ટ્વીન્કલ જ્યારે ઝોયાની વાત સાંભળી, ત્યારે તેણે દેવિકા તરફ જોયું અને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગઈ, કારણ કે દેવિકા હવે એક યુવતી બની ગઈ હતી. દેવિકા એ કહ્યું કે તે જ તેટલી નાની બાળકી હતી, જે ટ્વીન્કલને યાદ હતી. ત્યાર બાદ, ઝોયાએ ટ્વીન્કલને સમજાવ્યું કે તેનો ઉંમર વધ્યો છે કારણ કે તે વરુણવન છોડીને ગઈ હતી. ટ્વીન્કલ ચિંતામાં પડી ગઈ કે જો તે ઘરે પાછી જશે તો તેના માતા-પિતા તેને કેવી રીતે ઓળખશે. ઝોયાએ આશ્વાસન આપ્યું કે જ્યારે તે પાછી જશે, ત્યારે તેની ઉંમર ફરીથી પહેલાં જેવી થઈ જશે. વહાં એક સુંદર સુવર્ણદ્વાર હતો, જે વરુણવનનું પ્રવેશદ્વાર હતું. જ્યારે ઝોયા આગળ વધવા લાગી, ત્યારે ટ્વીન્કલ અને દેવિકા ત્યાં ઊભી રહી ગઈ. ઝોયાએ ટ્વીન્કલને પૂછ્યું કે તે કેમ નથી આવતી, ત્યારે ટ્વીન્કલે કહ્યું કે તે માહીદીદીની રાહ જોઈ રહી છે. ઝોયાએ કહ્યું કે માહી અહીં આવી શકતી નથી કારણ કે તેણે પ્રતિજ્ઞા લીધી છે. ટ્વીન્કલને આ વાતમાં વિશ્વાસ નહોતો થતો, કારણ કે તે માનતી હતી કે તે સેરાહ છે, પરંતુ ઝોયાએ કહ્યું કે તે સેરાહ નથી, કારણ કે જ્યાં સુધી તે સેરાહની યાદો અને ક્ષમતાઓને નહીં પામે, ત્યારે સુધી તે સેરાહ નહીં બની શકે.

અવિચલ પંચાલ દ્વારા ગુજરાતી પ્રેમ કથાઓ

Writen by અવિચલ પંચાલ

Category પ્રેમ કથાઓ