આ પ્રકરણમાં સાધુની જિંદગી અને તેની ભૌતિક જરૂરિયાતોનો સંદર્ભ છે. સાધુ, જે ભૂખ અને તરસ પર નિયંત્રણ રાખે છે, તેને આશા છે કે પરમેશ્વર તેના માટે ભોજનનું આયોજન કરશે. જ્યારે એક બાળક તેના પાછળ આવે છે, સાધુનું ધ્યાન તેના જૂના મિત્ર ગીધા તરફ વળે છે, જેની શોધમાં તે સ્ટેશન પર આવ્યો હતો. સ્ટેશનના વાતાવરણમાં ઘણો ફેરફાર આવી ગયો છે, અને સાધુને તેની ભૂતકાળની યાદો તાજી થાય છે. જ્યારે સાધુ એક મકાન પાસે રોકાઈને ત્યાંના લોકો સાથે વાત કરે છે, ત્યારે તે ભોજન માટે આમંત્રણ આપે છે. પરંતુ સાધુને ખ્યાલ આવે છે કે ભોજનમાં ઝહેર છે. ગુરુજીની વાતો યાદ કરીને, સાધુ સમજવા લાગે છે કે સંસારની આ બાબતો તેને ફરીથી સંસારીના સંપર્કમાં લાવી રહી છે, જે તે ટાળવા માંગે છે. ગુરુજીના આદર્શો અનુસાર, જીવનને સાપ-સીડીની રમત સાથે તુલના કરવામાં આવે છે, જ્યાં અવસર અને અટકણીઓ વચ્ચે સમતોલ રહેવું જરૂરી છે. ગુરુજીના માર્ગદર્શનને યાદ કરીને, સાધુ આત્મ-વિચાર કરે છે અને સ્પષ્ટતા પ્રાપ્ત કરે છે કે સંસારના સંબંધો તેને પરમ સમાધિથી દૂર રાખે છે.

Kamlesh K Joshi દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Kamlesh K Joshi

Category ફિક્શન વાર્તા