ગૌતમ, વલસાડના રેલ્વે સ્ટેશનની નજીક ઓરંગા નદીના કાંઠે બેઠો છે અને સમાજમાં વ્યાપી નઠોરતા અને દયાહીનતાને જોઈને દુઃખી છે. તે પોતાની કવિતા અને પ્રયત્નોને નિષ્ફળ માનતો છે, કારણ કે તે જાણે છે કે સમાજને સુધારવા માટેનું તેનું પ્રયાસ કાંઈ કામ નથી આવતું. ગૌતમને લાગ્યું છે કે માણસની દયાળુતા અને સહાનુભૂતિ હવે કમી થઈ ગઈ છે, અને સમયના બદલાવ સાથે માનવતા પણ બદલાઈ ગઈ છે. ગૌતમ પ્રાચીન ઋષિઓને યાદ કરે છે, જેમણે જીવનમાં સરળતા અને સત્યતા માટે જંગલમાં રહેવું પસંદ કર્યું. તે માનતો છે કે આજના માણસોનું જીવન માત્ર હિંસા અને સ્વાર્થથી ભરી ગયું છે. ગૌતમને કવિતા લખવાની અને સેવા કરવાની આશા નથી, કારણ કે તે પોતાની જાતને ખૂણામાં ફંકાવીને જીવી રહ્યો છે. અંતે, ગૌતમ નિર્ણય લે છે કે હવે તે મુંબઈ જાવવો છે, જ્યાં નોકરી શોધવી અને આશાને પોતાનો સહારો બનાવવો છે. તે પોતાની જીવનધારા બદલવા માટે તૈયાર છે, અને એક નવી શરૂઆતની આશા સાથે ઊભો થાય છે.

Rekha Shukla દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Rekha Shukla

Category ફિક્શન વાર્તા