એક અંધારી રાતે, એક મહેલમાં સ્ત્રીના દુઃખભર્યા ગીતો ગવાયા રહ્યાં હતાં. માનવ આ ગીતોને સાંભળીને પોતાના અસ્તિત્વ અને અતીતને વિચારી રહ્યો હતો. તે એકલતાના પીડા અનુભવતો હતો અને પોતાના જીવનના દુઃખને સંઘરાઈ રહ્યો હતો. ત્યારે, એક અજાણ્યા સ્ત્રીનું પ્રદર્શન થયું, જે તેના માટે ઓળખાણ બની. તે સ્ત્રી માનવ પાસે આવી, તેની આંખોમાં એક અનોખું ખેંચાણ હતું. માનવનો દિલ દ્રવ્યો અને તેણે પુછ્યું કે તે કોણ છે. સ્ત્રી કહે છે કે તે માનવને ઓળખે છે, છતાં તે કંઈપણ મેળવવા નથી આવી. તે માનવના દુઃખમાં સહયોગ આપવા માટે આવી છે. માનવ પોતાની એકલતાને અને અન્ય લોકો દ્વારા છોડી દેવાની પીડા વિશે વાત કરે છે. તે આ એકલતાને પોતાની અંતિમતાની સંકેત માનતું હોય છે. સ્ત્રી માનવને આશ્વાસન આપે છે કે તે એકલતા ખોટી છે અને તેના દુઃખ સહન કરવાની શક્તિ વધારશે.

Vijay Varagiya દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Vijay Varagiya

Category વાર્તા