જય માતાજી
કેમ છો મારા દુર્લભ જીવો (Rare Species).
આ ક્ષેત્રમાં હું હજુ નવો છું.
આ મારી સૌ પ્રથમ વાર્તા છે જે તમને અહીં તમારા સુધી પહોંચાડી રહીયો છું. આ લખતી વખતે જેટલો આનંદમય સફર મેં પસાર કરીઓ.
તમે પણ એટલો જ આનંદ સાથે વાંચશો એવી હું આશા રાખું છું.
અહીંયા બે છોકરાઓની વાર્તા છે જેઓ પોતાની સેક્સ્યુઆલીટી નક્કી કરી શકતા નથી. તેમજ તેમની વચ્ચે રહેલો વણઉકેલાયેલો રહસ્યમય સંબંધ આજે પણ અંકબંધ છે.
### વાર્તાની શરૂઆત:
> નવી ઓફિસનો પહેલો દિવસ હંમેશાં ધડકનો વધારી દેનારો હોય છે. આરવે ઊંડો શ્વાસ લીધો અને પોતાના ડેસ્ક પર બેઠો. તેની બરાબર સામે જ દેવાંશનું ટેબલ હતું. દેવાંશ ઓફિસમાં નવો તો નહોતો, પણ તેની અદામાં એક અલગ જ અહંકાર અને બેપરવાઈ હતી. આરવે શરૂઆતમાં મિત્રતાનો હાથ લંબાવવાનું વિચાર્યું, પણ પહેલા જ દિવસે દેવાંશનું વર્તન એટલું રૂક્ષ અને અણગમતું લાગ્યું કે આરવે મનોમન નક્કી કરી લીધું—*"આ માણસ સાથે ક્યારેય દોસ્તી નહીં થાય."*
> દિવસો વીતતા ગયા. દેવાંશ આરવને આંખ પણ નહોતો મિલાવતો, અને આરવ પણ તેનાથી અંતર જાળવતો હતો. એકસાથે એક જ ઓફિસમાં કામ કરવા છતાં બંને વચ્ચે અબોલા અને નફરત જેવી દીવાલ ઊભી થઈ ચૂકી હતી.
> પણ કુદરતની રમત જુઓ! થોડા મહિનાઓ પછી, સંજોગો એવા બદલાયા કે દેવાંશની મિત્રતા ઓફિસના બીજા જ એક ખુશમિજાજ યુવાન (જેને આરવ પહેલાથી પસંદ કરતો હતો) સાથે ગાઢ થતી ગઈ. રોજ સવારે એ બંનેની હસતી રમતી જોડીને સાથે જોવી આરવ માટે અસહ્ય થઈ જતી.
> દેવાંશ પ્રત્યેનો એ જૂનો અણગમો હવે ધીમે ધીમે એક અજીબ ઈર્ષ્યા અને આકર્ષણમાં બદલાઈ રહ્યો હતો. સાચી કહાની તો હવે શરૂ થવાની હતી—જ્યારે નફરતની સરહદ પાર કરીને અજાણતાં જ લાગણીઓના તાર જોડાઈ રહ્યા હતા.
> આરવ જેને પહેલેથી પસંદ કરતો હતો તેના જોડે દેવાંશની નિકટતા તેને ન ગમવા લાગી તેથી તે તેના મનપસંદ વ્યક્તિ સાથે જેટલો વધારે સમય ઓફીસમાં મળતો તેટલો કાઢતો પણ દેવાંશ ગમે તે રીતે ત્યાં આવી જતો અને તેને ત્યાંથી લય જતો.
> એક દિવસની વાત છે જો ચોક્કસ મન યાદ હોય તો તે દિવસે વરસાદ આવતો હતો. બધા જ કેન્ટીનમાં બેસી વાતો કરતા હતા ને તે સમયે પહેલીવાર દેવાંશ ત્યાં આવી ને આરવની બાજુમાં બેસી તેના ખભે હાથ મૂકીને બધા જોડે વાત કરવા લાગીયો અને પહેલીવાર તેને આરવ સાથે વાત કરી.
> ત્યારપછી તો તે રોજિંદુ થઇ ગયું ને આરવને જે વ્યક્તિ પસંદ હતો તેના કરતાં તેનું દેવાંશ સાથે નીકટતા વધતી ગયી અને જેને તે પસંદ કરતો હતો તે એનો ગાઢ મિત્ર અને ન જાણે ક્યારે દેવાંશ તેના માટે મિત્ર કરતા ઘણો આગળ નીકળી ગયો ખબર ન પડી.
---
> આરવ માટે દુનિયામાં જો કોઈ સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ હતી, તો એ દેવાંશ હતો. ઓફિસમાં દેવાંશને ખુશ રાખવા માટે આરવ કંઈ પણ કરતો. આખા ગ્રૂપ માટે નાસ્તો આવે, પણ દેવાંશ માટે ખાસ એની પસંદગીનો ડબ્બો અલગથી જ હોય. કોઈનો પણ બર્થડે હોય, કેક લાવવાની જવાબદારી હંમેશાં આરવની જ રહેતી, અને દેવાંશના બર્થડે પર તો આરવે એના સપનાની ગિફ્ટ આપીને એને સરપ્રાઈઝ કરી દીધેલો.
> છતાંય, કડવી વાસ્તવિકતા એ હતી કે દેવાંશનું ધ્યાન ક્યારેય આરવ પર પૂરેપૂરું નહોતું રહ્યું. દેવાંશ ઓફિસના બાકીના મિત્રો સાથે વધારે હસતો, મજાક-મસ્તી કરતો અને ફ્લર્ટ પણ કરતો. હા, એ આરવ સાથે પણ હસીને વાત કરતો, ક્યારેક હળવું ફ્લર્ટ પણ કરી લેતો, પણ એ ફ્લર્ટમાં કોઈ ગહેરાઈ નહોતી—એ તો બસ એની સ્વાભાવિક આદત જેવું લાગતું. જ્યારે અસલી વજીફા કે સમય તો એ બીજા મિત્રો સાથે જ વિતાવતો.
> એક સાંજે, ઓફિસની કેન્ટીનમાં બધા બેઠા હતા. દેવાંશ કોઈક બીજી જ વ્યક્તિ સાથે વાતોમાં મશગુલ હતો અને એના ખભા પર હાથ મૂકીને હસી રહ્યો હતો. આરવ દૂરથી એ દ્રશ્ય જોઈ રહ્યો હતો. એના હાથમાં દેવાંશ માટે લાવેલો એ અલગ નાસ્તાનો ડબ્બો હતો, જે અચાનક જ એના પોતાના જ હાથમાં ભારે લાગવા માંડ્યો.
> આરવની આંખોમાં એક સવાલ સળગી ઊઠ્યો, જેણે એની આખી દુરાવસ્થા બદલી નાખી:
> *“શું મારામાં જ કોઈ કમી છે? હું એના માટે આટલું બધું કરું છું, છતાં એનું ધ્યાન ખેંચવામાં હું કેમ ક્યારેય સફળ નથી થતો? શું મારો પ્રેમ કે મારી કાળજી ક્યાંય ઓછી પડે છે, કે પછી હું ખોટી જગાએ મારું દિલ હારી બેઠો છું?”*
> આ સવાલે જ આરવને અંદરથી હલાવી નાખ્યો. આત્મસન્માન અને પ્રેમ વચ્ચેની એ જંગ હવે શરૂ થવાની હતી.
—
