કુંડલિની શક્તિ અને ચક્ર વિજ્ઞાન પાછળનું સનાતન રહસ્ય, ભ્રમણાઓ અને વાસ્તવિકતા : મનની અસ્થિરતા પર વિજય મેળવવાનો માર્ગ અને ઉપાસનાની મનોવૈજ્ઞાનિક શક્તિ : એક અજાણ્યા અદ્રશ્ય યોગીની અદ્ભુત ભેટ અને મા ગંગા સાથેનો આધ્યાત્મિક સંબંધ : સારા માણસો જ જીવનમાં કેમ સૌથી વધુ દુઃખ ભોગવે છે? પીડા પાછળ છુપાયેલો પરમ ઉદ્દેશ્ય
ધર્મથી પર થઈને ચેતના અને ઉર્જાના જગતમાં પ્રવેશ
આજના આધુનિક વૈજ્ઞાનિક અને મશીની યુગમાં મનુષ્ય બધી જ ભૌતિક સુખ-સુવિધાઓ, ધન-સંપત્તિ અને વૈભવ મેળવી લે છે, છતાં તેના મનની અંદર ચાલતી એન્ઝાયટી, બેચેની અને અંતરનો ખાલીપો દૂર થતો નથી. માણસ બહારની દુનિયાને જીતવાના પ્રયત્નોમાં એટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો છે કે તે પોતાની ભીતર વહેતી ઉર્જાના મહાસાગરથી તદ્દન અજાણ રહી ગયો છે. આપણો સનાતન ધર્મ એ કોઈ બાહ્ય આડંબર, અંધશ્રદ્ધા, જડ પરંપરાઓ કે સંકુચિત ધાર્મિક માન્યતાઓનો સમૂહ નથી; પરંતુ તે માનવ મગજ, આંતરિક મન અને બ્રહ્માંડની દિવ્ય ઉર્જા વચ્ચેના સંબંધોને સમજવાનું પરમ ચેતનાનું પ્રાયોગિક વિજ્ઞાન છે.
સુપરટોક્સ બાય ધી મૂવિંગશીપના એક અત્યંત વિશેષ અને ગૂઢ આધ્યાત્મિક સંવાદમાં હોસ્ટ રાઘવ સાથે ચર્ચા કરતા દેશના જાણીતા આધ્યાત્મિક શિક્ષક, પ્રખર હીલર અને સીઆઈ પ્લસ મેડિટેશન ટેકનિકના સ્થાપક મા જ્ઞાન સુવીરાએ કુંડલિની શક્તિ, ચક્ર તંત્ર, મૌનની આંતરિક ઉર્જા અને મનુષ્યના જીવનમાં આવતા અનિવાર્ય દુઃખોના રહસ્યો પર એવા ગૂઢ અને ક્રાંતિકારી વિચારો વ્યક્ત કર્યા છે જે સનાતન ધર્મના વાસ્તવિક વૈજ્ઞાનિક અભિગમને પ્રસ્થાપિત કરે છે. તેમની સાથેની આ ચર્ચા માત્ર ધાર્મિક સીમાઓમાં બંધાયેલી નથી, પરંતુ તે ઉર્જાના એવા જગતમાં લઈ જાય છે જ્યાં વિજ્ઞાન પણ નતમસ્તક થાય છે.
કુંડલિની અને ચક્ર પ્રણાલી: ભ્રમણાઓ વિરુદ્ધ વાસ્તવિક સત્ય
આજના સોશિયલ મીડિયા અને ઈન્ટરનેટના ત્વરિત યુગમાં કુંડલિની જાગરણ અને ચક્ર હીલિંગને લઈને બજારમાં ભારે ભ્રમણાઓ અને ખોટી અફવાઓ ફેલાવવામાં આવી રહી છે. ઘણા લોકો બે-ચાર દિવસ ધ્યાનમાં બેસીને અથવા કોઈ વર્કશોપમાં ભાગ લઈને પીઠની કરોડરજ્જુમાં થતી સામાન્ય ગરમી કે નાની સનસનાટીને જ પોતાની કુંડલિની શક્તિ જાગ્રત થઈ ગઈ હોવાનું અજ્ઞાનતાવશ માની લે છે. આ સંવેદનશીલ વિષય પર પોતાનો સ્પષ્ટ, સચોટ અને સંશોધનાત્મક મત આપતા ગેસ્ટ મા જ્ઞાન સુવીરાએ જણાવ્યું હતું કે, કુંડલિની જાગરણ એ કોઈ જાદુઈ ખેલ, સસ્તી પબ્લિસિટી કે ત્વરિત થઈ જતી પ્રક્રિયા નથી. તે માનવ શરીરની અંદર સુષુપ્ત અવસ્થામાં રહેલી બ્રહ્માંડની સર્વોચ્ચ કોસ્મિક ઉર્જાનું ઉર્ધ્વીકરણ છે. આપણા સ્થૂળ અને સૂક્ષ્મ શરીરમાં સાત મુખ્ય ઉર્જા કેન્દ્રો એટલે કે ચક્રો આવેલા છે, જે કરોડરજ્જુના તળિયે આવેલા મૂલાધાર ચક્રથી શરૂ થઈને મગજના મધ્ય ભાગમાં આવેલા સહસ્ત્રાર ચક્ર સુધી જાય છે.
તેમના મંતવ્ય અનુસાર, કુંડલિની એ માનવ ચેતનાની તીવ્રતમ અને શુદ્ધતમ અવસ્થા છે. જ્યારે કોઈ સાધક યોગ્ય ગુરુના માર્ગદર્શન હેઠળ, પવિત્ર આહાર-વિહાર, સતત અભ્યાસ અને અષ્ટાંગ યોગના યમ-નિયમના કડક પાલન સાથે ધ્યાનની અગાધ ગહેરાઈમાં ઉતરે છે, ત્યારે જ આ ચક્રોનું ક્રમશઃ શુદ્ધિકરણ અને સંતુલન થાય છે. કુંડલિની શક્તિ જ્યારે વાસ્તવિક રીતે જાગ્રત થાય છે, ત્યારે મનુષ્યનો ભ્રમિત અહંકાર, ક્રોધ, વાસના અને ભૌતિક જગત પ્રત્યેની આસક્તિ સંપૂર્ણપણે ઓગળીને ભસ્મીભૂત થઈ જાય છે. જાગ્રત થયેલો સાધક ચમત્કારો બતાવતો નથી ફરતો, પરંતુ તેની વાણી અને ઉપસ્થિતિમાં પરમ શાંતિનો અનુભવ થાય છે. તે કોઈ શક્તિ પ્રદર્શનની ભૌતિક વસ્તુ નથી, પરંતુ તે આત્મસાક્ષાત્કાર અને પરમાત્માની પરમ ઉર્જા સાથે એકાકાર થઈ જવાનો અત્યંત પવિત્ર માર્ગ છે.
મૌનનું મનોવૈજ્ઞાનિક વિજ્ઞાન અને મનની અસ્થિરતા પર વિજય
સનાતન સાધનાના માર્ગમાં મૌનને સૌથી શક્તિશાળી આધ્યાત્મિક હથિયાર અને ઉર્જા સંચયનું માધ્યમ માનવામાં આવ્યું છે. હોસ્ટ રાઘવ સાથેની ચર્ચા દરમિયાન મા જ્ઞાન સુવીરાએ વિષયના રહસ્યો ખોલતા સમજાવ્યું હતું કે, સામાન્ય મનુષ્યને એવું લાગે છે કે મૌન રાખવું એટલે માત્ર મુખથી શબ્દો બોલવાનું બંધ કરી દેવું. પરંતુ વાસ્તવિક અને આધ્યાત્મિક મૌન એ મુખના મૌન કરતાં ઘણું આગળ છે, તે મનની અંદર ૨૪ કલાક ચાલતા વિચારોના ભયાનક કોલાહલ અને અનિચ્છનીય વિચારોના વાવાઝોડાને શાંત કરવો છે. આપણું મન પ્રકૃતિથી અત્યંત ચંચળ છે, જે કાં તો ભૂતકાળના અફસોસમાં અથવા ભવિષ્યની ચિંતાઓમાં અને કલ્પનાઓમાં સતત ભટક્યા કરે છે, જેના કારણે મનુષ્ય પોતાની વર્તમાન ક્ષણની શક્તિને ગુમાવી બેસે છે.
જ્યારે સાધક નિયમિત રીતે અને સભાનતાપૂર્વક મૌનનો અભ્યાસ કરે છે, ત્યારે તેની વાણી દ્વારા બહાર વ્યય થતી પ્રચંડ ઉર્જાનો બચાવ થાય છે અને તે ઉર્જા અંદરની તરફ વળીને આંતરિક કેન્દ્રોને જાગ્રત કરે છે. આ વૈજ્ઞાનિક પ્રક્રિયાને જ આપણા શાસ્ત્રોમાં 'ઉપાસના' કહેવામાં આવી છે. ઉપાસનાનો સાચો અર્થ છે ઉપ + આસન, એટલે કે તે પરમ દિવ્ય તત્વની નજીક જઈને બેસવું. મૌનના સતત અભ્યાસથી મન સંપૂર્ણપણે નિયંત્રણમાં આવે છે, બુદ્ધિ તીક્ષ્ણ બને છે અને સાધકની ઈન્ટ્યુશન પાવર (અંતઃપ્રેરણાની શક્તિ) એટલી પ્રચંડ બને છેકે, તેને ભવિષ્યની ઘટનાઓનો પૂર્વાભાસ થવા લાગે છે. રોજિંદા તણાવપૂર્ણ જીવનમાં સામાન્ય મનુષ્ય પણ જો દિવસની થોડી મિનિટો માટે સોશિયલ મીડિયા અને મોબાઈલથી દૂર રહીને, માત્ર શાંતિથી બેસીને પોતાના શ્વાસની ગતિને નિહાળવાનું શરૂ કરે, તો તે આ મૌનના વિજ્ઞાનનો અદ્ભુત લાભ લઈ શકે છે, જે આજના સમયમાં માનસિક સ્વાસ્થ્ય માટે અનિવાર્ય છે.
દિવ્ય કૃપા અને આશ્રમની સ્થાપના
પોતાના જીવનના કેટલાક અત્યંત અલૌકિક, રહસ્યમય અને આશ્ચર્યચકિત કરી દેનારા અનુભવો શેર કરતા ગેસ્ટ મા જ્ઞાન સુવીરા એ તેમના આશ્રમની સ્થાપના પાછળની દિવ્ય અને અદ્રશ્ય કહાની દુનિયા સમક્ષ મૂકી છે. તેઓએ જણાવ્યું હતું કે, તેઓ ભૂતકાળમાં હિમાલયના એક એવા રહસ્યમય અને સિદ્ધ યોગીના સંપર્કમાં આવ્યા હતા, જેમણે તેમની સાથે ક્યારેય કોઈ ભૌતિક વાતચીત નહોતી કરી. પરંતુ તે સિદ્ધ યોગીએ પોતાની દિવ્ય દૃષ્ટિ અને આધ્યાત્મિક સંકેતો દ્વારા પહેલાંથી જ જાણી લીધું હતું કે, મા જ્ઞાન સુવીરા ભવિષ્યમાં લોકકલ્યાણ અને આધ્યાત્મિક જાગરણના કયા સ્તરનું કાર્ય કરવાના છે. તે યોગીએ એક અદ્ભુત અને ચમત્કારિક ભેટ સ્વરૂપે તેમને આશ્રમ માટેની જમીન અને વ્યવસ્થા પૂરી પાડી હતી, જે દર્શાવે છે કે સનાતનની ગુરુ-શિષ્ય પરંપરા સૂક્ષ્મ જગતમાં આજે પણ એટલી જ જીવંત છે.
આ ઉપરાંત, જ્યારે તેઓ આશ્રમની ભૂમિ પર ભગવાન ગણેશની પવિત્ર મૂર્તિની સ્થાપના કરી રહ્યા હતા, ત્યારે આખી પ્રક્રિયા દરમિયાન તેમને સાક્ષાત્ ભગવાન શિવ અને જગતજનની માતા પાર્વતીની દિવ્ય ઉર્જામય ઉપસ્થિતિનો પ્રત્યક્ષ અને સ્પષ્ટ અનુભવ થયો હતો. આશ્રમમાં થતા વૈદિક હવન અને યજ્ઞો દરમિયાન અગ્નિની પ્રચંડ ઉર્જા સાથે અને પવિત્ર હરિદ્વાર તેમજ ઋષિકેશના કિનારે વહેતી મા ગંગાના શીતળ જળ સાથે તેમનો આધ્યાત્મિક સંબંધ એટલો હૃદયસ્પર્શી અને ઊંડો છે કે પ્રકૃતિના આ પંચતત્વો તેમની સાથે જીવંત સંવાદ કરતા હોય તેવો અહેસાસ થાય છે. સનાતન ધર્મમાં અગ્નિ, જળ, વાયુ અને વૃક્ષોને દેવતા માનીને પૂજવાનું વૈજ્ઞાનિક કારણ જ એ છે કે આ તત્વો જડ નથી, પરંતુ તેઓ બ્રહ્માંડની સર્વોચ્ચ જીવંત ચેતના ધરાવે છે અને સાધકની ઉર્જાને પ્રતિસાદ આપે છે.
સારા માણસો જ જીવનમાં કેમ સૌથી વધુ પીડાય છે?
આ આખી ચર્ચા દરમિયાન સંસારનો સૌથી મૂંઝવણભર્યો અને જટિલ પ્રશ્ન હોસ્ટ રાઘવ દ્વારા પૂછવામાં આવ્યો, જે પ્રશ્ન જગતના દરેક સામાન્ય માણસના મનમાં ક્યારેક ને ક્યારેક ઉઠતો હોય છે કે, "આ સંસારમાં જે લોકો અત્યંત દયાળુ છે, નીતિવાન છે, હંમેશાં ધર્મના માર્ગે ચાલે છે, કોઈનું ક્યારેય બૂરું નથી કરતા અને નિઃસ્વાર્થ ભાવે સેવા કરે છે, તેઓ જ પોતાના અંગત જીવનમાં કેમ સૌથી વધુ કષ્ટો, અન્યાય, નિષ્ફળતાઓ અને માનસિક પીડાઓ ભોગવે છે? જ્યારે અધર્મીઓ વૈભવ ભોગવે છે!" આ ગંભીર વિષય પર સનાતન ધર્મનો પરમ ગૂઢ અને અકાટ્ય કર્મ સિદ્ધાંત સમજાવતા મા જ્ઞાન સુવીરા જણાવે છે કે કષ્ટો કે પીડાને ક્યારેય સામાન્ય નકારાત્મક દૃષ્ટિથી ન જોવી જોઈએ.
તેમના મંતવ્ય અનુસાર, દુઃખ એ વાસ્તવમાં આત્માના પરમ શુદ્ધિકરણની એક અનિવાર્ય પ્રક્રિયા છે. જેવી રીતે કાચા સોનાને શુદ્ધ અને કિંમતી ઘરેણું બનાવવા માટે અગ્નિની ભયાનક ભઠ્ઠીમાં તપાવવું પડે છે, તેવી જ રીતે કુદરત સારા માણસોના પૂર્વજન્મોના બચેલા પ્રારબ્ધ કર્મોના હિસાબ-કિતાબને પીડા અને કષ્ટોના માધ્યમથી ખૂબ જ ઝડપથી સાફ કરે છે, જેથી તેમનો આત્મા ભૌતિક બંધનોમાંથી મુક્ત થઈને ઉચ્ચ ચેતના અને મોક્ષ તરફ ગતિ કરી શકે. પીડા મનુષ્યની અંદર રહેલા સૂક્ષ્મ અહંકારને તોડીને તેને નમ્ર બનાવે છે અને તેના હૃદયમાં જગત પ્રત્યે કરુણા તેમજ વૈરાગ્ય જગાડે છે. જે માણસ સંકટના સમયે પણ ધર્મ અને સત્યનો માર્ગ છોડ્યા વગર આ પીડાને ઈશ્વરની ઈચ્છા માનીને શાંતિથી સહન કરી લે છે, તે આધ્યાત્મિક જગતના સર્વોચ્ચ શિખરે પહોંચી જાય છે. ઈશ્વર ક્યારેય કોઈ સાથે અન્યાય નથી કરતો, પરંતુ આત્માના લાંબા ગાળાના કલ્યાણ અને ઉત્ક્રાંતિ માટે ક્યારેક કષ્ટો કુદરત માટે અનિવાર્ય બને છે.
આ સાથે, આજના યુગમાં શાકાહારી અને માંસાહારી હોવાની ચર્ચાઓ અને વિવાદો પર પણ તેઓ ખૂબ જ સુંદર અને ઉદાર પ્રકાશ પાડતા જણાવે છે કે સાચો આધ્યાત્મિક બદલાવ મનુષ્યની અંદરથી અને સ્વેચ્છાએ આવવો જોઈએ. માત્ર બહારના ભોજનના નિયમો દેખાડવાથી, ટીકા-ટિપ્પણી કરવાથી કે અન્યો પ્રત્યે જજમેન્ટલ (નિર્ણાયક) બનવાથી આધ્યાત્મિકતા ક્યારેય સિદ્ધ થતી નથી; જ્યારે હૃદયમાં સર્વ જીવો પ્રત્યે દયા જાગશે ત્યારે અહિંસા આપોઆપ જીવનનો હિસ્સો બની જશે.
આત્મખોજ અને આંતરિક શાંતિ જ જીવનનો સાચો પુરસ્કાર
લેખના અંતે સનાતન ઉર્જા વિજ્ઞાન અને મા જ્ઞાન સુવીરાના વિચારોના નીચોડ રૂપે એક જ પરમ સત્ય અને સંદેશ વાચકો સમક્ષ પ્રગટ થાય છે કે, આ મનુષ્ય જીવનનો એકમાત્ર અને સર્વોચ્ચ ઉદ્દેશ્ય ભૌતિક જગતની આ અંધાધૂંધ દોડધામ, સ્પર્ધાઓ અને માયાજાળમાંથી સમય કાઢીને 'હું કોણ છું અને ક્યાંથી આવ્યો છું?' તે આત્મખોજ કરવાનો છે. બાહ્ય જગતને ગમે તેટલું જીતી લો, પરંતુ જ્યાં સુધી આંતરિક શાંતિ ન મળે ત્યાં સુધી બધું જ વ્યર્થ છે. રોજિંદા વ્યસ્ત અને તણાવપૂર્ણ જીવનમાંથી થોડો સમય અલગ કાઢીને મૌન ધારણ કરવું, શાંતિ મંત્રનો જાપ કરવો, કોઈ પણ અપેક્ષા વગર અન્યોની સેવા કરવી અને પ્રકૃતિની દિવ્ય ચેતના સાથે હૃદયપૂર્વક જોડાણ અનુભવવું એ જ પરમાત્માની સાચી અને સર્વોત્તમ ઉપાસના છે. સનાતન ધર્મ એ માત્ર મંદિરો સુધી સીમિત નથી, પરંતુ તે જીવન જીવવાની એક પરમ શ્રેષ્ઠ વૈજ્ઞાનિક કળા છે, જે મનુષ્યને આ પૃથ્વી પર અત્યંત શાંતિપૂર્ણ, આનંદિત અને હોશપૂર્વક જીવતા શીખવે છે.
