એક નજર માટે ❤️
આરવ કૉલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતો હતો. સ્વભાવથી થોડો શાંત, પણ પોતાના મિત્રો સાથે હોય ત્યારે એકદમ મસ્તી કરતો. તેની જિંદગીમાં કોઈ ખાસ ટેન્શન નહોતું. સવારે કૉલેજ જવું, મિત્રો સાથે બેસવું, લેક્ચર વચ્ચે કૅન્ટીનમાં ચા પીવી અને સાંજે ઘરે પાછા આવવું—બસ, આ જ તેની રોજની જિંદગી હતી.
આરવને ક્યારેય પ્રેમ જેવી કોઈ વસ્તુમાં ખાસ વિશ્વાસ નહોતો. તેના મિત્રો ઘણીવાર છોકરીઓની વાતો કરતા, કોઈને ક્રશ હતો તો કોઈ કોઈની પાછળ ફરતું હતું. આરવ એ બધું સાંભળીને હસતો અને કહેતો, "આ બધું મારા માટે નથી."
તેને શું ખબર હતી કે એક દિવસ તેની જ વાત તેના માટે ખોટી સાબિત થવાની હતી.
આરવની કૉલેજથી થોડે જ દૂર એક મોટી સ્કૂલ હતી. એ સ્કૂલમાં 12મા ધોરણમાં કાવ્યા નામની એક છોકરી ભણતી હતી. કાવ્યા પોતાના અભ્યાસમાં સારી હતી અને સ્વભાવથી ખૂબ જ શાંત હતી. તે વધારે લોકો સાથે ભળતી નહોતી, પણ પોતાની બે-ત્રણ ખાસ સહેલીઓ સાથે હંમેશા રહેતી.
કાવ્યાની સૌથી ખાસ વાત એ હતી કે તે કોઈને પોતાની તરફ આકર્ષવા માટે ક્યારેય પ્રયત્ન કરતી નહોતી. તે પોતાના જ વિશ્વમાં ખુશ રહેતી. સ્કૂલ, અભ્યાસ, મિત્રો અને ઘર—તેની દુનિયા આટલી જ હતી.
આરવ અને કાવ્યા એકબીજાને ઓળખતા પણ નહોતા.
પણ એક દિવસ બધું બદલાઈ ગયું.
એ દિવસ સામાન્ય જ હતો. બપોરના સમયે આરવ પોતાના મિત્ર વિવાન સાથે કૉલેજમાંથી બહાર નીકળ્યો હતો. બંનેને કૅન્ટીનમાં બેસીને કંટાળો આવી ગયો હતો, એટલે વિવાને કહ્યું કે ચાલ, બહાર જઈને ચા પી આવીએ.
બંને બાઈક લઈને કૉલેજની બહાર નીકળ્યા.
આરવ બાઈક ચલાવી રહ્યો હતો અને વિવાન પાછળ બેઠો હતો. રસ્તા પર ટ્રાફિક થોડો વધારે હતો, એટલે આરવે બાઈક ધીમી કરી.
એ જ સમયે રસ્તાની બીજી બાજુ એક છોકરી ઊભી હતી.
આરવની નજર તેના પર પડી.
માત્ર એક ક્ષણ માટે.
છોકરીના હાથમાં બે-ત્રણ પુસ્તકો હતાં. તેની સાથે બીજી બે છોકરીઓ ઊભી હતી અને તેઓ કંઈક વાત કરીને હસી રહી હતી.
આરવની નજર એક ક્ષણ માટે તેના ચહેરા પર અટકી.
પછી બાઈક આગળ વધી ગઈ.
"શું થયું?" વિવાને પાછળથી પૂછ્યું.
આરવે તરત જવાબ આપ્યો, "કંઈ નહીં."
"બાઈક કેમ ધીમી કરી?"
"આગળ ટ્રાફિક હતો."
વિવાને કંઈ કહ્યું નહીં.
પણ આરવનું મન હવે ત્યાં નહોતું.
બાઈક આગળ વધી રહી હતી, પરંતુ તેના વિચારો પાછળ રહી ગયા હતા.
તે છોકરી કોણ હતી?
તે કઈ સ્કૂલમાં ભણતી હતી?
તેનું નામ શું હતું?
આરવ પોતાને જ સમજાવતો રહ્યો કે આ માત્ર એક સામાન્ય વાત હતી. રસ્તામાં કોઈ સુંદર છોકરી દેખાઈ જાય તો કોઈને પણ એક નજર પડી શકે. એનો અર્થ એ નહોતો કે કંઈ ખાસ હતું.
પરંતુ એ રાત્રે જ્યારે આરવ પોતાના રૂમમાં એકલો હતો, ત્યારે તેને અચાનક એ છોકરીનો ચહેરો યાદ આવ્યો.
આરવ પોતે જ હસ્યો.
"આ શું થઈ રહ્યું છે?"
તેને કોઈ જવાબ મળ્યો નહીં.
બીજા દિવસે સવારે આરવ કૉલેજ જવા માટે નીકળ્યો.
રસ્તામાં તેની બાઈક આપોઆપ એ જ જગ્યાએ ધીમી થઈ ગઈ.
તેની નજર રસ્તાની બાજુએ ગઈ.
પણ ત્યાં કાવ્યા નહોતી.
આરવ આગળ વધી ગયો.
પછી પોતાને જ કહ્યું,
"હું પણ શું કરું છું? એક વાર જોઈ એટલે હવે રોજ શોધવાનો શું અર્થ?"
પણ એ દિવસથી કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
આરવને ખબર નહોતી કે કાવ્યા કોણ છે, પણ તેને હવે એ રસ્તો યાદ રહેવા લાગ્યો હતો.
આગળના બે-ત્રણ દિવસમાં તે ઘણીવાર એ જ રસ્તેથી પસાર થવા લાગ્યો.
ક્યારેક તેની પાસે સાચું કામ હોતું.
ક્યારેક નહોતું.
પણ રસ્તો એ જ.
સ્કૂલ એ જ.
અને તેની નજર હંમેશા એક જ ચહેરો શોધતી.
ચોથા દિવસે આખરે તેને કાવ્યા ફરી દેખાઈ.
આ વખતે તે સ્કૂલના ગેટ પાસે ઊભી હતી.
આરવ બાઈક પર હતો.
તેની નજર કાવ્યા પર પડી.
કાવ્યાએ પણ એક ક્ષણ માટે રસ્તા તરફ જોયું.
આરવે તરત પોતાની નજર બીજી તરફ કરી લીધી.
તેને ખબર નહોતી કે આવું કેમ કર્યું.
કાવ્યાને જોઈને તે પોતે જ ગભરાઈ જતો હતો.
તે દિવસે ઘરે જતાં આરવના ચહેરા પર અજાણ્યું સ્મિત હતું.
ઘરે પહોંચીને તેણે બાઈક પાર્ક કરી અને પોતાના રૂમમાં ગયો.
મોબાઇલ હાથમાં લીધો.
થોડીવાર સોશિયલ મીડિયા ખોલ્યું.
પછી બંધ કર્યું.
ફરી ખોલ્યું.
પછી પોતાને જ સમજાયું કે તે શું શોધી રહ્યો છે.
"મને તેનું નામ પણ ખબર નથી."
આરવ બેડ પર પડ્યો.
પણ હવે એક નવી મુશ્કેલી હતી.
તેને કાવ્યા ગમવા લાગી હતી.
હા, કદાચ આ પ્રેમ નહોતો.
કદાચ માત્ર એક ક્રશ હતો.
પણ આરવ માટે એ લાગણી નવી હતી.
તેને કોઈની રાહ જોવાની ટેવ નહોતી.
કોઈને જોવા માટે સમય કાઢવાની પણ નહોતી.
પણ હવે તે રોજ સ્કૂલના સમય વિશે વિચારવા લાગ્યો હતો.
એક દિવસ વિવાને આરવને પૂછ્યું,
"આજે કૉલેજ પછી ક્યાં જવાનો છે?"
આરવે તરત કહ્યું, "ક્યાંય નહીં."
વિવાને આશ્ચર્યથી કહ્યું, "તો આજે તું સીધો ઘરે?"
"હા."
"ખરેખર?"
"હા ભાઈ."
વિવાને હસીને કહ્યું, "ચાલ ખોટું બોલ."
આરવ હસ્યો.
"શું ખોટું બોલું છું?"
"તારે સ્કૂલ પાસે જવાનું છે ને?"
આરવ થોડીવાર ચૂપ રહ્યો.
વિવાને તેની સામે જોઈને કહ્યું,
"હું છેલ્લા એક અઠવાડિયાથી જોઈ રહ્યો છું. તું કૉલેજમાંથી નીકળે છે અને સીધો એ જ રસ્તે જાય છે."
આરવે કહ્યું,
"એ રસ્તો મારા ઘર તરફ જાય છે."
વિવાને તરત જવાબ આપ્યો,
"પણ તારા ઘર તરફ જવા માટે બીજો રસ્તો પણ છે."
આરવ હસ્યો.
"તો?"
"તો તું આ રસ્તો કેમ પસંદ કરે છે?"
આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.
વિવાને ફરી પૂછ્યું,
"કોઈ છે?"
આ વખતે આરવ થોડો ગંભીર થઈ ગયો.
"હા."
વિવાનની આંખો મોટી થઈ ગઈ.
"સાચે?"
આરવ હસ્યો.
"પણ મને તેનું નામ ખબર નથી."
વિવાન થોડા સમય સુધી તેને જોતો રહ્યો.
પછી જોરથી હસવા લાગ્યો.
"ભાઈ, તું પ્રેમમાં પડ્યો છે કે નહીં એ ખબર નથી, પણ તું ચોક્કસ પાગલ થઈ ગયો છે."
આરવ પણ હસવા લાગ્યો.
"હજી કંઈ નથી."
"તો પછી?"
"બસ ગમે છે."
"વાત કરી?"
"ના."
"નામ પૂછ્યું?"
"ના."
"નંબર?"
"ના."
"તો પછી શું કર્યું?"
આરવે થોડીવાર વિચાર્યું.
"તેને જોઈ."
વિવાન ફરી હસવા લાગ્યો.
"આટલું જ?"
આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
"હા. અત્યારે એટલું જ."
વિવાને તેની મજાક ઉડાવવાની બદલે થોડો સમય આરવને જોયો.
તેને સમજાયું કે આરવ ખરેખર કાવ્યાને પસંદ કરવા લાગ્યો હતો.
પણ તેની આંખોમાં કોઈ ખોટો ઈરાદો નહોતો.
તે બસ તેને જોવાથી ખુશ થતો હતો.
એ દિવસ પછી વિવાન પણ ઘણીવાર આરવ સાથે સ્કૂલની નજીક જવા લાગ્યો.
પણ આરવ હવે વધારે સાવચેત રહેતો.
તે કાવ્યાની નજીક જવાનો કોઈ પ્રયાસ કરતો નહોતો.
તે માત્ર દૂરથી તેને જોઈને પાછો આવી જતો.
એક દિવસ આરવ કૉલેજના પાર્કિંગમાં પોતાની બાઈક પાસે બેઠો હતો.
તેના હાથમાં મોબાઇલ હતો.
પણ તેની નજર વારંવાર સ્કૂલના ગેટ તરફ જતી હતી.
સ્કૂલ છૂટવાનો સમય નજીક હતો.
વિવાને તેને ફોન કર્યો.
"ક્યાં છે?"
આરવે કહ્યું, "પાર્કિંગમાં."
"કેમ?"
"બાઈક પાસે."
"બાઈક તો રોજ હોય છે."
આરવ હસ્યો.
"મારે જવું છે."
"તો જા."
"હવે જાઉં છું."
"પણ તું અડધા કલાકથી જવાનું કહે છે."
આરવ ચૂપ થઈ ગયો.
વિવાનને હવે બધું સમજાઈ ગયું.
"ફરી એ જ?"
આરવ હસ્યો.
"ચુપ રહે."
"કાવ્યા?"
આરવ પહેલી વાર ચોંકી ગયો.
"તને તેનું નામ કેવી રીતે ખબર?"
વિવાન જોરથી હસ્યો.
"અરે ભાઈ! ગઈકાલે તું જ બોલ્યો હતો."
આરવે માથું પકડી લીધું.
"ઓહ."
વિવાને કહ્યું,
"તને ખબર છે ને કે તું કેટલો બદલાઈ ગયો છે?"
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
"હું?"
"હા."
"કેવી રીતે?"
"પહેલાં તું કોઈ છોકરી તરફ જોતો પણ નહોતો. હવે તું એક છોકરીને જોવા માટે પાર્કિંગમાં બેસે છે."
આરવે થોડું સ્મિત કર્યું.
"મને ખબર છે."
"તો ક્યારે વાત કરવાનો છે?"
આરવે સ્કૂલના ગેટ તરફ જોયું.
"ખબર નથી."
"ડર લાગે છે?"
આરવ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
"હા."
વિવાને પહેલી વાર આરવને આટલો સાચો જવાબ આપતા સાંભળ્યો.
"શેનો ડર?"
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
"કે તેને હું ગમતો ન હોઉં તો?"
વિવાને કહ્યું,
"તો?"
"તો કંઈ નહીં."
"તો પછી?"
આરવે કહ્યું,
"મને તેની સામે અજીબ બનવું નથી. હું નથી ઈચ્છતો કે તે મને જોઈને અસ્વસ્થ થાય."
વિવાન થોડો શાંત થઈ ગયો.
"તો તું બસ દૂરથી જોતો રહીશ?"
આરવે કહ્યું,
"જ્યાં સુધી મને લાગે કે એ ઠીક છે."
આરવને ખબર નહોતી કે તેની આ વાત જ કાવ્યાને એક દિવસ તેની તરફ ખેંચવાની હતી.
એ દિવસે સ્કૂલ છૂટવાનો સમય થયો.
વિદ્યાર્થીઓ ધીમે ધીમે બહાર આવવા લાગ્યા.
આરવની નજર એક જ ચહેરો શોધતી હતી.
અને પછી...
કાવ્યા બહાર આવી.
આરવનું ધ્યાન તરત તેના તરફ ગયું.
કાવ્યા પોતાની સહેલી સાથે વાત કરતી હતી.
આરવ તેને જોઈ રહ્યો હતો.
પણ આ વખતે કંઈક અલગ બન્યું.
કાવ્યાની નજર પણ આરવ તરફ ગઈ.
આરવ તરત બીજી તરફ જોવા લાગ્યો.
કાવ્યાએ થોડા પગલાં આગળ જઈને ફરી પાછળ જોયું.
આરવ હજી પણ ત્યાં જ હતો.
કાવ્યાના ચહેરા પર થોડું આશ્ચર્ય આવ્યું.
તે પોતાની સહેલીને કંઈક કહેવા લાગી.
આરવ દૂરથી જોઈ રહ્યો હતો.
પછી કાવ્યા બસ તરફ ચાલી ગઈ.
આરવે લાંબો શ્વાસ લીધો.
વિવાન તેની પાસે આવ્યો.
"આજે શું થયું?"
"કંઈ નહીં."
"એણે તને જોયો."
આરવ હસ્યો.
"હા."
"અને?"
"બસ."
"તું કંઈ બોલ્યો?"
"ના."
"એણે?"
"ના."
વિવાને કહ્યું,
"તો પછી આટલો ખુશ કેમ?"
આરવ થોડો સમય ચુપ રહ્યો.
પછી ધીમેથી બોલ્યો,
"આજે પહેલી વાર મને લાગ્યું કે કદાચ તેને ખબર પડી ગઈ છે."
"શાની?"
"કે હું તેને જોવા માટે આવું છું."
વિવાને કહ્યું,
"અને જો ખબર પડી ગઈ હોય તો?"
આરવ હળવું સ્મિત કરીને બોલ્યો,
"તો હવે નિર્ણય તેનો."
તે રાત્રે કાવ્યા પણ પોતાના રૂમમાં બેઠી હતી.
તેના ટેબલ પર પુસ્તકો ખુલ્લાં હતાં.
પણ તેનું ધ્યાન અભ્યાસમાં નહોતું.
તે વારંવાર એક જ વાત વિચારતી હતી.
આરવ.
હવે તેને તેનું નામ ખબર નહોતી.
પરંતુ ચહેરો યાદ રહી ગયો હતો.
તે છેલ્લા કેટલાય દિવસોથી તેને જોઈ રહી હતી.
ક્યારેક પાર્કિંગમાં.
ક્યારેક રસ્તાની બીજી બાજુ.
ક્યારેક કૉલેજના ગેટ પાસે.
કાવ્યાએ પોતાની જાતને પૂછ્યું,
"આ છોકરો રોજ અહીં કેમ હોય છે?"
તેના મનમાં ઘણા જવાબ આવ્યા.
કદાચ તેને કોઈ કામ હશે.
કદાચ તેનો રસ્તો અહીંથી જતો હશે.
કદાચ તે કોઈ મિત્રની રાહ જોતો હશે.
પણ પછી તેને એક વાત યાદ આવી.
આરવ હંમેશા સ્કૂલ છૂટવાના સમયે જ કેમ દેખાય છે?
કાવ્યાએ પહેલી વાર આ વાત ગંભીરતાથી વિચારેલી.
તેના મનમાં એક નાનો પ્રશ્ન ઊભો થયો.
"શું એ મને જોવા આવે છે?"
કાવ્યાએ તરત પોતાને કહ્યું,
"ના, એવું કેવી રીતે હોઈ શકે?"
પણ મનમાં ઊભેલો પ્રશ્ન એટલો સરળતાથી ક્યાં જવાનો હતો?
આગલા દિવસે આરવ કૉલેજમાં હતો.
તેના લેક્ચર ચાલી રહ્યા હતા.
પણ આજે તેને કાવ્યાને જોવાનો મોકો મળવાનો નહોતો.
કારણ કે કૉલેજમાં અચાનક એક પ્રોજેક્ટનું કામ આવી ગયું હતું.
વિવાને કહ્યું,
"આજે તો તારો કાર્યક્રમ કેન્સલ."
આરવે પૂછ્યું,
"કયો કાર્યક્રમ?"
વિવાને હસીને કહ્યું,
"જેનો તું નામ પણ નથી લેતો."
આરવ હસ્યો.
"આજે નહીં જઈ શકાય."
તેના ચહેરા પર થોડું નિરાશાનું ભાવ હતું.
વિવાને કહ્યું,
"ભાઈ, એક દિવસ નહીં જોવે તો કંઈ નહીં થાય."
આરવે કહ્યું,
"મને ખબર છે."
પણ તે દિવસ આરવ માટે થોડો લાંબો બની ગયો.
તેને સમજાયું કે તે હવે કાવ્યાને જોવા માટે માત્ર આદતથી નહીં, પણ દિલથી રાહ જોતો હતો.
સાંજે ઘરે જઈને આરવ બેડ પર પડ્યો.
તેને વિચાર્યું કે કદાચ આ બધું વધારે થઈ રહ્યું છે.
કોઈ વ્યક્તિને જાણ્યા વગર તેના વિશે આટલું વિચારવું યોગ્ય છે?
તેને તેનું મન સમજાતું નહોતું.
બીજી તરફ કાવ્યા પણ એ દિવસે સ્કૂલમાંથી બહાર નીકળી ત્યારે તેની નજર અજાણતાં પાર્કિંગ તરફ ગઈ.
આરવ ત્યાં નહોતો.
કાવ્યાને થોડું અજીબ લાગ્યું.
તેને સમજાયું નહીં કે કેમ.
તે પોતાની સહેલી સાથે બસમાં બેસી ગઈ.
પણ બસ આગળ વધતી હતી ત્યારે કાવ્યાની નજર બારીમાંથી બહાર હતી.
તેના મનમાં એક જ વાત હતી.
"આજે એ કેમ નહોતો?"
આરવને ખબર નહોતી કે તેની ગેરહાજરી કોઈના ધ્યાનમાં આવી ગઈ હતી.
આગલા દિવસે આરવ ફરી પાર્કિંગમાં બેઠો હતો.
તે થોડો વહેલો આવી ગયો હતો.
વિવાને પૂછ્યું,
"આજે આટલો વહેલો?"
આરવે કહ્યું,
"કંઈ નહીં."
"કાલે ન આવી શક્યો એટલે આજે ડબલ?"
આરવ હસ્યો.
"બકવાસ ન કર."
વિવાને તેને ચીડવ્યો.
"જઈને વાત કર."
આરવે કહ્યું,
"ના."
"કેમ?"
"મારે નથી કરવી."
"તું આખી જિંદગી આ રીતે જ બેસીશ?"
આરવ હસ્યો.
"ખબર નથી."
"એક દિવસ એ કોઈ બીજા સાથે વાત કરતી હશે."
આરવ થોડો શાંત થઈ ગયો.
વિવાને તરત કહ્યું,
"મજાક કરું છું."
પણ આરવના મનમાં એ વાત રહી ગઈ.
તેને પહેલી વાર ડર લાગ્યો.
જો કાવ્યાને કોઈ બીજું ગમતું હશે તો?
જો તે તેને ક્યારેય પસંદ નહીં કરે તો?
જો આ આખી લાગણી માત્ર તેની એકતરફી હોય તો?
આરવે પોતાને સમજાવ્યું.
"મારે કાવ્યાને કંઈ મેળવવા માટે પસંદ નથી કરી. મને બસ તે ગમે છે."
પણ દિલને સમજાવવું સહેલું નહોતું.
તે જ સમયે સ્કૂલનો ગેટ ખુલ્યો.
કાવ્યા બહાર આવી.
આરવની નજર તેના પર પડી.
આરવના ચહેરા પર ફરી એ જ સ્મિત આવી ગયું.
પણ આ વખતે કંઈક અલગ હતું.
કાવ્યા પણ સીધી તેની તરફ જોઈ રહી હતી.
બંનેની નજર મળી.
એક સેકન્ડ.
બે સેકન્ડ.
ત્રણ સેકન્ડ.
આરવ આ વખતે નજર હટાવતો નહોતો.
કાવ્યા પણ નજર હટાવતી નહોતી.
પછી કાવ્યાના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું.
આરવનું હૃદય જાણે એક ક્ષણ માટે અટકી ગયું.
કાવ્યા આગળ વધી ગઈ.
આરવ ત્યાં જ ઊભો રહ્યો.
વિવાન તેની બાજુમાં આવ્યો.
"ભાઈ..."
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
"તેણે સ્માઈલ કરી."
"હા."
"મારી સામે."
"હા."
આરવના ચહેરા પર બાળક જેવી ખુશી હતી.
વિવાને કહ્યું,
"હવે તો વાત કર."
આરવે હસીને કહ્યું,
"હજી નહીં."
"કેમ?"
"મારે આ પળને થોડો સમય જીવવી છે."
વિવાને કંઈ કહ્યું નહીં.
કારણ કે આરવ માટે એ માત્ર એક સ્મિત નહોતું.
તેના માટે એ આશા હતી.
તે રાત્રે આરવ પોતાના રૂમમાં બેઠો હતો.
તેના મોબાઇલમાં કાવ્યાનો કોઈ ફોટો નહોતો.
કોઈ નંબર નહોતો.
કોઈ ચેટ નહોતી.
કોઈ સોશિયલ મીડિયા કનેક્શન નહોતું.
માત્ર એક સ્મિતની યાદ હતી.
અને એ યાદ સાથે તે આખી રાત ખુશ હતો.
પણ તેને ખબર નહોતી કે કાવ્યાના મનમાં પણ હવે એક નાનો બદલાવ શરૂ થઈ ગયો હતો.
હવે જ્યારે તે સ્કૂલમાંથી બહાર આવતી ત્યારે તેની નજર અજાણતાં પાર્કિંગ તરફ જતી.
જો આરવ હોય તો તેના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવી જતું.
જો આરવ ન હોય તો તેને થોડું ખાલી ખાલી લાગતું.
કાવ્યાને પોતાને પણ સમજાતું નહોતું કે આવું કેમ થઈ રહ્યું છે.
એક દિવસ તેની સહેલી રિયાએ તેને પૂછ્યું,
"તું કોને શોધે છે?"
કાવ્યા તરત બોલી,
"કોઈને નહીં."
રિયાએ હસીને કહ્યું,
"તો પછી દરરોજ પાર્કિંગ તરફ કેમ જુએ છે?"
કાવ્યા ચૂપ.
રિયાએ ફરી પૂછ્યું,
"એ છોકરા માટે?"
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
"મને ખબર નથી."
"તને એ ગમે છે?"
"મને ખબર નથી."
"તો તું એને જોવા કેમ માગે છે?"
કાવ્યા થોડું હસીને બોલી,
"કદાચ... તેની આદત પડી ગઈ છે."
રિયાએ કહ્યું,
"આદત ક્યારેક લાગણી બની જાય છે."
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
"એટલું સરળ નથી."
રિયા હસીને બોલી,
"પ્રેમ ક્યારેય સરળ નથી હોતો."
કાવ્યા ફરી ચૂપ થઈ ગઈ.
તે દિવસે પહેલી વાર તેણે પોતાના મનમાં આરવનું નામ લીધું.
આરવ.
હવે તે તેના માટે અજાણ્યો છોકરો નહોતો.
હવે તે એક ઓળખીતો ચહેરો હતો.
એક એવો ચહેરો, જે તેને રોજ જોવા મળતો હતો.
અને કદાચ...
જેની રાહ હવે તે પોતે પણ જોવા લાગી હતી.
પરંતુ એ જ દિવસની સાંજે કંઈક એવું બનવાનું હતું, જેનાથી આરવ અને કાવ્યા વચ્ચેનું અંતર પહેલી વાર ખરેખર ઓછું થવાનું હતું.
આરવ હંમેશની જેમ પાર્કિંગમાં બેઠો હતો.
વિવાન આજે તેની સાથે નહોતો.
સ્કૂલ છૂટવાનો સમય થઈ ગયો હતો.
કાવ્યા પોતાની સહેલી સાથે બહાર આવી.
આરવ તેને જોઈને ઊભો થયો.
તેની નજર કાવ્યા પર હતી.
કાવ્યા પણ તેની તરફ જોઈ રહી હતી.
આરવે વિચાર્યું કે આજે પણ બસ નજર મળશે અને કાવ્યા આગળ નીકળી જશે.
પણ આ વખતે એવું થયું નહીં.
કાવ્યા થોડા પગલાં આગળ ગઈ.
પછી અચાનક અટકી.
પાછળ ફરી.
આરવને જોયો.
અને ધીમે ધીમે તેની તરફ આવવા લાગી.
આરવના હૃદયના ધબકારા વધી ગયા.
તેને સમજાયું નહીં કે શું કરવું.
કાવ્યા તેની સામે આવીને ઊભી રહી.
બંને વચ્ચે થોડા જ પગલાંનું અંતર હતું.
આરવે પહેલી વાર તેને આટલી નજીકથી જોયી.
કાવ્યાએ થોડા સમય માટે કંઈ કહ્યું નહીં.
આરવ પણ ચૂપ.
પછી કાવ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
"તમે રોજ અહીં કેમ બેસો છો?"
આરવનું હૃદય એક ક્ષણ માટે જાણે થંભી ગયું.
તેની પાસે જવાબ હતો.
ઘણા દિવસોથી જે જવાબ તેના મનમાં હતો.
પણ આજે એ જ જવાબ બોલવાની હિંમત નહોતી.
કાવ્યા તેની સામે જોઈ રહી હતી.
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
"એમ જ."
કાવ્યા હસીને બોલી,
"એમ જ?"
આરવ પણ હસ્યો.
"હા."
કાવ્યાએ ફરી પૂછ્યું,
"સાચું કહો."
આરવ કંઈ બોલ્યો નહીં.
કાવ્યાએ તેની આંખોમાં જોયું.
"તમે મને જોવા માટે અહીં આવો છો?"
આ પ્રશ્ન સાંભળીને આરવ એકદમ શાંત થઈ ગયો.
આજે પહેલી વાર તેની સામે એ છોકરી ઊભી હતી, જેને જોવા માટે તે કેટલાય દિવસોથી બહાનાં બનાવતો હતો.
અને આજે પહેલી વાર તેની પાસે છુપાવવા માટે કોઈ જગ્યા નહોતી.
આરવે ધીમેથી કાવ્યા તરફ જોયું.
તેના ચહેરા પર કોઈ મજાક નહોતી.
માત્ર એક સચ્ચાઈ હતી.
આરવે ખૂબ ધીમેથી કહ્યું,
"હા."
કાવ્યા કંઈ બોલી નહીં.
આરવને લાગ્યું કે કદાચ તેણે ભૂલ કરી.
તે તરત બોલ્યો,
"સોરી... જો તમને અજીબ લાગતું હોય તો હું હવે નહીં આવું."
કાવ્યાએ તરત તેની વાત રોકી.
"ના."
આરવ અટકી ગયો.
કાવ્યાએ હળવું સ્મિત કર્યું.
"એવું નથી."
"તો?"
કાવ્યા થોડા સમય માટે ચૂપ રહી.
પછી ધીમેથી બોલી,
"મને બસ જાણવું હતું."
આરવે પૂછ્યું,
"હવે ખબર પડી?"
કાવ્યા હસીને બોલી,
"હા."
"તો?"
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
"હવે કંઈ નહીં."
તે પાછી વળવા લાગી.
આરવ હજી ત્યાં જ ઊભો હતો.
કાવ્યા થોડે દૂર ગઈ.
પછી પાછળ ફરીને બોલી,
"અને હા..."
આરવે તેની તરફ જોયું.
"હું કાવ્યા."
આરવના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું.
તે ધીમેથી બોલ્યો,
"મને ખબર છે."
કાવ્યા આશ્ચર્યથી તેની તરફ જોવા લાગી.
"તમને મારું નામ ખબર છે?"
આરવ હસ્યો.
"હવે તો ખબર છે."
કાવ્યા પણ હસવા લાગી.
તે આગળ ચાલી ગઈ.
આરવ ત્યાં જ ઊભો રહ્યો.
તેના માટે આજે કંઈક ખૂબ મોટું બની ગયું હતું.
કાવ્યાએ તેને પોતાનું નામ કહ્યું હતું.
માત્ર નામ.
પણ આરવ માટે એ જાણે આખી દુનિયા હતી.
તે દિવસે ઘરે જતાં આરવના ચહેરા પર જે સ્મિત હતું, તે જોઈને વિવાને તરત પૂછ્યું,
"શું થયું?"
આરવે કંઈ જવાબ ન આપ્યો.
વિવાને ફરી પૂછ્યું,
"બોલ ને."
આરવ બાઈક સ્ટાર્ટ કરતાં હસ્યો.
"આજે તેણે પોતાનું નામ મને કહ્યું."
વિવાને કહ્યું,
"પણ તને તો પહેલેથી ખબર હતી."
આરવ હસ્યો.
"પણ આજે તેણે પોતે કહ્યું."
વિવાન તેને જોતો રહ્યો.
આરવે બાઈક આગળ વધારી.
પાછળ રહી ગયેલી સ્કૂલ તરફ એક વાર જોયું.
અને મનમાં કહ્યું,
"આજે પહેલી વાર હું તેને જોવા માટે અહીં આવ્યો નહોતો."
"આજે પહેલી વાર... તે પોતે મારી સાથે વાત કરવા આવી હતી."
આરવને ખબર નહોતી કે આ માત્ર શરૂઆત હતી.
કારણ કે કાવ્યાએ આજે એક સવાલ પૂછ્યો હતો.
આરવે આજે પહેલી વાર સચ્ચાઈ કહી હતી.
અને હવે બંને વચ્ચેનું અંતર પહેલું પગલું લઈ ચૂક્યું હતું.
પણ આગળની વાર્તા એટલી સરળ નહોતી.
કાવ્યાની 12માની પરીક્ષાઓ નજીક આવી રહી હતી.
આરવના જીવનમાં પણ કૉલેજ અને ભવિષ્યના નિર્ણયો આવવાના હતા.
અને સૌથી મોટી વાત...
આરવને કાવ્યા ગમતી હતી.
પણ કાવ્યાના મનમાં આરવ માટે શું હતું?
માત્ર એક ઓળખીતો ચહેરો?
એક સારો મિત્ર?
કે પછી...
એવું કંઈક, જેનું નામ કાવ્યા પોતે પણ હજી જાણતી નહોતી?
આ પ્રશ્નનો જવાબ બંનેમાંથી કોઈ પાસે નહોતો.
પણ એક વાત ચોક્કસ હતી.
આરવ હવે કાવ્યાને માત્ર દૂરથી જોનાર છોકરો નહોતો.
અને કાવ્યા હવે આરવને માત્ર પાર્કિંગમાં બેસેલા અજાણ્યા છોકરા તરીકે જોતી નહોતી.
તેમની વચ્ચે એક નાનું નામ આવી ગયું હતું.
મિત્રતા.
અને કદાચ...
આ નાની મિત્રતા જ આગળ જઈને તેમની આખી જિંદગી બદલી નાખવાની હતી.
