આ વાર્તામાં અમૃતભાઇ, મોહનભાઇ અને સુરેશભાઇ નામના ત્રણ વૃદ્ધો એક ઉનાળાની સાંજમાં શહેરના એક ગાર્ડનમાં બેઠા છે. અમૃતભાઈ સુરેશભાઈને પૂછે છે કે તેઓ કેમ મૌન છે, જ્યારે મોહનભાઈ સુરેશભાઈનું સંવેદનશીલ મૌન સમજીને એમને મજાકમાં ના લેવા માટે ચેતાવે છે. સુરેશભાઈ ધીમા સ્વરે કહે છે કે તેઓ સુરજને ડુબતા જોઈ રહ્યા છે, જે તેમને તેમના ગુલાબી દિવસોની યાદ અપાવે છે. અમૃતભાઈ તેની દ્રષ્ટિમાં ખામી દર્શાવે છે, અને મોહનભાઈ સુશ્રુષ્ટિ સાથે વિચારે છે કે સુરેશભાઈને ચશ્મા નથી પહેરતા, એટલે શું તેમને ખરાબ દ્રષ્ટિ છે? તેમ છતાં, અમૃતભાઈને સુરેશભાઈના ચહેરે દુઃખ દેખાય છે, જે તેમને સહાનુભૂતિ આપે છે. અમૃતભાઈ કહે છે કે સુરજ હજી ડુબ્યો નથી, અને સુંદર ઉજાસ હજુ પણ છે. આ વાતો વચ્ચે, ગાર્ડનમાં હાસ્ય ફેલાય છે, જ્યારે બીજા વૃદ્ધો હસે છે. અમૃતભાઈને લાગે છે કે તેઓ કદી હસ્યા નથી. તે સુરેશભાઈને સમજાવે છે કે દુઃખને વહન કરવું જોઈએ, ભલે તેઓ નવા મિત્ર હોય. આ વાર્તા જીવનના દુઃખ અને આનંદની માર્ગદર્શન આપે છે, અને મૌન શાંતિનો મહત્વ દર્શાવે છે.

bharat maru દ્વારા ગુજરાતી પ્રેરક કથા

Writen by bharat maru

Category પ્રેરક કથા