ભાગ ૫ — એક અધૂરું સપનું
ડોક્ટરનો ફોન મૂક્યા પછી રમેશભાઈ થોડા સમય સુધી એક જ જગ્યાએ ઊભા રહ્યા.
હાથમાં મોબાઇલ હતો.
સામે મીના રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી.
બધું રોજ જેવું જ હતું.
પણ રમેશભાઈના મનમાં કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
“શું થયું?” મીનાએ પૂછ્યું.
રમેશે થોડું હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
“કંઈ નહીં. ડોક્ટરે કેટલાક ટેસ્ટ કરાવવા કહ્યું છે.”
“મારા?”
“હા.”
મીના થોડી ચિંતિત થઈ.
“કેમ? કંઈ ગંભીર છે?”
“ના, એવું કંઈ નથી. બસ રૂટીન ટેસ્ટ હશે.”
રમેશ જાણતા હતા કે તેઓ પોતાને જ સમજાવી રહ્યા હતા.
બીજા દિવસે સવારે બંને હોસ્પિટલ ગયા.
મીનાના એક પછી એક ટેસ્ટ થયા.
બ્લડ ટેસ્ટ.
સોનોગ્રાફી.
ECG.
બીજા કેટલાક ટેસ્ટ.
રમેશ દરેક રિપોર્ટ આવવાની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.
તેમની આખી જિંદગીમાં તેમણે અનેકવાર પૈસાના આંકડા જોયા હતા.
પણ આજે એક રિપોર્ટની સામે બેઠા ત્યારે એક નાની સંખ્યા પણ તેમને ડરાવી રહી હતી.
મીના બાજુમાં બેઠી હતી.
“રમેશ…”
“હા?”
“ચિંતા ન કરો.”
“હું ચિંતા નથી કરતો.”
મીના હસ્યાં.
“તમને હું ઓળખું છું.”
રમેશે તેનો હાથ પકડી લીધો.
ઘણા વર્ષો પછી કદાચ પહેલીવાર તેમણે મીનાનો હાથ આટલો સમય પકડીને રાખ્યો હતો.
બપોરે ડોક્ટરે બંનેને અંદર બોલાવ્યા.
“કેટલાક રિપોર્ટમાં થોડું ધ્યાન આપવા જેવું છે.”
રમેશ તરત પૂછ્યું,
“કંઈ ગંભીર છે?”
ડોક્ટરે કહ્યું,
“હમણાં ગભરાવાની જરૂર નથી. પરંતુ આગળની સારવાર અને નિયમિત તપાસ જરૂરી રહેશે.”
રમેશે તરત પૂછ્યું,
“સારવારનો ખર્ચ કેટલો આવશે?”
મીનાએ તેમની તરફ જોયું.
ડોક્ટરે અંદાજ આપ્યો.
રમેશે તરત જ મનમાં ગણતરી શરૂ કરી.
FD.
સેવિંગ્સ.
ઇન્શ્યોરન્સ.
SIP.
બધું પૂરતું હતું.
પૈસાની કોઈ મુશ્કેલી નહોતી.
ડોક્ટર બોલતા રહ્યા.
પણ રમેશના મનમાં માત્ર એક જ વાત ચાલી રહી હતી—
“પૈસા છે… તો મીના સારી થઈ જશે ને?”
હોસ્પિટલની બહાર આવ્યા પછી મીનાએ કહ્યું,
“રમેશ, ચાલો ઘરે જઈએ.”
“હા.”
થોડી ક્ષણ બંને રસ્તા પર ચાલ્યા.
પછી મીનાએ કહ્યું,
“તમારે કાશીની ટિકિટ બુક કરી હતી ને?”
રમેશ અટકી ગયા.
“હા.”
“ક્યારે જવાનું છે?”
“આવતા મહિને.”
મીના હળવું હસ્યાં.
“આવતા મહિને?”
રમેશે માથું હલાવ્યું.
“હા.”
મીનાએ કંઈ કહ્યું નહીં.
થોડીવાર પછી બોલી,
“રમેશ, આપણે આ વાત કેટલાં વર્ષોથી કરી રહ્યા છીએ?”
રમેશના ચહેરા પર ગંભીરતા આવી.
“ઘણા વર્ષોથી.”
“પંદર?”
“કદાચ.”
“અને દર વખતે શું કહો છો?”
રમેશ ધીમેથી બોલ્યા,
“પછી જઈશું.”
મીના હસ્યાં.
“હા. એ જ.”
રમેશ ચૂપ.
મીનાએ તેમનો હાથ પકડી લીધો.
“મારે કાશી જવું છે રમેશ.”
“જઈશું.”
“ક્યારે?”
રમેશે પહેલીવાર કોઈ તારીખ વિચાર્યા વગર જવાબ આપ્યો—
“આવતા અઠવાડિયે.”
મીના ચોંકી.
“આવતા અઠવાડિયે?”
“હા.”
“પણ ડોક્ટરની એપોઇન્ટમેન્ટ?”
“એ પહેલા પૂરી કરીશું.”
“ખર્ચ?”
“એની ચિંતા નહીં.”
મીના હળવું હસ્યાં.
“આજે પહેલીવાર તમે ખર્ચની ચિંતા નથી કરી.”
રમેશ પણ હસ્યા.
“કદાચ મોડો થઈ ગયો છું.”
મીનાએ કહ્યું,
“મોડું થયું છે… પણ બધું પૂરું થયું નથી.”
ઘરે આવ્યા પછી રમેશે તરત લેપટોપ ખોલ્યો.
તેમણે કાશીની ટ્રેન શોધી.
બે ટિકિટ બુક કરી.
હોટેલ બુક કરી.
ટ્રાવેલ પ્લાન બનાવ્યો.
પછી તેમણે પોતાના રોકાણના એકાઉન્ટમાં નજર કરી.
એક મોટો આંકડો સ્ક્રીન પર હતો.
વર્ષોથી તેમણે પૈસા ભેગા કર્યા હતા.
કેટલીય રજાઓ છોડીને.
કેટલીય નાની ખુશીઓ ટાળીને.
કેટલીય ઇચ્છાઓ દબાવીને.
આજે પહેલીવાર તેમને લાગ્યું—
“આ પૈસા ક્યારેક ઉપયોગમાં લેવા માટે જ તો હતા.”
રાત્રે રાહુલનો ફોન આવ્યો.
“મમ્મી કેમ છે?”
મીનાએ કહ્યું,
“હું બરાબર છું બેટા.”
રાહુલ બોલ્યો,
“પપ્પાએ મને બધું કહ્યું.”
મીના રમેશ તરફ જોયું.
“હા.”
રાહુલે કહ્યું,
“હું આવી જાઉં?”
રમેશે ફોન લીધો.
“ના બેટા, તારી નોકરી છે. તું કામ કર.”
“પપ્પા, નોકરી ફરી મળી જશે.”
રમેશ થોડી ક્ષણ ચૂપ રહ્યા.
આ વાક્ય સાંભળીને તેમને પોતાના યુવાનીના દિવસો યાદ આવ્યા.
તેઓ પણ કેટલાય પ્રસંગે પરિવાર કરતાં કામ પસંદ કરતા હતા.
“રાહુલ…”
“હા પપ્પા?”
“આવ.”
“ક્યારે?”
“જ્યારે શક્ય હોય ત્યારે નહીં.”
રાહુલ ચૂપ રહ્યો.
રમેશે કહ્યું,
“જલદી આવ.”
રાહુલના અવાજમાં લાગણી આવી ગઈ.
“હા પપ્પા.”
બે દિવસ પછી રાહુલ ઘરે આવી ગયો.
ઘરમાં ઘણા વર્ષો પછી ત્રણેય સાથે બેસીને જમ્યા.
મીનાએ રાહુલ માટે તેની મનપસંદ દાળ-ભાત બનાવ્યા.
રાહુલ બોલ્યો,
“મમ્મી, આ જ સ્વાદ તો યાદ આવતો હતો.”
રમેશ હસ્યા.
“તો પહેલાં કેમ ન આવ્યો?”
રાહુલ પપ્પા તરફ જોઈને હળવું હસ્યો.
“તમે જ તો હંમેશાં કહેતા હતા—‘ભવિષ્ય બનાવ, સમય બગાડશો નહીં.’”
રમેશની આંખો નીચે થઈ ગઈ.
“હા.”
“હવે સમજાયું?”
રમેશે દીકરાની તરફ જોયું.
“હા.”
“શું?”
રમેશ ધીમેથી બોલ્યા,
“ભવિષ્ય બનાવવું જરૂરી છે… પણ એ ભવિષ્યમાં જીવવાનું ભૂલી જવું નહીં.”
રાહુલે પપ્પાનો હાથ પકડી લીધો.
બીજા દિવસે મીનાએ જૂની પેટી ખોલી.
એમાં વર્ષો જૂના કપડાં, તસવીરો અને થોડાં પત્રો હતા.
એક જૂનો ફોટો હાથમાં આવ્યો.
ફોટામાં મીના અને રમેશ લગ્ન પછીના દિવસોમાં હતા.
મીના હસતી હતી.
રમેશ પણ હસતા હતા.
પાછળ લખેલું હતું—
“અમારી પહેલી સફર.”
રાહુલે ફોટો જોયો.
“તમે બંને ક્યાં ગયા હતા?”
મીના બોલી,
“માઉન્ટ આબુ.”
“પછી ફરી ગયા?”
મીના અને રમેશ બંને એકબીજાની સામે જોવા લાગ્યા.
રાહુલે સમજી લીધું.
“પછી ક્યારેય ગયા જ નહીં?”
મીના હસીને બોલી,
“ઘર, નોકરી, તારી સ્કૂલ, ખર્ચ… બધું આવતું ગયું.”
રાહુલ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી બોલ્યો,
“પપ્પા, તમે મારી માટે ઘણું કર્યું.”
“હા.”
“પણ હવે મમ્મી માટે કરો.”
રમેશે માથું હલાવ્યું.
“આ વખતે હું નહીં અટકું.”
એક અઠવાડિયા પછી ત્રણેય કાશી જવા નીકળ્યા.
સ્ટેશન પર પહોંચ્યા ત્યારે રમેશભાઈ થોડા વિચિત્ર લાગતા હતા.
વર્ષો પહેલાં જ્યારે રાહુલને હોસ્ટેલ મોકલ્યો હતો, એ જ સ્ટેશન હતું.
ત્યારે તેઓ દીકરાને ભવિષ્ય તરફ મોકલી રહ્યા હતા.
આજે તેઓ પત્ની સાથે પોતાનું ભૂતકાળ પાછું મેળવવા જઈ રહ્યા હતા.
ટ્રેન આવી.
મીના બેસી ગઈ.
રાહુલ બેગ ગોઠવી રહ્યો હતો.
રમેશ બારી પાસે ઊભા હતા.
ટ્રેન ધીમે ધીમે આગળ વધી.
રમેશે ઘડિયાળ જોઈ.
રાહુલે આપેલી ઘડિયાળ.
એમાં સમય ચાલતો હતો.
રમેશે મીનાને જોયું.
પછી રાહુલને.
અને મનમાં કહ્યું—
“આ જ છે મારું સાચું રોકાણ.”
કાશી પહોંચ્યા પછી મીનાની આંખોમાં અદભૂત શાંતિ હતી.
ગંગાના કિનારે બંને બેઠા.
રાહુલ થોડે દૂર ઊભો હતો.
મીનાએ પાણી તરફ જોઈને કહ્યું,
“રમેશ, ખબર છે?”
“શું?”
“મારે કાશી જોવાની એટલી ઈચ્છા નહોતી.”
રમેશ આશ્ચર્યથી બોલ્યા,
“તો?”
“મારે તારી સાથે અહીં બેસવું હતું.”
રમેશની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મેં તને બહુ રાહ કરાવી.”
મીનાએ તેમનો હાથ દબાવ્યો.
“હા.”
બંને હસ્યાં.
પછી મીનાએ ધીમેથી કહ્યું,
“પણ હવે ના કરશો.”
રમેશે પૂછ્યું,
“શું?”
“ફરી કોઈ ખુશીને ‘પછી’ પર ન મૂકશો.”
રમેશે ગંગા તરફ જોયું.
સૂર્યાસ્ત થઈ રહ્યો હતો.
આકાશ સોનેરી થઈ ગયું હતું.
વર્ષો પહેલાં તેમણે ભવિષ્ય માટે પૈસા બચાવ્યા હતા.
આજે પહેલીવાર તેઓ વર્તમાન માટે સમય ખર્ચી રહ્યા હતા.
પણ તેમને હજુ ખબર નહોતી કે…
આ સફર કદાચ તેમના જીવનની સૌથી સુંદર અને સૌથી કિંમતી સફર બનવાની હતી.
કારણ કે થોડા દિવસ પછી આવનારો એક સમાચાર…
તેમની આખી જિંદગીનો અર્થ બદલી નાખવાનો હતો.
