આ વાર્તા "મારામારી, એક ભૂલાઇ ગયેલી કળા" બપોરે શરૂ થાય છે, જેમાં લેખક બાલકામાં થતી પરંપરાસમી મારામારીની કળાને યાદ કરે છે. તેમણે જણાવ્યું છે કે, એક સમય હતો જ્યારે છુટા હાથની મારામારી સામાન્ય હતી, પરંતુ હવે તે કળા ભૂલી ગઈ છે. લેખક પૂછે છે કે, ગુજરાતી સંસ્કૃતિમાં છુટા કાન અને પગની મારામારીઓ કેમ નથી, જ્યારે છુટા હાથની મારામારી વિશે ચર્ચા થાય છે. લેખક માનતા છે કે, કુસ્તી કરતા પહેલા જાંધ પર હાથ પછાડવું એક પરંપરા હતી, જે તત્કાળ વાતાવરણને ગરમ કરે છે. તેઓ આ વાતને ગુજરાતની મારામારીને વધુ વાસ્તવિક અને અર્થપૂર્ણ ગણાવે છે. તેઓ કહે છે કે, હવે હાથોહાથની મારામારીમાં રુચિ ઘટી ગઈ છે અને આ હસ્તકલા વિસરાઈ ગઈ છે. અંતે, લેખક યાદ કરે છે કે, કઈ રીતે અગાઉ શર્ટના કોલરો ખેંચીને મારામારી શરૂ થતી હતી, જે હવે અપૂરતી થઈ ગઈ છે. તેમની આ વાતો પરથી સ્પષ્ટ થાય છે કે, પરંપરાગત મારામારીની કળા હવે લુપ્ત થઈ ગઈ છે અને આ દુઃખદાયી છે.

Ashok Dave Author દ્વારા ગુજરાતી હાસ્ય કથાઓ

Writen by Ashok Dave Author

Category હાસ્ય કથાઓ