બિલ્ડિંગની અંદર લાલ લાઈટો ચબકતી હતી અને સાયરનનો અવાજ કાનના પડદા ફાડી રહ્યો હતો. ૧૦૦ સેકન્ડ... ૯૯ સેકન્ડ... કાઉન્ટડાઉન નિર્દયતાથી ચાલુ હતું.
"અભિમન્યુ, ભાગો અહીંથી!" શંકર સાવંત ગરજ્યો. તેણે મનહર દેસાઈના ગળા પર પોતાની મજબૂત હથેળી એવી રીતે ભીંસી હતી કે મનહરનો શ્વાસ રૂંધાવા લાગ્યો હતો. "દેવદત્ત નીચે બેઝમેન્ટમાં છે! તેને આ રાક્ષસે સાંકળોથી બાંધી રાખ્યો છે. તેને બચાવ, મારે માટે નહીં, પણ તારા પિતાના વચન માટે!"
અભિમન્યુ એક ક્ષણ માટે ખચકાયો. તેની સામે એ માણસ હતો જેણે ૨૫ વર્ષ સુધી તેના પરિવારને નફરત કરી, પણ આજે એ જ માણસ પ્રાયશ્ચિત કરી રહ્યો હતો.
"માયા, બેઝમેન્ટનો રસ્તો શોધ!" અભિમન્યુએ બૂમ પાડી. માયાએ તેના ટેબ્લેટ પર ઝડપથી આંગળીઓ ફેરવી. "ડાબી બાજુની ફ્રેઈટ લિફ્ટ હજુ ચાલુ છે, પણ પાવર ગમે ત્યારે કટ થઈ શકે છે. જલ્દી!"
સમય: ૬૦ સેકન્ડ બાકી
અભિમન્યુ અને માયા નીચે પહોંચ્યા ત્યારે ત્યાં ગેસ પાઈપો ફાટવાને કારણે ધુમાડો છવાયેલો હતો. દૂર એક લોખંડના થાંભલા સાથે દેવદત્ત લોહીલુહાણ હાલતમાં બાંધેલો હતો. તેની આસપાસ વિસ્ફોટકોના ગૂંચળા ગોઠવાયેલા હતા.
"દેવદત્ત કાકા!" અભિમન્યુ તેની પાસે દોડ્યો.
દેવદત્તે ધીમેથી આંખો ખોલી. "બેટા...અહીંથી ભાગ, મનહરે આખા બેઝમેન્ટને બારુદથી ભરી દીધું છે."
"તમને છોડ્યા વગર હું નહીં જાઉં," અભિમન્યુએ પોતાના ખિસ્સામાંથી એક નાનું કટર કાઢ્યું અને સાંકળો કાપવા લાગ્યો. માયા વિસ્ફોટકોના ટાઈમરને ડિફ્યુઝ (Defuse) કરવાની કોશિશ કરી રહી હતી. "અભિમન્યુ, આ ટાઈમર મેઈન સર્વર સાથે જોડાયેલું છે, તે અહીંથી બંધ નહીં થાય. આપણે તેને ઉખેડીને ભાગવું પડશે!"
સમય: ૩૦ સેકન્ડ બાકી
ઉપર ઓફિસમાં, શંકર સાવંતે મનહરને કાચની તૂટેલી બારી પાસે લટકાવી દીધો હતો. મનહરનો ચહેરો અત્યારે ડરથી ફિક્કો પડી ગયો હતો.
"શંકર... તું પણ મરી જઈશ! મને છોડી દે, હું તને અડધી મિલકત આપી દઈશ!" મનહર કરગરી રહ્યો હતો.
"મનહર, તેં ૨૫ વર્ષ પહેલાં એક કારીગરના હાથમાંથી હથોડો છીનવીને તેને બંદૂક પકડવા મજબૂર કર્યો હતો," શંકરનો અવાજ ગંભીર અને શાંત હતો. "આજે એ જ કારીગર તારા આ પાપના મહેલને તોડી રહ્યો છે. મિલકત તારા નસીબમાં નથી, માત્ર આ રાખ છે."
શંકરે મનહરને પકડીને બારીની બહાર જોયું. નીચે પોલીસની ગાડીઓ અને એમ્બ્યુલન્સો કીડીઓ જેવી દેખાતી હતી. બિલ્ડિંગના પાયામાં પહેલો ધડાકો થયો.
સમય: ૧૦ સેકન્ડ બાકી
અભિમન્યુએ દેવદત્તને ખભા પર ઉઠાવ્યો. માયાએ પાર્કિંગ એરિયામાં પાર્ક કરેલી એક બુલેટપ્રૂફ જીપ ચાલુ કરી. "અભિમન્યુ, જલ્દી કૂદકો માર!"
જીપ જેવી પાર્કિંગના રેમ્પ પરથી બહાર નીકળી, આખી બિલ્ડિંગ પત્તાના મહેલની જેમ હચમચી ગઈ.
૫... ૪... ૩... ૨... ૧...
પ્રચંડ વિસ્ફોટ થયો!
દિલ્હીના આકાશમાં આગનો ગોળો ઉછળ્યો. ૪૦ માળની એ આલીશાન બિલ્ડિંગ સેકન્ડોમાં કાટમાળના ઢગલામાં ફેરવાઈ ગઈ. ધૂળની ડમરીઓ અને આગની જ્વાળાઓ વચ્ચે અભિમન્યુએ પાછળ જોયું. શંકર સાવંત અને મનહર દેસાઈ એ કાટમાળમાં ક્યાંક દફન થઈ ગયા હતા.
શંકરે પોતાના જીવનના અંતિમ શ્વાસે પૃથ્વીરાજની દોસ્તી અને કારીગરીનું સન્માન જાળવી રાખ્યું હતું.
બીજા દિવસે સવારે: યમુના કિનારે
દેવદત્ત હોસ્પિટલમાં સુરક્ષિત હતો. અભિમન્યુ યમુના નદીના કિનારે ઊભો હતો. તેના હાથમાં પિતાની ડાયરી હતી.
"અભિમન્યુ," માયા તેની પાસે આવી. "પોલીસ મનહરના અવશેષો શોધી રહી છે. પણ એક વાત છે... મેં બિલ્ડિંગના જે ડેટા બેકઅપ લીધા હતા, તેમાં એક ફોન કોલ રેકોર્ડ થયો છે જે વિસ્ફોટના માત્ર ૧૦ સેકન્ડ પહેલાં મનહરને આવ્યો હતો."
"કોનો કોલ હતો?" અભિમન્યુએ પૂછ્યું.
માયાએ ઓડિયો પ્લે કર્યો. એક અજાણ્યો, ભારે અવાજ બોલ્યો હતો: "ખેલ હજુ પૂરો નથી થયો, અભિમન્યુ. મનહર તો માત્ર એક મહોરું હતો. અસલી માસ્ટરમાઈન્ડ હજુ જીવતો છે."
અભિમન્યુએ મુઠ્ઠી ભીંસી. તેને સમજાયું કે મનહર દેસાઈ તો આ ચક્રવ્યૂહનું માત્ર એક દ્વાર હતો. આ પાછળ કોઈ એવી મોટી શક્તિ છે જે મેહતા એમ્પાયરને વર્ષોથી પડદા પાછળ પરેશાન કરી રહી છે.
