---
એક નાના ગામમાં આયુષી નામની એક દીકરી રહેતી હતી. તે ખૂબ જ મહેનતુ, સમજદાર અને મોટા સપના જોવાવાળી હતી. તેનો પરિવાર ખૂબ ગરીબ હતો. તેના પિતા ખેતરમાં મજૂરી કરતા અને માતા બીજાના ઘરે કામ કરતી. છતાં પણ તેમના દિલ ખૂબ અમીર હતા. આયુષી રોજ સવારે વહેલી ઉઠીને પોતાની માતાને કામમાં મદદ કરતી, પછી સ્કૂલે જતી. સ્કૂલેથી આવીને તે ખેતરમાં પિતાને પણ મદદ કરતી. તેને વાંચવાનો ખૂબ શોખ હતો.
આયુષી હંમેશા વિચારતી કે એક દિવસ તે મોટી લેખિકા બનશે અને પોતાના માતા-પિતાનું નામ રોશન કરશે. તેના ગામમાં લાયબ્રેરી ન હતી, એટલે તે જૂના છાપા અને પુસ્તકો માંગી માંગીને વાંચતી. તેની બહેનપણીઓ તેને કહેતી કે તું સપના જોવાનું છોડી દે, પણ આયુષી ક્યારેય હાર માનતી નહીં.
એક દિવસ તેના ગામમાં મોટો મેળો લાગ્યો. દિવાળીનો મેળો હતો. મેળામાં બધા લોકો ખુશ હતા, નાચતા હતા, ગાતા હતા, નવી નવી વસ્તુઓ ખરીદતા હતા. આયુષી પણ મેળો જોવા ગઈ. તેની પાસે તેની માતાએ આપેલા બસો રૂપિયા હતા જે તેણે નવું પુસ્તક લેવા માટે મહિનાઓથી બચાવ્યા હતા.
મેળામાં ફરતા ફરતા તેણે એક ખૂણામાં એક વૃદ્ધ માજીને જોયા જે એક જૂની ચાદર પર બેસીને હાથે બનાવેલી માળા અને ચૂડીઓ વેચતા હતા. કોઈ તેમની પાસેથી કંઈ લેતું ન હતું. તડકો ખૂબ હતો અને માજી તરસ્યા થયા હતા અને ખૂબ થાકી ગયા હતા. લોકો તેમની સામે જોયા વગર જતા રહેતા હતા.
આયુષીને તેમના પર ખૂબ દયા આવી. તે માજી પાસે ગઈ અને પૂછ્યું, માજી તમે જમ્યા? માજીએ કહ્યું બેટા સવારથી કંઈ વેચાયું નથી તો ખાવાનું ક્યાંથી લાવું. આયુષીનું દિલ ભરાઈ આવ્યું. તેણે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર તે બસો રૂપિયા માજીને આપી દીધા અને તેમની બધી માળા ખરીદી લીધી. માજીની આંખમાં આંસુ આવી ગયા. તેમણે આયુષીને માથે હાથ મૂકીને ખૂબ આશીર્વાદ આપ્યા અને કહ્યું, બેટા, તારી આ સારી નિયત અને તારું સાચું દિલ તને એક દિવસ ખૂબ મોટી બનાવશે. તું ખૂબ આગળ વધીશ.
આયુષી ઘરે આવી ત્યારે તેની પાસે પુસ્તક ન હતું, પણ તેના દિલમાં એક અજબ શાંતિ હતી.
બીજા દિવસે સ્કૂલમાં શિક્ષકે જાહેરાત કરી કે રાજ્ય કક્ષાએ વાર્તા લખવાની મોટી સ્પર્ધા છે અને પહેલું ઇનામ એકવીસ હજાર રૂપિયા છે. આ સાંભળીને આયુષી ખૂબ ખુશ થઈ. તેના મનમાં માજીવાળી વાત યાદ આવી. તેણે આખી રાત જાગીને એક હૃદયસ્પર્શી વાર્તા લખી, જેનું નામ હતું દિલનો સાચો સાથી. તે વાર્તામાં તેણે દયા, પ્રેમ, મદદ અને માનવતા વિશે પોતાના જીવનનો અનુભવ લખ્યો. તેણે લખ્યું કે કેવી રીતે એક નાની મદદ કોઈનું જીવન બદલી શકે છે.
સ્પર્ધાના દિવસે જ્યારે આયુષીએ પોતાની વાર્તા સ્ટેજ પર સંભળાવી ત્યારે આખો હોલ શાંત થઈ ગયો. બધા શિક્ષકો અને બાળકોની આંખો ભીની થઈ ગઈ. બધાએ ઉભા થઈને તાળીઓ પાડી. નિર્ણાયકોએ તેને પહેલું ઇનામ આપ્યું. તેના માતા-પિતા ખૂબ ગર્વ અનુભવતા હતા.
આજે આયુષી એક સફળ લેખિકા છે. તે કહે છે કે પૈસાથી મોટી માણસાઈ છે. જો આપણો ઈરાદો સાચો હોય તો ભગવાન પણ આપણને મદદ કરે છે. તેણે તેના ઇનામની રકમમાંથી ગામમાં એક નાની લાયબ્રેરી બનાવી છે જ્યાં બધા બાળકો મફતમાં પુસ્તકો વાંચી શકે છે. તે રોજ સાંજે બાળકોને ત્યાં ભણાવે છે. માટે જીવનમાં હંમેશા બીજાને મદદ કરતા રહો, કારણ કે એક નાની મદદ પણ કોઈનું આખું જીવન બદલી શકે છે. મહેનત અને સાચા દિલથી બધું જ શક્ય છે અને સપના ચોક્કસ પૂરા થાય છે.
---
> આ વાર્તા આપણને શીખવે છે કે સારું કામ કરવાથી હંમેશા સારું ફળ મળે છે. આયુષીની જેમ આપણે પણ હંમેશા સત્યના રસ્તા પર ચાલવું જોઈએ અને ક્યારેય ખોટું કામ કરવું જોઈએ નહીં. જીવનમાં ગમે તેટલી મુશ્કેલી આવે પણ હિંમત હારવી જોઈએ નહીં.
