પ્રકરણ ૧: શાંત સવારનું તોફાન
આકાશ હજી પૂરેપૂરું જાગ્યું નહોતું. પૂર્વ દિશામાં કેસરી અને આછા ભૂરા રંગની લકીરો એકબીજામાં ભળી રહી હતી. હંમેશાંની જેમ એક શાંત, આહલાદક સવારની શરૂઆત થઈ ચૂકી હતી. જૂનાગઢના રસ્તાઓ પર ધીમે-ધીમે રાહદારીઓની ચહેલપહેલ શરૂ થઈ રહી હતી. કોઈ મોર્નિંગ વોક માટે નીકળ્યું હતું, તો કોઈ હાથમાં દૂધની થેલી લઈને ઉતાવળા પગલે ઘર તરફ જઈ રહ્યું હતું. રસ્તા પરની દુકાનોના શટર હજી બંધ હતા, પણ ચાની કિટલીઓ પરથી વરાળ નીકળવા માંડી હતી અને અખબાર વેચનારાઓ પોતપોતાના બંડલ ગોઠવી રહ્યા હતા.
લીમડાના ઝાડ પર બેઠેલા પંખીઓનો કલરવ વાતાવરણને એક અલગ જ જીવંતતા આપી રહ્યો હતો. પ્રકૃતિનો આટલો સુંદર નજારો હોવા છતાં, અંશુલના મનમાં કોઈ ઉત્સાહ નહોતો. તે ઘરની બાલ્કનીમાં ઊભો-ઊભો ચાનો કપ પકડીને બહાર જોઈ રહ્યો હતો, પણ તેનું ધ્યાન ત્યાં નહોતું.
તેના શાંત ચહેરાની પાછળ મનનો એક ભયાનક ઝંઝાવાત ચાલી રહ્યો હતો.
"જો મેં ગયા વર્ષે એ પ્રોજેક્ટમાં રોકાણ ન કર્યું હોત તો..." અંશુલના મનમાં ભૂતકાળના પસ્તાવાઓ અને ભવિષ્યની ચિંતાઓનું યુદ્ધ ચાલતું હતું. ભૂતકાળની ભૂલો તેને ઊંઘવા નહોતી દેતી અને ભવિષ્યની આર્થિક અસલામતી તેનો દિવસ બગાડતી હતી.
"અંશુલ, ચા ઠંડી થઈ જશે. અને આજે ઓફિસ વહેલા પહોંચવાનું છે ને? તૈયારી કરી લો," પાછળથી તેની પત્ની નેહાનો મધુર અવાજ આવ્યો. નેહાએ તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો. અંશુલના અશાંત મનને શાંત કરવાની શક્તિ માત્ર નેહાના આ સ્પર્શમાં અને તેના સાથમાં જ હતી. નેહા તેની પત્ની હોવાની સાથે તેનો સૌથી મોટો સદ્ભાગ્ય અને આશ્વાસન હતી.
અંશુલ ભારે હૈયે કામ પર જવા તૈયાર થયો. ઓફિસ પહોંચતા જ રોજની માનસિક કસરત શરૂ થઈ ગઈ. તેની આઈટી કન્સલ્ટિંગ ઓફિસની સ્થિતિ છેલ્લા કેટલાક મહિનાઓથી ખૂબ ખરાબ હતી. નવા ક્લાયન્ટ્સ મળતા નહોતા, જે હતા એ પેમેન્ટ અટકાવીને બેઠા હતા. આવકની સતત ચિંતા અને સ્ટાફનો પગાર ક્યાંથી કરવો એ સવાલો તેને કોરી ખાતા હતા. તેને વારંવાર લાગતું કે સમય તેનો સાથ નથી આપી રહ્યો. કિસ્મત જાણે તેની સામે મોઢું ફેરવીને બેઠી હતી.
આખો દિવસ ટેન્શનમાં વિતાવ્યા પછી, અંશુલ રાત્રે મોડો ઘરે પાછો ફર્યો. નેહાએ વહાલથી તેને જમાડ્યો અને આખો દિવસ કમાણીની ચિંતાથી દૂર રહીને થોડી ક્ષણો હળવાશથી વિતાવવા કહ્યું. પત્નીના સાથને કારણે તે બધી ચિંતાઓ ભૂલીને પથારીમાં પડતાની સાથે જ ઘાઢ ઊંઘમાં સરી પડ્યો.
પરંતુ, એ રાત્રે કંઈક એવું બનવાનું હતું જે માત્ર અંશુલની જિંદગી જ નહીં, પણ બ્રહ્માંડ પ્રત્યેની તેની સમજ બદલી નાખવાનું હતું.
મધ્યરાત્રિના બરાબર ૨:૨૭ વાગ્યા હતા.
અચાનક આખા રૂમમાં એક વિચિત્ર, આછો વાદળી પ્રકાશ ફેલાઈ ગયો. આ પ્રકાશ કોઈ સામાન્ય બલ્બનો નહોતો, પણ હવામાં તરતા નાના કણોમાંથી નીકળી રહ્યો હોય તેવું લાગતું હતું. રૂમનું તાપમાન એકદમ ઘટી ગયું. ઘાઢ ઊંઘમાં હોવા છતાં અંશુલને લાગ્યું કે કોઈ તેને નામ લઈને બોલાવી રહ્યું છે.
તેણે આંખો ખોલી. તેની બાજુમાં નેહા શાંતિથી સૂતી હતી, પણ રૂમનું દ્રશ્ય બદલાઈ ચૂક્યું હતું. બેડરૂમની બરાબર વચ્ચે હવામાં એક ગોળાકાર, ફરતું પદાર્થ જેવું દેખાતું હતું, જે કોઈ પોર્ટલ (Portal) જેવું લાગતું હતું. તેમાંથી નીકળતી હળવી સીટી જેવી ગાજવીજ અંશુલના કાનમાં ગુંજી રહી હતી.
અંશુલ ભય અને આશ્ચર્યથી ફાટી ગયેલી આંખે બેઠો થયો. તે કંઈ બોલે કે બૂમ પાડે તે પહેલાં જ, એ પોર્ટલમાંથી એક ધૂંધળી આકૃતિ બહાર આવી. એ આકૃતિ ધીમે-ધીમે સ્પષ્ટ થઈ.
સામે ઊભેલી વ્યક્તિને જોઈને અંશુલના હોશ ઊડી ગયા. તેનું હૃદય જોરજોરથી ધબકવા લાગ્યું.
કારણ કે સામે ઊભેલી વ્યક્તિ બીજું કોઈ નહીં, પણ તે પોતે જ હતો!
પરંતુ, એ અંશુલના કપડાં અત્યાધુનિક હતા, તેના ચહેરા પર કોઈ ચિંતા નહોતી, પણ એક ગંભીરતા અને અદભુત આત્મવિશ્વાસ હતો.
"ગભરાઈશ નહીં, અંશુલ," સામે ઉભેલા અંશુલે ખૂબ જ શાંત અને ગંભીર અવાજે કહ્યું. "હું તારો ભૂતકાળ કે ભવિષ્ય નથી. હું તારો 'વર્તમાન' છું, પણ એક સમાંતર બ્રહ્માંડ (Parallel Universe) માંથી. જ્યાં તેં ગયા વર્ષે એ ખોટો નિર્ણય નહોતો લીધો. મારી દુનિયા તારી દુનિયા કરતાં ટેક્નોલોજીમાં પચાસ વર્ષ આગળ છે."
અંશુલ કંઈ બોલી શકવાની સ્થિતિમાં નહોતો. તેને લાગ્યું કે તે કોઈ પાગલ સપનું જોઈ રહ્યો છે.
સમાંતર દુનિયાના અંશુલે ખિસ્સામાંથી એક નાનકડી, પારદર્શક ડિજિટલ ચીપ (Chip) જેવું ડિવાઈસ કાઢ્યું અને રૂમના ટેબલ પર મૂક્યું. "તારી દુનિયાનો સમય ખરાબ ચાલી રહ્યો છે, પણ હું અહીં સમયની રેખાઓ (Timeline) ને થોડી સરખી કરવા આવ્યો છું. આ ડિવાઈસમાં એવી ટેક્નોલોજીકલ ફોર્મ્યુલા છે જે તારી કંપની અને તારું નસીબ બદલી નાખશે. પણ યાદ રાખજે, દરેક વસ્તુની એક કિંમત હોય છે..."
એટલું કહીને એ રહસ્યમય વ્યક્તિ એ વાદળી પોર્ટલમાં પાછી ફરી ગઈ અને પોર્ટલ એક જોરદાર ઝબકારા સાથે ગાયબ થઈ ગયું. રૂમમાં ફરી અંધારું છવાઈ ગયું.
બીજા દિવસે સવારે જ્યારે એલાર્મ વાગ્યું ત્યારે અંશુલ ઝબકીને જાગ્યો. સવારનો સૂરજ રૂમમાં આવી રહ્યો હતો.
તે બેડ પર બેઠો થયો અને આસપાસ જોયું. બધું જ સામાન્ય હતું. નેહા રસોડામાં હતી. અંશુલે કંપતા હાથે ટેબલ તરફ જોયું—ત્યાં કોઈ ચીપ નહોતી.
તેણે માથું પકડી લીધું. "શું એ માત્ર એક અત્યંત આબેહૂબ સપનું (Lucid Dream) હતું? કે પછી કોઈ હકીકત?" તેનું મન આ સવાલનો જવાબ શોધી શકતું નહોતો. રાત્રિની એ વિચિત્ર ઘટના તેના મગજમાંથી નીકળતી નહોતી.
પરંતુ, સાચી નવાઈ તો ત્યારે થઈ જ્યારે તે ઓફિસ પહોંચ્યો.
ઑફિસના પગથિયાં ચડતાં જ તેના મેનેજરે દોડતા આવીને તેને એક લેટર આપ્યો. "સર! ચમત્કાર થઈ ગયો! અમેરિકાની એ સૌથી મોટી મલ્ટિનેશનલ કંપની, જેને આપણે ક્યારેય એપ્રોચ પણ નહોતો કર્યો, એમણે આપણી જૂની ફોર્મ્યુલા અને આઈડિયા પર કરોડો રૂપિયાનો કોન્ટ્રાક્ટ સાઈન કરવાની ઓફર મોકલી છે! આપણી બેંક લોન પણ મંજૂર થઈ ગઈ છે!"
અંશુલ સ્તબ્ધ થઈને ઊભો રહ્યો. કડીઓ જોડાવા માંડી હતી. કિસ્મત રાતોરાત પલટાઈ ગઈ હતી. બીજા દિવસથી જ તેની જિંદગી સડસડાટ બદલાવા લાગી. કંપની આખા દેશમાં પ્રખ્યાત થવા માંડી. ઘરમાં સુખ અને અઢળક સમૃદ્ધિ વધી ગઈ. ચિંતાના વાદળો ગાયબ થઈ ગયા.
વર્ષો વીતી ગયા...
આજે અંશુલ દેશના સૌથી સફળ બિઝનેસમેન્સમાંથી એક હતો. તેની પાસે બધું જ હતું—પૈસો, પ્રતિષ્ઠા અને નેહાનો અદભુત સાથ. પણ આટલા સમય પછી પણ, અંશુલનું મન આજે પણ એ એક રાત વિશે જ વિચારતું હતું.
જ્યારે પણ તે એકલો બેસતો, તે વિચારતો: "તે રાત્રે જે બન્યું એ શું ખરેખર સમાંતર બ્રહ્માંડનો કોઈ ખેલ હતો? જો એ સપનું હતું, તો મારી કિસ્મત એ જ દિવસથી કેવી રીતે બદલાઈ ગઈ? અને જો એ હકીકત હતી, તો પેલા બીજા અંશુલે કયું ડિવાઈસ મૂક્યું હતું જે મને દેખાયું પણ નહીં?"
અને એક રાત્રે, જ્યારે તે ફરી ગાઢ ઊંઘમાં હતો... રૂમમાં ફરી એ જ આછો વાદળી પ્રકાશ ફેલાવા લાગ્યો.
અંશુલની આંખો ખૂલી. આ વખતે તેની સામે કોઈ પોર્ટલ નહોતું, પણ તેના હાથના કાંડા પર એક ડિજિટલ કાઉન્ટડાઉન (Countdown) શરૂ થઈ ચૂક્યું હતું, જેમાં સમય પાછળની તરફ ચાલી રહ્યો હતો.
એક રહસ્યમય અવાજ રૂમમાં ગુંજ્યો: *"સુખનો સમય પૂરો થયો અંશુલ, હવે કિંમત ચૂકવવાનો સમય આવી ગયો છે..."
અંશુલ ધ્રૂજી ઊઠ્યો. સ્વપ્ન અને હકીકત વચ્ચેની સીમારેખા હવે કાયમ માટે ભૂંસાઈ જવાની હતી.
