને તેનો લુક કોઈ સામાન્ય સ્ત્રીનો નહીં, પણ આખા અંડરવર્લ્ડ અને કોર્પોરેટ જગતને ધ્રુજાવનારી એક ‘નવી સલ્તનતની ક્વીન’ જેવો હતો.
તેના ટેબલેટ પર એક અજાણ્યા ઇન્ટરનેશનલ નંબરથી વીડિયો કોલ કનેક્ટ થયો. સ્ક્રીન પર કોઈ ચહેરો નહોતો દેખાતો, માત્ર એક અંધારા ઓરડામાં બેઠેલા પુરુષના હાથમાં રહેલી સોનાની વીંટી દેખાતી હતી. દુબઈથી ‘ધ શેડો’ સિન્ડિકેટનો અસલી ચીફ, આંતરરાષ્ટ્રીય ડોન—સુલેમાન ખાન લાઈવ હતો.
"તમે બહુ મોટું નુકસાન કર્યું છે, વિદેહિતા મેડમ," સામા છેડેથી દુબઈના એ ડોનનો અવાજ કોઈ ઝેરી નાગના ફૂંફાડા જેવો આવ્યો. "મારો વહીવટદાર રાણા અને મારો લીગલ શાર્પશૂટર રૂદ્રપ્રતાપ... બંનેને તમે એક જ રાતમાં સાફ કરી નાખ્યા. મારો અબજોનો ડેટા તમે પીએમઓ સુધી પહોંચાડી દીધો."
વિદેહિતાએ ચશ્મા સહેજ નીચે કર્યા. તેની આંખોમાં હજુ પણ એ જ કાળી શૂન્યતા હતી જે માણસને પથ્થર બનાવી દે છે. "સુલેમાન ખાન... રાણા અને રૂદ્રપ્રતાપ તો માત્ર મહોરાં હતા. અસલી શિકાર તો તારો બાકી છે. તેં વિચાર્યું હતું કે તું દુબઈમાં બેસીને અમદાવાદને લોહીથી નવડાવશે? સાંભળી લે, હવે તારી આખી સિન્ડિકેટ પર મારી નજર છે. જો તારો એક પણ માણસ ફરીથી ભારતીય સરહદમાં પગ મૂકશે, તો એની લાશ પણ તને કુરિયરમાં નહીં મળે."
"ખૂબ સરસ..." સુલેમાન ખાન સામેથી ધીમેથી હસ્યો. "જંગ હવે ઇન્ટરનેશનલ લેવલ પર પહોંચી ગઈ છે, વિદેહિતા. હવે તારી સામે કોઈ વકીલ કે નેતા નહીં હોય, હવે તારી સામે સાક્ષાત મોત આવશે. આઈ એમ કમિંગ ટુ ઇન્ડિયા."
કોલ ડિસ્કનેક્ટ થઈ ગયો. વિદેહિતાએ ટેબલેટ બંધ કર્યું. તેની સામે આખું અમદાવાદ શહેર ફેલાયેલું હતું. વાર્તા હવે સ્થાનિક વેરની નહોતી રહી, આ એક એવી ગ્લોબલ ગેંગવોર બની ચૂકી હતી જ્યાં એક સામાન્ય સ્ત્રી આખા ઇન્ટરનેશનલ ક્રાઇમ સિન્ડિકેટની સામે એકલી આખી સલ્તનત બનીને ઉભી હતી.
- માનસી દેસાઈ શાસ્ત્રી
