આ કથામાં તારિણી દેસાઈ, જે એક વિદ્યાર્થીની છે, તે પોતાના પ્રેફેસર દવે સામે ગુસ્સામાં છે. તે કહે છે કે પ્રેફેસર તરીકે તેમની જવાબદારી માત્ર ભણાવવાની નથી, પરંતુ ઢંગે શારીરિક શોષણ સામે બોલવામાં પણ છે. દવે, જે કવિ છે, તે તારિણીને યાદ અપાવે છે કે તેઓ બંને પણ યુવાન હતા અને પ્રેમમાં પડ્યા હતા, પરંતુ તારિણી તેના મંતવ્યને નકારતી છે. તારિણી દવેની વાતો અને તેમની દ્રષ્ટિકોણને ખોટા રૂપે સમજે છે, અને તે પોતે જ કોઈ સમસ્યાનો નિકાલ કરવા નીકળી જાય છે. કથામાં દવેના અક્ષરોથી તાકાત અને તણાવ દેખાય છે, જ્યારે તારિણી મજબૂત અને સ્વતંત્ર દેખાય છે. આ ઉપરાંત, તારિણી સહેલાઈથી દવે સાથેના સંબંધોને નકારી નાખે છે અને પોતાની જાતને કાળજીપૂર્વક ઊભી રાખે છે. કથાનો અંત ત્યારે આવે છે જ્યારે તે ચમેલી નામની બીજી વિદ્યાર્થીનીને સાથે લઇ પોલીસ સ્ટેશન જવાનું નક્કી કરે છે.

bharat chaklashiya દ્વારા ગુજરાતી ક્લાસિક નવલકથાઓ

Writen by bharat chaklashiya

Category ક્લાસિક નવલકથાઓ