કચ્છના એક અંતરિયાળ ગામમાં શિક્ષક મનુ માસ્તર આજે સેવાનિવૃત્ત થઈ રહ્યા છે. તેઓ ગામલોકો અને વિદ્યાર્થીઓમાં લોકપ્રિય છે અને ક્યારેય કોઈને માર્યા નથી. મનુ માસ્તરના વિદાય સમારંભમાં ગામના સરપંચ અને અગ્રણીઓ ઉપસ્થિત છે. આ કાર્યક્રમમાં થોડી ગમગીની છે, કારણ કે મનુ માસ્તર હંમેશા હસતા-બોલતા રહે છે, પરંતુ આજે તેમની ચહેરા પર એક અણધારેલી ઉદાસી છે. પ્રોગ્રામ શરૂ થાય છે અને મનુ માસ્તર બોલવા ઊભા થાય છે. તેઓ કહે છે કે તેઓ ગામના બાળકોને શિક્ષણ આપવા માટે આભાર માનતા છે અને તેમના કારકિર્દીના સમય દરમિયાન મળેલા સાથ અને સહકાર માટે ઋણી રહેતા. તેઓ શિક્ષણની મહત્વતા અને શિક્ષકની ભૂમિકા વિશે વાત કરે છે, જેમાં તેઓ બાળકના મનમાં ડર ન થવા દેવું અને સહજ રીતે શિક્ષણ આપવાનું મહત્વ સમજાવે છે. મનુ માસ્તર પોતાના અનુભવને યાદ કરે છે અને એક વિદ્યાર્થી રઘલાનો ઉલ્લેખ કરે છે, જે અભ્યાસમાં બળવા અને મસ્તી કરવાના કારણે યાદ આવે છે. તેઓ પોતાના જીવનમાં એક પણ બાળકને મારવાનો પ્રયત્ન ન કરવાનો દાવો કરતા છે, અને બાળકોને પ્રેમ અને સહકારથી ભણાવવાનું મહત્વ જણાવી રહ્યા છે.

Hitesh Rathod દ્વારા ગુજરાતી પ્રેરક કથા

Writen by Hitesh Rathod

Category પ્રેરક કથા