એક યુવક દરવાજા ખોલીને અંદર આવે છે, અને તેનો ચહેરો પહેલા જેવો જ હોય છે, જેમણે સમય થંભી ગયો હોય એમ લાગતું છે. તે પૂછે છે કે શું મેં ખાધું નથી, અને હું જવાબમાં કહેું છું કે કદાચ તેમાં ઝેર હશે. યુવક મોટે ભાગે શાંત રહે છે અને તેની આંખોમાં પ્રેમ કે લાલસા નથી, પરંતુ એક શિકારની નજર છે. હું પૂછું છું કે મને અહીં કેમ ગોંધી રાખી છે, અને તે કહે છે કે જાણવાથી મને ફાયદો નહીં થાય. તે માને છે કે તે મારી ભલાઈ ઇચ્છે છે, અને જ્યારે હું તેને પુછું છું કે તે મને મારી નાખશે કે નહીં, ત્યારે તે કહે છે કે હું તેને 'તમે' ના બદલે 'તું' કહી શકાયું. હું તેને જણાવું છું કે હું જાણું છું કે કોઈ છે જે તેને આદેશ આપે છે, અને તે મારે વધુ માહિતી આપવા માગે છે. જ્યારે તે કહે છે કે આ ખાવાનું આપવાથી હું બધું જાણી જાઉં છું, ત્યારે હું સમજું છું કે તે મને ઓળખે છે અને મારી કોલેજ વિશે જાણે છે. આથી, હું એક ભયંકર સ્થિતિમાં છું, જ્યાં હું ફસાઇ ગઈ છું.

Vicky Trivedi દ્વારા ગુજરાતી ફિક્શન વાર્તા

Writen by Vicky Trivedi

Category ફિક્શન વાર્તા