આ કવિતામાં માનવીય દર્દ, વ્યથા અને જીવનની સત્યતા દર્શાવવામાં આવી છે. લેખક કહે છે કે તેમને દુખની ઓળખાણ માટે કોઈ કફન કે આંસુની જરૂર નથી. તેઓ ઉડવા માટેની આઝાદી માંગે છે, પરંતુ આઝાદીની કોઈ મર્યાદા નથી. મિત્રો કે જોડાણો જે દિલાસો આપે છે, તે શત્રુના ચહેરા જેવું છે, અને તેઓ ગરીબીમાંથી પણ નિર્દોષતાથી દૂર રહેવા માંગે છે. કવિતાની આગળની પંક્તિઓમાં, લેખક પોતાના દિલની ભટકતી લાગણીઓને વ્યક્ત કરે છે અને કહે છે કે કોઈને ધીમે ધીમે તડપાવવું કે દુખ આપવું યોગ્ય નથી. તેઓ જીવનના સંઘર્ષો અને સાહસોને સ્વીકારવા માટે તૈયાર છે, પરંતુ તેમને સંબંધો કે પાંખો નથી જોઈએ જે તેમને બાંધે. અંતે, કવિતા એ સંદેશ આપે છે કે દુખને માન્યતા આપીને તેને પોતાના જીવનનો ભાગ બનાવવો જોઈએ, પરંતુ સાથે સાથે તે દુખને વહેવારમાં ન લાવવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરે છે. લેખક પોતાને અને તેમના જીવનને સમજીને આગળ વધવા માટે પ્રયત્નશીલ છે, અને આ સંઘર્ષમાં તેઓ અન્યને પણ પોતાની દુખદાયક અનુભૂતિઓ માહિતગાર કરવા માંગે છે.

MaNoJ sAnToKi MaNaS દ્વારા ગુજરાતી કવિતાઓ

Writen by MaNoJ sAnToKi MaNaS

Category કવિતાઓ