ભેજવાળી અને સડેલી હવાનો એ જોકો અમારા આખા શરીરમાં ધ્રુજારી પેદા કરી ગયો. નીચે કાળોડીબાંગ અંધારું હતું. ગુફાના મુખમાંથી નીકળતો એ અવાજ એવો હતો જાણે કોઈ અંદર બેસીને ધીમા અવાજે ડસકાં ભરી રહ્યું હોય.
"અજય, તું તન્વી પાસે જ અહીં બહાર રહે. એ હજુ બેભાન છે, એને એકલી મૂકવી સેફ નથી," મેં એના ખભા પર હાથ મૂકતા કહ્યું. અજયનો ચહેરો ડરથી ફિક્કો પડી ગયો હતો, પણ એણે હિંમત ભેગી કરીને માથું હલાવ્યું. એણે તન્વીને કામિની વૃક્ષના થડને અઢેલીને બેસાડી અને એની રખેવાળી કરવા લાગ્યો.
મેં મારા ફોનની ટોર્ચ ચાલુ કરી. શંભુ કાકાએ પણ એમની પોકેટ ટોર્ચ ઓન કરી. અમે બંનેએ એકબીજા સામે જોયું—આંખોમાં ડર હતો, પણ તન્વીને બચાવવાનો આખરી મોકો પણ આ જ હતો.
"પ્રિયા બેન, ભગવાનનું નામ લઈને પગ મૂકજો. આ જગ્યા વર્ષોથી કોઈ પગલાંની રાહ જોઈ રહી હતી," શંભુ કાકાએ ધીમા અવાજે કહ્યું.
અમે ગુફાના એ સાંકડા પગથિયાં નીચે ઉતરવાનું શરૂ કર્યું. પગથિયાં પથ્થરના હતા અને એના પર લીલ જામી ગઈ હતી, જેના કારણે વારંવાર પગ લપસતો હતો. જેમ-જેમ અમે નીચે જતા હતા, તેમ-જેમ ઉપરની બહારની દુનિયાનો અવાજ સાવ બંધ થઈ ગયો અને એક વિચિત્ર સન્નાટો અમને ઘેરી વળ્યો. માત્ર અમારા શ્વાસનો અને પથ્થર પર પડતા જૂતાંનો અવાજ ગૂંજતો હતો.
લગભગ વીસેક પગથિયાં નીચે ઉતર્યા પછી ગુફાનો રસ્તો એક સીધી ટનલમાં ફેરવાઈ ગયો. ટોર્ચનો પ્રકાશ જ્યારે દીવાલો પર પડ્યો, ત્યારે અમારા કાળજા કમ્પી ગયા!
દીવાલો પર કંઈક કોતરેલું નહોતું, પણ કાળા પડી ગયેલા ડાઘા હતા—જાણે વર્ષો પહેલાં વહેલું લોહી સુકાઈને ત્યાં જ જામી ગયું હોય! શામજીભાઈની વાત સાચી હતી, આ આનંદપુર પર થયેલી એ જ ભયાનક ચડાઈના પુરાવા હતા જ્યાં રાણીઓ અને સૈનિકો કફોડી મોતે માર્યા ગયા હતા.
અમે ટનલમાં આગળ વધ્યા. અચાનક મારી ટોર્ચનો પ્રકાશ સામેની એક વિશાળ દીવાલ પર પડ્યો. એ દીવાલ આખી ટનલને બ્લોક કરતી હતી, પણ એ સામાન્ય દીવાલ નહોતી. એ અધૂરી ચણેલી અને પછી ઉતાવળે બંધ કરાયેલી ઈંટોની દીવાલ હતી.
"કાકા... આ એ જ જગ્યા છે!" મારા મોંમાંથી માંડ શબ્દો નીકળ્યા. "આ જ એ ભોંયરાની દીવાલ છે જ્યાં સુહાના બેગમને જીવતા ચણી દેવામાં આવ્યા હતા!"
એ જ ક્ષણે, ટનલની અંદરનો પવન એકાએક બદલાયો. ટોર્ચનો પ્રકાશ ઝબકવા લાગ્યો, જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ અમારી આસપાસ ઘૂમતી હોય. દીવાલની પાછળથી એક બહુ જ ઝીણો, સ્ત્રીનો રડવાનો અવાજ આવવા લાગ્યો... અને એ અવાજ ધીમે-ધીમે સ્પષ્ટ થઈને એક ભયાનક અટ્ટહાસ્યમાં બદલાઈ ગયો!
બરાબર એ જ સેકન્ડે ઉપરથી અજયની જોરદાર ચીસ સંભળાઈ: "પ્રિયા બેન! શંભુ કાકા! જલ્દી ઉપર આવો... તન્વી... તન્વીને કંઈક થઈ રહ્યું છે!"
અજયની એ ભયથી ફાટી પડેલી ચીસ ટનલની દીવાલો સાથે અથડાઈને એવી ગુંજી કે મારા અને શંભુ કાકાના કાળજા કંપી ગયા. નીચે પેલી બંધ દીવાલ પાછળથી આવતો એ અજીબ અવાજ અને ઉપરથી અજયની બૂમ... અમે એક ક્ષણનો પણ વિચાર કર્યા વગર ટોર્ચ ફેરવી અને પાછળના પગથિયાં તરફ અંધાધૂંધ દોડ્યા.
"અજય! શું થયું?" હું હાંફતા અવાજે ગુફાની બહાર નીકળી અને જે દ્રશ્ય મારી નજર સામે હતું, એ જોઈને મારી ટોર્ચ મારા હાથમાંથી છટકીને નીચે પડી ગઈ.
સામે કામિની વૃક્ષની નીચે, જે તન્વી હમણાં સુધી બેભાન અવસ્થામાં ઢળેલી હતી, એ અત્યારે જમીન પર નહોતી! એનું શરીર જમીનથી લગભગ ચાર-પાંચ ફૂટ અધ્ધર હવામાં તણાતું હોય એમ ઊંચું ઊઠી રહ્યું હતું! એના હાથ અને પગ કોઈ કઢી વગરના પૂતળાની જેમ લટકતા હતા, એના લાંબા કાળા વાળ હવામાં વિખરાયેલા હતા અને એની પીઠ પાછળની તરફ અકુદરતી રીતે વળેલી હતી.
રાતનો એ સનસનતો પવન જાણે તન્વીની આસપાસ જ વંટોળ બનીને ઘૂમી રહ્યો હતો. અજય ડરના માર્યા ઝાડના થડ પાસે જમીન પર બેસી ગયો હતો અને એની આંખો ફાટી ગઈ હતી.
"શંભુ કાકા... આ... આ શું છે?" મારો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો.
અચાનક, હવામાં અધ્ધર ઉડેલી તન્વીનું માથું એક ઝાટકા સાથે સીધું અમારી તરફ ફર્યું. એની આંખો સાવ સફેદ થઈ ચૂકી હતી, જેમાં કીકીઓ ગાયબ હતી. એણે પ્રિયા અને શંભુ કાકા તરફ જોયું અને એના મોંમાંથી તન્વીનો નહીં, પણ એક ભારે, ઘેરો અને રાજવી સ્ત્રીનો અવાજ નીકળ્યો, જે આખા ખુલ્લા મેદાનમાં ગાજવા લાગ્યો:
"મેં શ્રાવણની એ કાળી રાતે લોહીના આંસુ વહાવ્યા હતા... તમે મારા રહસ્યની દીવાલને અડવાની હિંમત કરી? આ મહેલની દીવાલો હવે નવું લોહી માંગે છે!"
એ અવાજની ભયાનકતા એટલી હતી કે આસપાસના પક્ષીઓ ચીસાચીસ કરતા ઝાડ પરથી ઉડવા લાગ્યા. તન્વીનું શરીર હવામાં હજુ વધુ ઊંચે જવા લાગ્યું, જાણે એ અદ્રશ્ય શક્તિ એને કામિની વૃક્ષની ડાળીઓ તરફ ખેંચી રહી હતી એનું અટ્ટહાસ્ય વધુ તીવ્ર બની રહ્યું હતું.
મેં મન મક્કમ કર્યું. મને સમજાઈ ગયું હતું કે ડરવાથી તન્વીનો જીવ જતો રહેશે. સુહાના બેગમનો આત્મા મુક્તિ માટે તન્વીના શરીરનો ઉપયોગ કરી રહ્યો હતો.
મેં હવામાં અધ્ધર ઉડેલી તન્વી સામે જોઈને પૂરી તાકાતથી બૂમ પાડી, "સુહાના બેગમ! અમે અહીં તમારું લોહી વહાવવા નથી આવ્યા! અમે એ કપટી રાણીઓનું સત્ય અને તમારી સાથે થયેલો અન્યાય દુનિયા સામે લાવવા આવ્યા છીએ! જો તમે તન્વીને નુકસાન પહોંચાડશો, તો તમારું એ રહસ્ય આ ગુફામાં કાયમ માટે દફન થઈ જશે!"
મારી આ વાત સાંભળતા જ, હવામાં ઉડતી તન્વી એક ક્ષણ માટે સ્થિર થઈ ગઈ. એની સફેદ આંખોમાં એક અજીબ ચમક આવી અને વાતાવરણનો પવન સહેજ શાંત પડ્યો...
પ્રિયાની વાત સાંભળતા જ હવામાં વંટોળની જેમ ઘૂમતો એ પવન એકાએક થંભી ગયો. તન્વીની એ સફેદ, બિહામણી આંખોમાં ક્રોધની જગ્યાએ એક ઊંડી કરુણા અને આઘાત દેખાયા, જાણે સેંકડો વર્ષો પછી કોઈએ એનું સાચું નામ લઈને એના દર્દને ઓળખ્યું હતું.
અચાનક, તન્વીનું શરીર હવામાંથી મુક્ત થઈને સીધું નીચે પથરાયું. એ જમીન પર પટકાઈ એ પહેલાં જ અજય અને શંભુ કાકાએ દોડીને એને ઝીલી લીધી. તન્વી સાવ નિશ્ચેત અને અશક્ત થઈને બેભાન થઈ ગઈ હતી, પણ એના શ્વાસ હવે નોર્મલ ચાલી રહ્યા હતા. એના શરીર પરથી એ ભયાનક અદ્રશ્ય સિકંજો હટી ચૂક્યો હતો.
"પ્રિયા બેન... જુઓ!" શંભુ કાકાનો અવાજ આશ્ચર્યથી ફાટી પડ્યો. એમણે ગુફાના મુખ તરફ ઈશારો કર્યો.
અમે જોયું તો ગુફાની અંદરથી જે સડેલી અને ભયાનક ઠંડી હવા આવતી હતી, એ હવે બંધ થઈ ગઈ હતી. એની જગ્યાએ ગુફાના અંધારામાંથી એક અત્યંત પ્રજ્વલિત, ઝાંખો પીળો પ્રકાશ બહાર આવી રહ્યો હતો, જાણે કોઈ અદ્રશ્ય હાથોએ નીચે ઉતરવા માટે દીવા પ્રગટાવ્યા હોય! એ ગુફા હવે ડરામણી નહીં, પણ કોઈ રહસ્યના દ્વાર જેવી લાગતી હતી. સુહાના બેગમનો આત્મા પ્રિયાની વાત સમજી ગયો હતો અને એમને અંદર આવવાનો સંકેત આપી રહ્યો હતો.
મેં અજય સામે જોયું, જે હજુ પણ ધ્રૂજતો હતો. "અજય, તન્વીને લઈને તું હમણાં જ ઘરે ભાગ. એના મમી-પપ્પા રાહ જોતા હશે. હવે એ સુરક્ષિત છે, એને કાંઈ નહીં થાય."
"પણ પ્રિયા બેન, તમે અને કાકા...?" અજયે ચિંતાથી પૂછ્યું.
"અમારે આ વાર્તાનો અંત લાવવો જ પડશે, અજય. જો આજે અમે પાછા હટી ગયા, તો સુહાના બેગમનો આ શ્રાપ ક્યારેય તન્વીનો પીછો નહીં છોડે," મેં મક્કમતાથી કહ્યું.
અજયે ભારે હૈયે તન્વીને પોતાના હાથોમાં ઊંચકી અને મહેલના કમ્પાઉન્ડની બહાર નીકળી ગયો. હવે એ કાલી રાતે, ઉજ્જડ વિરાજ પેલેસના આંગણામાં માત્ર હું અને શંભુ કાકા એકલા ઊભા હતા. અમારી સામે પેલા કામિની વૃક્ષની નીચે ખુલેલી રહસ્યમય ગુફા હતી, જેમાંથી આવતો પેલો પીળો પ્રકાશ અમને અંદર આવવા માટે મજબૂર કરી રહ્યો હતો.
મેં નીચે પડેલી મારી ટોર્ચ ઉપાડી, શંભુ કાકા સામે જોયું અને અમે બંનેએ મન મક્કમ કરીને એ ગુફાના પગથિયાં નીચે ફરીથી ડગલાં માંડ્યા—એ શ્રાપિત ભોંયરાનું આખરી સત્ય દુનિયા સામે લાવવા માટે!
