ભાગદોડ ભરેલી જિંદગીની વચ્ચે, સમય જેમ થંભી ગયો હોય એવા એક પ્રશાંત માહોલમાં અંકિત એક નાનકડા કેફેના ખૂણામાં બેઠો હતો. હાથમાં રહેલી કોફી ઠંડી થઈ રહી હતી અને નજરો ઘડિયાળના કાંટા પર ચોંટેલી હતી. બરાબર સાંજના પાંચ વાગ્યે કેફેનો દરવાજો ખૂલ્યો. આછો વાદળી કુર્તો, ખુલ્લા વાળ અને નજરોમાં એક અજીબ ગંભીરતા સાથે એકતાએ પ્રવેશ કર્યો.
અંકિત અને એકતા... પાંચ વર્ષનો પ્રેમ. પરંતુ છેલ્લા છ મહિનાથી તેમની વચ્ચે એક અણદ્રશ્ય દીવાલ ચણાઈ ગઈ હતી. અંકિત પોતાની કૉર્પોરેટ લાઇફમાં વ્યસ્ત હતો, જ્યારે એકતા પોતાના સપનાઓને આકાર આપવા મથી રહી હતી. આજે તેઓ છેલ્લી વાર મળી રહ્યા હતા—પોતાના સંબંધને કાયમ માટે અલવિદા કહેવા.
"હું ધારું છું કે આપણે બંને જાણીએ છીએ કે આપણે અહીં કેમ છીએ," એકતાએ સીધા અંકિતની આંખોમાં જોઈને કહ્યું. તેની વાણીમાં દરદ હતું, પણ નિર્ણય અટલ હતો.
અંકિતે નિઃસાસો નાખ્યો, "હા એકતા... કદાચ આપણે એકબીજા માટે નથી બન્યા. આપણી દિશાઓ બદલાઈ ગઈ છે."
બે કલાક સુધી વાતચીત ચાલી. જૂની યાદો તાજી થઈ, થોડી આંખલડીઓ ભીની થઈ અને આખરે બંનેએ પરસ્પર સંમતિથી અલગ થવાનો નિર્ણય લીધો. અંકિતે ટેબલ પર એક કાળો લિફાફો મૂક્યો. "આ તારા માટે છે. મેં તારા માટે એક સરપ્રાઇઝ પ્લાન કર્યું હતું, પણ હવે આનો કોઈ અર્થ નથી. ઘરે જઈને ખોલજે."
એકતાએ કાળો લિફાફો પોતાની બેગમાં મૂક્યો. બંને કેફેની બહાર નીકળ્યા. અંકિતે કાર સ્ટાર્ટ કરી અને ત્યાંથી નીકળી ગયો.
ઘરે પહોંચીને એકતાએ પોતાના રૂમમાં જઈને બેગમાંથી એ કાળો લિફાફો બહાર કાઢ્યો. તેના મનમાં ભારેપો હતો. તેણે હળવા હાથે એ લિફાફો ખોલ્યો. અંદરથી બે ફ્લાઇટ ટિકિટ અને એક પત્ર નીકળ્યો.
ટિકિટ સ્વિટ્ઝરલેન્ડની હતી! પત્રમાં અંકિતે લખ્યું હતું:
"એકતા, મને ખબર છે કે છેલ્લા કેટલાક સમયથી આપણે અંતર અનુભવી રહ્યા છીએ. પણ હું આપણો સંબંધ સાચવવા માગું છું. મેં મારી જોબમાંથી રાજીનામું આપી દીધું છે અને તારા સપનાનું ટૂરિઝમ સ્ટાર્ટઅપ શરૂ કરવા માટે બધું સેટ કરી દીધું છે. જો તું મને હજુ પણ એક તક આપવા માગતી હોય, તો કાલે સવારે ૮ વાગ્યે એરપોર્ટ પર પહોંચી જજે. જો તું નહીં આવે, તો હું સમજી જઈશ કે આપણો અંત આવી ગયો છે."
પત્ર વાંચતાં જ એકતાની આંખોમાંથી આંસુ સરી પડ્યા. તેને અંકિતના પ્રેમની ઊંડાણનો અહેસાસ થયો. તેણે ઘડિયાળ જોઈ—સવારના ૬ વાગી ચૂક્યા હતા! તેણે તાત્કાલિક પેકિંગ કર્યું અને એરપોર્ટ તરફ ભાગી.
સવારે ૭:૩૦ વાગ્યે એકતા ધડકતા હૃદયે એરપોર્ટના ડિપાર્ચર ગેટ પર પહોંચી. આજુબાજુ નજરો દોડાવી, પણ અંકિત ક્યાંય દેખાયો નહીં. ૭:૪૫ થયા... ૭:૫૫ થયા... એકતાનું હૃદય બેસી ગયું. શું અંકિતે તેનો વિચાર બદલી નાખ્યો?
અચાનક, એકતાના ફોન પર રિંગ વાગી. અંકિતનો ફોન હતો.
"અંકિત! તું ક્યાં છે? હું એરપોર્ટ પર જ છું!" એકતા રડી પડી.
સામેથી અંકિતનો હસવાનો અવાજ આવ્યો... પણ એ અવાજ ફોનમાંથી નહીં, એકતાની બિલકુલ પાછળથી આવી રહ્યો હતો!
એકતાએ પાછળ ફરીને જોયું. અંકિત હાથમાં ટ્રોલી બેગ અને બે કોફીના કપ લઈને ઊભો હતો. તેના ચહેરા પર એ જ જૂનું, વહાલસોયું સ્મિત હતું.
"હું તો અહીં જ હતો એકતા," અંકિતે કહ્યું, "હું ફક્ત એ જોવા માગતો હતો કે શું તારું દિલ હજુ પણ મારા માટે ધડકે છે કે નહીં."
એકતા કંઈ પણ બોલ્યા વગર અંકિતને વળગી પડી.
એકતા કંઈ પણ બોલ્યા વગર અંકિતને વળગી પડી. સંબંધનો અંત ગણાતી એ સાંજ, ખરેખર તો તેમની જિંદગીની એક નવી અને સુંદર શરૂઆત હતી.
સંબંધનો અંત ગણાતી એ સાંજ, ખરેખર તો તેમની જિંદગીની એક વિશેષ નવી અને અલગ સુંદર શરૂઆત હતી.
