આ વાર્તામાં અક્ષય અને ગઝલનો સંબંધ અને તેમના વચ્ચેના સંવાદ દર્શાવવામાં આવ્યા છે. અક્ષય, તેની પત્ની કવિતાના ફોટા સામે બેઠો છે જેનું મૃત્યુ થઈ ગયું છે. કવિતાએ મરણ પહેલા અક્ષયને પ્રોમિસ કર્યો હતો કે તે તેના બેસણાં અને અન્ય કૃત્યોમાં હાજર રહેશે. અક્ષય કવિતાના ફોટા પાસે બેસીને શોક અનુભવે છે, પરંતુ તેની આસપાસના લોકો આ વાતને સમજી શકતા નથી. અક્ષયને ગઝલ, તેની જૂની મિત્ર, યાદ આવતી છે. જ્યારે અક્ષય ઘરમાં બેઠો હોય છે, ત્યારે તેને ગઝલ પ્રकट થાય છે. તેઓની વાતચીતમાં ગઝલ અક્ષયને જિજ્ઞાસા રાખે છે કે તે હજી પણ તે જ છે. અક્ષયનું કહેવું છે કે તેની સ્માઈલ દરેક વ્યક્તિને પોતાનો અર્થ આપે છે. ગઝલ અને અક્ષય વચ્ચે પૂર્વજ્ઞાને અને સંબંધોની ચર્ચા થાય છે, જેમાં ગઝલ કહે છે કે કવિતા તેને વધુ સારી રીતે ઓળખતી હતી. વાર્તા સમયના વહીવટની વાત કરે છે, જ્યાં તેઓ સાત વર્ષ પૂર્વે કોલેજમાં હતા અને તેમના મિત્રતાના સંબંધોની ઝલક પ્રદાન કરે છે.

jigar bundela દ્વારા ગુજરાતી પ્રેમ કથાઓ

Writen by jigar bundela

Category પ્રેમ કથાઓ