શ્રુતિની સગાઈ નક્કી થઈ ગઈ હતી, અને એક વર્ષ પછી તેના લગ્ન થઈ ગયા, જ્યારે શ્રેયસ હજુ કોમામાં હતો. શ્રુતિને શ્રેયસ ભૂલી ગઈ. ચાર મહિના પછી, શ્રેયસ કોમાથી બહાર આવ્યો, પરંતુ તે શ્રુતિને જ યાદ કરતો હતો અને હોસ્પિટલમાંથી ભાગી ગયો. રસ્તામાં ભટકતા, તે ભુખા અને ઉંઘ્યા હતો. એક દિવસ, તેના મિત્રો નિકુંજ અને અન્યોએ તેને શોધી કાઢ્યો, પરંતુ શ્રેયસે તેમને ઓળખવા ઇનકાર કર્યો. તે ફક્ત શ્રુતિને યાદ કરતો હતો. તેના મિત્રોએ અને પરિવારજનો એનો સમર્થન કરવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ તે કોઈની પણ વાત સાંભળતો નથી. તેના પિતાએ સમજ્યું કે શ્રેયસને કોઈ ઈલાજ ન હતી, કારણ કે તે શ્રુતિ સિવાય કશી પણ યાદ ન કરતો. તેના મિત્રો તેને હોસ્પિટલ લઈ ગયા અને ડોક્ટરે જણાવ્યું કે જો શ્રેયસ પ્રયત્ન કરે, તો શક્ય છે કે તે બધું યાદ કરી શકે. આ વાર્તા શ્રેયસના પ્રેમ અને યાદશક્તિની સંઘર્ષના પરિપ્રેક્ષ્યમાં છે, જ્યાં તેણે શ્રુતિને જ યાદ રાખી છે.

Dharmik bhadkoliya દ્વારા ગુજરાતી પ્રેમ કથાઓ

Writen by Dharmik bhadkoliya

Category પ્રેમ કથાઓ