વર્ણન

તક્ષશિલાના જંગલોમાં રાત્રિના અંતિમ પ્રહરનું ધુમ્મસ ચાદરની જેમ પથરાયેલું હતું. આભમાં તારા મ્લાન થઈ રહ્યા હતા, પણ ધરતી પર એક અજીબ ધબકાર સંભળાતો હતો. સૂર્યપ્રતાપના હાથમાં બે શિકારી શ્વાનોની સાંકળ હતી. આ શ્વાનો સામાન્ય નહોતા, તેમને ખાસ તાલીમ આપવામાં આવી હતી—કેવળ ગંધ પારખવાની નહીં, પણ શત્રુના ભયને પકડવાની."ચાલ દીપક! ચાલ ભૈરવ!" સૂર્યપ્રતાપે હાકલ કરી.શ્વાનોએ નાક જમીન સરસું રાખીને દોડવાનું શરૂ કર્યું. ચાણક્યના કહેવા મુજબ, ચંદ્રપ્રકાશના વસ્ત્રો પર છાંટેલું 'ચંદન-કસ્તૂરી' મિશ્રિત તેલ આ અંધકારમાં એકમાત્ર દિશાસૂચક હતું. ચાણક્ય પોતે પાછળ અશ્વ પર સવાર હતા, તેમની આંખો સ્થિર હતી, જાણે તેઓ હવાની દિશા પરથી શત્રુની સંખ્યા ગણી રહ્યા હોય.જંગલની ઊંડાઈમાં, એક પ્રાચીન