બિંદુ જ્યારે મંદિરની પરસાળમાં પ્રવેશી, ત્યારે આચાર્યની આંખોમાં કરુણા હતી. ગુનેગારો વચ્ચે પણ લાગણીઓનું એક અનોખું બંધન હોય છે. બિંદુના આગમન પછી સમય બગાડવો વ્યર્થ હતો, અને બધા જોગસિંહ અને મેક્લની બગીઓમાં ગોઠવાયા. બગીઓ દક્ષીણ તરફ દોડવા લાગી, અને બિંદુ અન્ય લોકો સાથે હતી, જ્યારે હવા સ્ટફી અને હ્યૂમિડ બની ગઈ હતી. બિંદુ જાણતી હતી કે આ મુસાફરી મહત્વની છે, અને તે કોઈ એવી વાત જાણવા જઈ રહી હતી, જે માટે તેણે પોતાનું જીવન જોખમમાં મૂક્યું હતું. બગીમાં થતી વાતચીતના દરેક શબ્દને સાંભળતી, તે બગીના માર્ગને પણ ધ્યાનમાં રાખી રહી હતી. જેમ જેમ બગી ટેકરીઓમાંથી પસાર થઈ, બિંદુને સમજાયું કે તેઓ નાગપુરની હદ બહાર આવ્યા છે. નંદ સ્વામીની નજરો બિંદુ પર હતી, અને તે વિચારી રહી હતી કે રાજ પરિવારે તેમના પિતાના દુષ્કૃત્યને શા માટે છુપાવ્યું. બિંદુને સમજાયું કે બનાવને જાણતી વ્યક્તિઓમાં તેની માતા પણ હતી. આખરે, તેઓ એક ટેકરી પર પહોંચ્યા, જ્યાં મશાલનો પ્રકાશ હતો. રાતની ઘેરીતામાં, તેઓ જે કામ માટે જઈ રહ્યા હતા, તે શોભણિયું નહોતું. સ્વામી આકાશને જોઈને વિચારતા હતા કે ભગવાન પણ રાજ પરિવારનો અંત ઈચ્છે છે. બીલકુલ 20 મિનિટના ચડાણ પછી, તેઓ ટેકરીના શિખર પર પહોંચ્યા, જ્યાં જોગસિંહ અને આચાર્યનું થાકા શરમાયું હતું.

Vicky Trivedi દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Vicky Trivedi

Category ફિક્શન વાર્તા