અર્પિતા એક શાંતિમય ઓરડા માં એકલી બેસી હતી, જ્યાં તે માત્ર પોતાની ઊંડી શ્વાસની અવાજ સાંભળી રહી હતી. તેના કાળાં વાળ અને આંખો પવનમાં વિખરાઈ ગયા હતા, અને તે ગુસ્સા સાથે પવનને હટાવતી હતી. બારીમાંથી આવતી સૂર્યની કિરણો રોજ તેની એકલતા ભાંગી જાય હતી, પરંતુ તે ક્યારેય તેનો પકડવા સફળ ન થઈ. અર્પિતા ચિંતન અને દુખદાયક યાદોને સહન કરતી હતી. તે અરીસા સામે ઊભી રહી, પોતાની ઘા અને પીડા જોઈ રહી હતી, અને પ્રશ્ન ઉઠાવતી હતી કે શું તેનો જીવતો રહેવાનો કોઈ અર્થ છે? તે પોતાને અને તેના દુખને પ્રેમથી સ્પર્શ કરતી હતી. બાહ્ય ઘા તો ઠીક, પરંતુ અંદરનો ઉઝરડો જાળવી રહ્યો હતો. તે પોતાના મનનાં ઘા વિશે વિચારતી હતી, અને તે સમજતી હતી કે આ પીડા ક્યારેય ભૂલાઈ નથી શકે. ચિંતનની અસર તેના મન પર હતી, અને તે પરમાર્થને શોધતી રહી, પરંતુ તે જરુરીયાત અને પ્રેમની ખોટ અનુભવી રહી હતી. આખરે, અર્પિતા સમજતી હતી કે દરેક ઘા પર પ્રેમથી હાથ ફેરવવું જોઈએ, કારણ કે તે જ તેના જીવવાનો સાચો અર્થ છે.

aateka Valiulla દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by aateka Valiulla

Category વાર્તા