આ વાર્તામાં, લેખકે પોતાનું અનુભવ વર્ણવ્યું છે જ્યારે તેઓ પરિવાર સાથે 'વૃદ્ધાશ્રમ' માટે ગયા હતા. આ પ્રવાસ દરમિયાન, તેમણે વૃદ્ધાશ્રમના સૌંદર્ય અને ત્યાં રહેતા વૃદ્ધોની જિંદગીનું નિરીક્ષણ કર્યું. વૃદ્ધાશ્રમમાં પ્રવેશતા જ તેમને નાની ઘરો, પ્રકૃતિના દ્રશ્યો અને ત્યાંના નિવાસીઓની જીવનશૈલી જોઈ. કેટલાક વૃદ્ધો પોતાના રોજિંદા કામોમાં વ્યસ્ત હતા, જ્યારે કેટલાક અન્ય લોકો સાથે વાતચીત કરતા હતા. લેખકે એક દાદી સાથેની મુલાકાતને વિશેષ નોંધ્યું, જેનો પોતાનો પરિવાર તેને લેવા આવશે એવી આશા રાખતી હતી. આ દાદીના ચહેરા પરની લાગણીઓ અને ઉંમરના કારણે થયેલ બદલાવને તેમણે નોંધ્યું. તેઓએ આ દાદીના અનુભવ અને સ્નેહભરા પળો જોઈને દ્રષ્ટિગત રીતે મૃત્યુના નજીકના અનુભવને સમજ્યું. લેખક અને તેમના પરિવારજનોને આશ્રમના ટ્રસ્ટીઓ સાથે મળીને પંગત પર બેસવાનું અને વૃદ્ધોને નાસ્તો કરાવવા અંગે ચર્ચા કરવામાં આવી. ટ્રસ્ટીઓએ જણાવ્યું કે ઘણા વૃદ્ધો પોતાની જિંદગીમાં ખુશ છે અને તેઓને મળવા કોઈ આવતું નથી. લેખકે આ અનુભવોને એક મનોરમ્ય અને વિચારમગ્ન બનાવ્યા છે, જે વૃદ્ધાધ્યયન અને માનવ સંબંધોને પ્રગટ કરે છે.

Bhavik Radadiya દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Bhavik Radadiya

Category વાર્તા