વર્ણન

સવારે લગભગ અગિયાર વાગ્યા હતા।હૉસ્પિટલના ગલિયારે દોડતા ડૉક્ટર્સ, બીપ કરતી મશીનો અને થાકી ગયેલી નર્સો —એવો માહોલ જેમાં અવાજો બહુ હોય,પર છતાં દરેક કોઈ અંદરથી ચૂપ હોય।ICUના દરવાજા સામે વિવેક ઊભો હતો,પાંપણ સૂકી, પણ દિલમાં તોફાન।અચાનક દરવાજું ખુલ્યું —ડૉક્ટર બહાર આવ્યો।વિવેક તાત્કાલિક ઊભો થઈ ગયો।“ડૉક્ટર… આરતી કેવી છે?”ડૉક્ટરે માસ્ક હટાવ્યું, ઊંધી શ્વાસ લીધી,“તે હવે જોખમથી બહાર છે।હોશમાં આવી નથી હજી, પણ એની શ્વાસો સ્થિર છે।”વિવેકની આંખોમાં થોડું શાંતિ આવ્યું,પણ ડૉક્ટરની નજર ઝૂકી ગઈ।તે ધીમી અવાજે બોલ્યો —“પણ…”વિવેકનો ગળો સૂકાઈ ગયો,“પણ શું?”ડૉક્ટરે કહ્યું,“અમે તેના પતિને બચાવી શક્યાં નહીં।”એ એક વાક્ય…ફક્ત એ એક જ વાક્ય,જેમ કે કોઈએ સમયને અટકાવી દીધો હોય।વિવેકની શ્વાસ