સોનલના ઘરમાં આવ્યાને માંડ એક મહિનો થયો હશે, ત્યાં જ નાથુજીના ડેલામાં એક નવો ડખો શરૂ થયો. સોનલ જ્યારે પણ ઓસરીમાં બેસતી, ત્યારે એના મોઢે એના ભાઈ ગિજુભાઈની મોટાઈ, મોતીપુરા ગામની જમીનો અને પોતાની લક્ઝરી ગાડીઓના જ વખાણ સાંભળવા મળતા. નાથુજી જેવા ખાનદાન અને આબરૂદાર ખેડૂત માટે આ રોજ-રોજનું સાંભળવું અસહ્ય થઈ ગયું હતું. સોનલ વાત-વાતમાં કહેતી, "બાપુજી! અમારા મોતીપુરામાં તો ખેતરોમાં પાણી માટે સોલાર પેનલ નાખેલી છે, તમારે અહીં હજુ જૂના એન્જિનના ધુમાડા ખાવા પડે છે. ભાઈ તો કહેતા હતા કે જગાભાઈને તાલુકા મથકે મોટી ઓફિસ અપાવી દઉં, પણ જગાભાઈને તો આ ગામડાના ચોરા સિવાય કાંઈ ગમતું જ નથી!"
નાથુજી પોતાની મૂછ પર હાથ ફેરવીને શાંત રહેતા, પણ એમની આંખોમાં સોનલની આ વર્તણૂક પ્રત્યેનો આક્રોશ સાફ દેખાતો. જગાભાઈ સમજી ગયા હતા કે જો આ સ્થિતિ લાંબી ચાલશે, તો ઘરના ભાગલા પડતા વાર નહીં લાગે.
એક દિવસ બપોરે, સોનલ જ્યારે ઊંઘતી હતી, ત્યારે જગાભાઈ ઘરમાંથી બિલાડીની જેમ પગલાં માંડતા બહાર નીકળી ગયા. એ સીધા દોડ્યા પાદરે કાળુના પાનના ગલ્લા તરફ. ઘણા દિવસો પછી જગાભાઈને પાદર તરફ આવતા જોઈને કાળુ રાજી-રાજી થઈ ગયો. એણે તરત જ ગલ્લાની અંદરથી ખાસ બનાસકાંઠાની સોપારી કાઢી.
"અરે... જગાભાઈ! રામ રામ! ક્યાં ખોવાઈ ગયા હતા? આખા પંથકનો ચોરો સાવ સુનો પડી ગયો છે. તમારી વગર રાજકારણની ચર્ચામાં કોઈને મજા નથી આવતી. અને આ શું? તમારી આ અસલી મરદાની મૂછોના વળ સાવ ઢીલા કેમ પડી ગયા છે?" કાળુએ ચિંતાથી પૂછ્યું.
જગાભાઈએ આજુબાજુ નજર નાખી, ખાતરી કરી કે કોઈ ગામનું માણસ જોતું નથી ને? પછી એણે ગલ્લાના ઓટલા પર બેસતા એક લાંબો નિસાસો નાખ્યો, "કાળુ! તને શું વાત કરું? જ્યારથી ઓલી મોતીપુરા વાળી સોનલ આ ઘરમાં આવી છે ને, ત્યારથી મારી સોશિયલ ખોપડી લોક થઈ ગઈ છે. સવારે છ વાગ્યે જગાડે છે અને માવો ખાવા નથી દેતી. મને એમ હતું કે જમીનદારની બહેન લાવીને હું વટ પાડીશ, પણ અહીં તો મારો આખો વટ જ ભોંયભેગો થઈ ગયો છે. મારે મારો જૂનો વટ, આ ચોરો અને તારો આ ગલ્લો પાછો જોઈએ છે ભાઈ!"
હજુ જગાભાઈ પોતાની આપવીતી કાળુને કહેતા હતા, ત્યાં જ ગલ્લાની પાછળ આવેલા વડના ઝાડ પાછળથી બે સાડલાના છેડા દેખાયા. જગાભાઈ ગભરાયા કે ક્યાંક સોનલ તો પાછળ નથી આવી ને? પણ જ્યારે ચહેરા બહાર આવ્યા ત્યારે જગાભાઈએ હાશકારો અનુભવ્યો. એ બીજું કોઈ નહીં, પણ ગીતા અને કવિતા હતી! એ બંને સીમમાંથી ભાત આપીને પાછી વળતી હતી.
ગીતા આજુબાજુ જોઈને ગલ્લા પાસે આવી, "મોટા જેઠજી! ડરવાની જરૂર નથી. અમે પણ આ જેઠાણીબાના ત્રાસથી કંટાળી ગયા છીએ. ઘરમાં એ આપણી પર હુકમ ચલાવે છે અને બાપુજી સામે પોતાના ભાઈના પૈસાનો વટ મારે છે. જો આ સોનલ ઘરમાં રહેશે, તો કાલે સવારે આપણા ભગા અને દિલાને એ ગુલામ બનાવી દેશે. અમારે પણ આ ઘરની જૂની શાંતિ પાછી જોઈએ છે."
કવિતાએ પણ ટેકો આપ્યો, "હા જેઠજી, સ્ત્રી થઈને કહું છું, સોનલ આ ઘરના રીત-રિવાજોને લાયક નથી. એને માત્ર પોતાની મોટાઈ જ વહાલી છે. આપણે ત્રણેયે મળીને કાંઈક એવો જુગાડ કરવો પડશે કે સોનલ પોતાની મેળે જ આ ઘર છોડીને મોતીપુરા પાછી વહી જાય અને આપણને છૂટાછેડા (ડિવોર્સ) આપી દે!"
જગાભાઈની આંખોમાં એકાએક ચમક આવી ગઈ. એમની બંધ થઈ ગયેલી સોશિયલ ખોપડીના આંટા પાછા ફરવા લાગ્યા. એમણે ગીતા અને કવિતા સામે જોયું, પોતાની મૂછને સહેજ વળ આપ્યો અને બોલ્યા, "વહુઓ! જો તમે બેય મારી સાથે હો ને, તો આ જગો ધારે એવો સામાજિક વંટોળ લાવી શકે છે. કાળુ, એક ખાસ માવો લગાડ, આજે ઘણા દિવસે આ ખોપડીમાં નવો આઈડિયા આવ્યો છે. હવે સોનલને એના જ અહંકારની જાળમાં ફસાવવાનો સમય આવી ગયો છે!" ત્રણેય જણાએ ગલ્લા પાછળ જ એક ગુપ્ત મોરચો માંડી દીધો.
ક્રમશ.....
