હું જ મારી ભાગ્યવિધાતા 8
-રાકેશ ઠક્કર
સૂર્યોદય આઠમો
અનન્યા માટે પતિના અવસાન પછીના બે વર્ષ કોઈ કાળી રાતથી કમ નહોતા. ૩૫ વર્ષની ઉંમરે એકલતાનો ભાર એટલો બધો હતો કે ઘરની શાંતિ પણ તેને ડરાવતી હતી. એવા જ સમયે પાડોશમાં રહેવા આવેલો વિવેક તેના જીવનમાં એક આશ્વાસન બનીને આવ્યો.
વિવેકની વર્તણૂક અત્યંત સભ્ય અને નમ્ર હતી. તે અનન્યાના ઘરના નાના-મોટા કામમાં મદદ કરતો, ચાની ચૂસકીઓ સાથે તેની વાતો સાંભળતો અને પતિના જવાનો શોક હળવો કરવાનો પ્રયાસ કરતો. અનન્યાને લાગ્યું કે આ કદાચ ઈશ્વરે મોકલેલો કોઈ સાચો સહારો છે. તે ધીમે ધીમે વિવેક તરફ આકર્ષાવા લાગી.
બહાર મુશળધાર વરસાદ ખાબકી રહ્યો હતો. બારીના કાચ પરથી પાણીના ટીપાં ઝડપથી નીચે સરી રહ્યા હતા. ઘરમાં ઝાંખો પીળો પ્રકાશ અને એક અજીબ શાંતિ હતી.
વિવેકે અનન્યાના ચહેરા પરથી ભીની લટો પાછળ કરી, તેની આંખોમાં આંખ પરોવી અને અત્યંત ધીમા, માદક અવાજે બોલ્યો: "અનન્યા, આટલા વર્ષો સુધી આ રૂપ અને આ યૌવનને તેં આ ચાર દીવાલો વચ્ચે કેમ દબાવી રાખ્યું? તું તો કોઈ ચિત્રકારની સુંદર કલ્પના જેવી છે. પતિના ગયા પછી તેં જિંદગી જીવવાનું છોડી દીધું હતું, પણ આજે... આજે તું સાચે જ ખીલેલા ગુલાબ જેવી સુંદર લાગે છે. તારો આ દેહ, આ સુંદરતા માત્ર મારો પ્રેમ માગે છે."
વિવેકના આ મુલાયમ શબ્દો અને તેના સ્પર્શે અનન્યાને ક્ષણવાર માટે ભાન ભૂલાવી દીધું. પોતાના એકલવાયા જીવનમાં આટલા વખાણ સાંભળીને તે ઓગળી રહી હતી. તે વિવેકના વિશ્વાસમાં પોતાની જાતને સંપૂર્ણપણે સોંપવાની અણી પર જ હતી.
પણ બરાબર એ જ ક્ષણે વિવેકના કોટના ખિસ્સામાં રહેલો તેનો ફોન વાઇબ્રેટ થયો.
"પ્લીઝ અનન્યા, એક જ મિનિટ... ઈમ્પોર્ટન્ટ કૉલ લાગે છે." વિવેકે સહેજ અસ્વસ્થ થઈને કહ્યું અને તે લિવિંગ રૂમની બાલ્કનીમાં ગયો.
અનન્યા સોફા પર બેસીને પોતાની સાડીનો પાલવ સરખો કરી રહી હતી. તેની નજર ટીપોઈ પર પડેલા વિવેકના આઈપેડ પર પડી. વિવેક તેના ફોન સાથે આઈપેડને પણ કનેક્ટ રાખતો હતો.
બરાબર એ જ સેકન્ડે આઈપેડની સ્ક્રીન પર એક નવો વોટ્સએપ મેસેજ પોપ-અપ થયો. નોટિફિકેશન સેટિંગ્સના કારણે આખો મેસેજ સ્ક્રીન પર વાંચી શકાતો હતો: દલાલ મહેતા: "વિવેક, આજે રાત્રે જ કામ પતાવી દેજે. અનન્યાને પ્રેમની જાળમાં ફસાવીને એના પર્સનલ આઈડી અને સહી લઈ લે. એના સ્વર્ગસ્થ પતિનો ૫૦ લાખનો પ્લોટ આપણા નામે થતાં જ તારો હિસ્સો ટ્રાન્સફર કરી દઈશ."
એ પહેલાં ઉપરના મેસેજમાં વિવેકે લખ્યું હતું કે, ‘ભાઈ, એ વિધવા હવે સાવ મારી જાળમાં ફસાઈ ગઈ છે. આજે રાત્રે હું તેની સાથે એવા સંબંધ બાંધી લઈશ અને તેના ગુપ્ત વિડીયો બનાવી લઈશ, જેના આધારે તે મને ક્યારેય ના પાડી નહીં શકે. બસ એકવાર એ પ્રોપર્ટીના કાગળો પર સહી કરી દે, પછી હું એને રસ્તા પર લાવી દઈશ!’
આ મેસેજ વાંચતાં જ અનન્યાના શરીરમાંથી લોહી ઉડી ગયું. તેના હાથ ધ્રૂજવા લાગ્યા. જેને તે પ્રેમ સમજતી હતી તે તો તેના પતિની મિલકત પચાવી પાડવાનું એક ઠંડું અને ક્રૂર ષડયંત્ર હતું! વિવેકની સહાનુભૂતિ, તેનો પ્રેમ—બધું જ એક પ્લાનિંગનો ભાગ હતું.
અનન્યાએ તુરંત પોતાની જાત પર કાબૂ મેળવ્યો. તેણે પોતાના ફોનથી આઈપેડની સ્ક્રીન પર દેખાતા મેસેજનો તસવીર (ફોટો) પાડી લીધો.
વિવેક હસતો હસતો બાલ્કનીમાંથી પાછો આવ્યો અને અનન્યાની નજીક આવીને ફરી તેનો હાથ પકડવા ગયો. "સોરી ડિયર, ડિસ્ટર્બન્સ માટે... હવે ક્યાં હતા આપણે?"
અનન્યાએ વિવેકનો હાથ જોરથી ઝાટકી નાખ્યો. તેની આંખોમાં હવે કોઈ વિધવા કે અબળા છોકરીનો ડર નહોતો, પણ સિંહણ જેવી નફરત હતી.
તેણે પોતાનો ફોન વિવેકની સામે કર્યો, જેમાં દલાલનો મેસેજ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
"આ ક્યાં હતા આપણે, વિવેક?" અનન્યાનો અવાજ કાચની જેમ તીક્ષ્ણ હતો. "તારી આ 'પ્રેમ કથા'ની કિંમત પચાસ લાખ રૂપિયા હતી, એમ ને?"
વિવેકના ચહેરા પરથી સભ્યતાનો મુખવટો ક્ષણવારમાં ઉતરી ગયો. તેને ખબર પડી ગઈ કે ખેલ ખતમ થઈ ગયો છે. તે ગુસ્સામાં અનન્યા તરફ ધસ્યો અને તેનો કોલર પકડવા ગયો, "એય! વધારે ડ્રામા ના કર, ચૂપચાપ પેપર્સ પર સહી કરી દે, નહીંતર..."
પણ અનન્યા આ વખતે તૈયાર હતી. તેણે બાજુમાં પડેલો ભારે કાચનો લેમ્પ ઉપાડ્યો અને પૂરી તાકાતથી વિવેકના હાથ પર માર્યો. વિવેક દર્દથી કળકળી ઊઠ્યો.
એ જ ક્ષણે અનન્યાએ ઘરમાં લગાવેલા સ્માર્ટ સિક્યુરિટી એલાર્મનું બટન દબાવી દીધું. આખા ઘરમાં અને સોસાયટીના કોરિડોરમાં મોટો સાયરન વાગવા લાગ્યો. અનન્યાએ મુખ્ય દરવાજો ખોલીને મોટેથી બૂમો પાડી.
આસપાસના પાડોશીઓ અને સિક્યુરિટી ગાર્ડ્સ દોડી આવ્યા. અનન્યાએ આઈપેડનો ફોટો અને વિવેકનું અસલી ચરિત્ર બધાની સામે મૂકી દીધું.
પોલીસ ઘટનાસ્થળે પહોંચી અને વિવેકની છેતરપિંડી તથા અમાનુષી ષડયંત્ર હેઠળ ધરપકડ કરી.
જે વિવેક અનન્યાની એકલતાનો ફાયદો ઉઠાવવા આવ્યો હતો, તે આજે જેલના સળિયા પાછળ ધકેલાઈ ગયો. અનન્યાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેણે સાબિત કરી દીધું કે સ્ત્રી ભલે ગમે તેટલી એકલી, ઉદાસ કે પરિસ્થિતિઓથી ઘેરાયેલી હોય પણ તે ક્યારેય 'અબળા' કે 'લાચાર' હોતી નથી. તેની તીક્ષ્ણ જાગરૂકતા, આત્મસન્માનની જ્વાળા અને સમયસરની સાવચેતી જ તેનું એવું અજેય કવચ છે, જેને દુનિયાનો કોઈ પણ છળકપટી કે અય્યાશ પુરુષ ક્યારેય ભેદી શકતો નથી.
*
