બિંદુ, સત્યજીત અને સુરદુલ એક અંધકારમય માર્ગ પર ગયા, જ્યાં માટીના દીવા ઝાંખી રોશની ફેલાવે હતા. આ માર્ગ સ્વર્ગ અને નર્કના સંયોજન સમાન હતું, જ્યાં મોગરા અને અત્તરની સુવાસ સાથે તેલની વાસ ભળેલી હતી. બિંદુએ કહ્યું, "પૃથ્વી પરનું નર્ક..." અને સત્યજીતે મક્કમ અવાજમાં જવાબ આપ્યો કે તેઓ વધુ સમય ટકાવવાનું નથી. તેમણે એક દરવાજો ખોલ્યો, જે પછીની દુનિયા બદલાઈ ગઈ; અંદર એક વૈભવી જગ્યા હતી, જ્યાં ફૂલોની સુવાસ અને શાંતિ હતી. સત્યજીતે જોયું કે આ જગ્યા કળા અને કારીગરીથી ભરેલી હતી, પરંતુ તેમાં માનવના શેતાનનો અહેસાસ પણ હતો. કામસૂત્રના શ્લોકો અને પ્રતીકો દરેક જગ્યાએ હતા, જે જીવનમાં આનંદને માત્ર ક્ષણિક બનાવી રહ્યા હતા. સત્યજીત આ વાસ્તવિકતાને સમજતો ગયો અને પોતાને કેપ્ટન ઓબેરીના કામમાં પરિચિત કરવા લાગ્યો. સુરદુલ, જે સમય સાથે ધડકતો હતો, એ પોતાને એ જગ્યા પર પકડાયેલી લાગતી હતી, જ્યાં માનવતા અને પશુતા વચ્ચેનો સંઘર્ષ સ્પષ્ટ હતો.

Vicky Trivedi દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Vicky Trivedi

Category ફિક્શન વાર્તા