આસ્થા કાકુથ પાસે આવીને તેમને હાથ મૂકતા તેઓ જાગી ગયા. કાકુથને જોઈ આસ્થાની ચિંતા દૂર થઈ ગઈ અને તેઓ ખુશીથી અશ્રુ વહાવવા લાગ્યા. કાકુથે વિશ્વાસને તેમની પાસે બોલાવ્યો, અને વિશ્વાસ આવીને કાકુથના હાથમાં હાથ નાખ્યો. કાકુથે વિશ્વાસને કહ્યું કે તેઓ પોતાની દીકરી આસ્થાને તેમના પર વિશ્વાસ કરીને સોપી રહ્યા છે, અને આશા છે કે વિશ્વાસ આસ્થાને સદાય વફાદાર રહેશે. પરંતુ કાકુથના શ્વાસ અને હાથ છૂટતા જ તેમની આંખોમાં એક દિવ્ય જ્યોત નિકળી હતી, જેને જોઈ આસ્થા કાકુથને દાદુ... દાદુ... કહેતાં રડી ઉઠી. આસ્થા વસુમાંને ખોવાઈ જતા અને એ બેહોશ થઈ ગઈ. જ્યારે વિશ્વાસ દોડી આવે છે, ત્યારે તે realizes કરે છે કે વસુમાના પ્રાણ પણ છૂટી ગયા છે. આસ્થા અને વિશ્વાસ બંને આઘાતમાં છે, જ્યારે કાકુથ અને વસુમાંની અંતિમ વિધિ થઈ રહી છે. આસ્થાને લાગે છે કે તે સંપૂર્ણપણે નિરાધાર થઈ ગઈ છે, કારણ કે જેણે તેને ઉછેર્યું તે બંને હવે તેને છોડીને ગયા છે. આસ્થા અને વિશ્વાસ વસુમાને અંતિમ વિધિ આપવા માટે સ્મશાન પહોંચે છે, જ્યાં આસ્થા બંને દાદા અને દાદીને અગ્નિસંસ્કાર આપે છે, જેના દ્વારા તેમના માતાપિતાના જ્ઞાન અને પ્રેમને યાદ કરવામાં આવે છે.

Dakshesh Inamdar દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Dakshesh Inamdar

Category ફિક્શન વાર્તા