ચંદ્રપ્રકાશને જ્યારે અંધારામાં ખેંચવામાં આવ્યો, ત્યારે તેના મનમાં પહેલો વિચાર પલટાવારનો આવ્યો. તેણે પોતાની કોણી પાછળની વ્યક્તિના પેટમાં મારવા માટે જેવો ઝાટકો લીધો, ત્યાં જ તેના કાનમાં એક અત્યંત પરિચિત અવાજ સંભળાયો—"શાંત, ચંદ્ર! આ હું છું."
ચંદ્રપ્રકાશ થંભી ગયો. તે અવાજ છાયાનો હતો. તેણે પાછળ જોયું, છાયાએ તેને મહેલના એક સાંકડા અને અંધારાવાળા માર્ગમાં ખેંચી લીધો હતો જ્યાં સૈનિકોની અવરજવર નહોતી. છાયાનો ચહેરો પરસેવે રેબઝેબ હતો. "તું શું કરવા જઈ રહ્યો હતો? ધનનંદના અંગત રક્ષકો અત્યારે મહેલના ખૂણેખૂણે છે. જો તું બારીમાંથી જોતા પકડાઈ ગયો હોત, તો અત્યારે તારો શિરચ્છેદ થઈ ગયો હોત," છાયાએ હાંફતા અવાજે કહ્યું.
ચંદ્રપ્રકાશે ગંભીરતાથી પૂછ્યું, "પણ અંદર શું ચાલી રહ્યું છે? પેલો ગદ્દાર આચાર્ય અને ધનનંદ કયા દસ્તાવેજની વાત કરી રહ્યા છે?"
છાયાએ આસપાસ નજર દોડાવી અને ધીમેથી કહ્યું, "તે દસ્તાવેજ 'રક્ત-સંધિ' છે. મગધ હવે સીધું તક્ષશિલા પર હુમલો નથી કરવાનું. તેઓ તક્ષશિલાની અંદર જ એક વિદ્રોહ ઊભો કરવા માંગે છે. તે આચાર્ય પાસે તક્ષશિલાના ગુપ્ત ભંડારની ચાવીઓ છે અને તેઓ ત્યાંના શસ્ત્રોનો ઉપયોગ કરીને આચાર્ય ચાણક્યની વિરુદ્ધમાં જ સૈનિકોને ઉશ્કેરવાના છે."
ચંદ્રપ્રકાશનું લોહી ઉકળી ઉઠ્યું. "એટલે કે તેઓ આપણા જ ભાઈઓને આપણી વિરુદ્ધ લડાવશે? મારે આ સંધિ રોકવી જ પડશે."
"રોકાઈ જા," છાયાએ તેનો હાથ પકડ્યો. "આચાર્ય ચાણક્યનો બીજો આદેશ આવ્યો છે. તેમણે કહ્યું છે કે શત્રુને તેની યોજનામાં સફળ થવા દો, જેથી તે નિર્ભય બનીને બહાર આવે. તારે અત્યારે માત્ર એ જોવાનું છે કે તે દસ્તાવેજ ક્યાં રાખવામાં આવે છે."
ચંદ્રપ્રકાશ ફરીથી પોતાના સ્થાન પર પાછો ફર્યો. થોડી વાર પછી, ખંડનો દરવાજો ખુલ્યો. પેલો ગદ્દાર આચાર્ય બહાર નીકળ્યો. તેની આંખોમાં લાલચ અને સત્તાનો નશો સ્પષ્ટ દેખાતો હતો. તેની પાછળ ધનનંદ પણ બહાર આવ્યો. ધનનંદે આચાર્યને વિદાય આપી અને પછી ચંદ્રપ્રકાશ પાસે આવીને ઊભો રહ્યો.
"સૈનિક, તારું નામ શું કહ્યું હતું?" ધનનંદે પૂછ્યું.
"ભદ્ર, મહારાજ," ચંદ્રપ્રકાશે નજર નીચી રાખીને જવાબ આપ્યો.
"ભદ્ર, મને વફાદાર માણસો ગમે છે. આ ચાવી પકડ," ધનનંદે તેના હાથમાં એક લોખંડની ચાવી મૂકી.
"આ મહેલના ભોંયરામાં આવેલા એક ખાસ ખંડની ચાવી છે. ત્યાં મગધનો સૌથી જૂનો ખજાનો છે. આજથી તું તે ખંડનો મુખ્ય રક્ષક છે. પણ યાદ રાખજે, જો ત્યાંથી એક રજકણ પણ ઓછી થઈ, તો તારું આખું કુળ મગધના હાથીઓના પગ નીચે હશે."
ચંદ્રપ્રકાશ સ્તબ્ધ હતો. ધનનંદ તેને આટલો વિશ્વાસપાત્ર કેમ માની રહ્યો હતો? શું આ કોઈ જાળ હતી? તે રાત્રે ચંદ્રપ્રકાશ ભોંયરામાં ગયો. ત્યાંના વાતાવરણમાં ભેજ અને સડતી વસ્તુઓની ગંધ હતી. તેણે તે ચાવીથી દરવાજો ખોલ્યો. અંદર જે હતું તે જોઈને તેની આંખો ફાટી ગઈ. ત્યાં સોનું કે હીરા નહોતા, પણ હજારોની સંખ્યામાં ઝેરીલા તીરો અને એવા શસ્ત્રો હતા જેની ધાર પર કાળું ઝેર લગાડવામાં આવ્યું હતું.
ચંદ્રપ્રકાશ સમજી ગયો કે ધનનંદે આટલા વર્ષોથી આ અમાનવીય શસ્ત્રો છુપાવી રાખ્યા હતા. તે જ સમયે, ભોંયરાના બીજા ખૂણેથી તેને કોઈના રડવાનો અવાજ સંભળાયો. તે અવાજ કોઈ સ્ત્રીનો હતો. ચંદ્રપ્રકાશ મશાલ લઈને અંદર ગયો. ત્યાં સાંકળોથી જકડાલી એક યુવતી બેઠી હતી.
"તમે કોણ છો?" ચંદ્રપ્રકાશે પૂછ્યું.
તે યુવતીએ ઉંચું જોયું. તેના ચહેરા પર મારના નિશાન હતા, છતાં તેની આંખોમાં એક રાજવી તેજ હતું. "હું માલવા દેશની રાજકુમારી છું. ધનનંદે મારા પિતાની હત્યા કરી અને મને અહીં કેદ કરી છે કારણ કે હું તેના શસ્ત્રોમાં ઝેર ભેળવવાની વિધિ જાણું છું."
ચંદ્રપ્રકાશને અહેસાસ થયો કે મગધની શક્તિનો અસલી સ્ત્રોત આ નિર્દોષ લોકોનો ભય અને અત્યાચાર હતો. તેણે તે રાજકુમારીને મુક્ત કરવાની પ્રતિજ્ઞા લીધી, પણ બરાબર એ જ સમયે ભોંયરાના દરવાજે પગરવ સંભળાયા.
સેનાપતિ કાલકેતુ પોતાની ટુકડી સાથે અંદર આવી રહ્યો હતો. "ભદ્ર! તને માત્ર બહાર ઊભા રહેવાનો આદેશ હતો, અંદર શું કરી રહ્યો છે?" કાલકેતુનો અવાજ આખા ભોંયરામાં ગુંજ્યો.
ચંદ્રપ્રકાશ અત્યારે ધર્મસંકટમાં હતો. જો તે રાજકુમારીની નજીક પકડાય, તો તેનો વેશ ખુલ્લો પડી જાય તેમ હતો.
