આ વાર્તામાં narrators પોતાને માઈક તરીકે ઓળખાવે છે, જે સમાજના પ્રસંગોમાં મહત્વપૂર્ણ ભૂમિકા ભજવે છે, પરંતુ પોતાને નિર્જીવ અને મૌન ગણાવે છે. માઈકનું જીવન પ્રસંગોની શોભા અને કાળજીમાં વિતિત થાય છે, પરંતુ પ્રસંગ પૂરા થયા પછી તે એક કોફિનની જેમ પાછું રાખવામાં આવે છે. narrator માનવે છે કે તે માત્ર દેખાડા માટેનો સાધન છે, અને આમાં તેને આક્રોશ પણ છે. માઈક માનવે છે કે માનવતા હવે મગજથી ચાલે છે અને હૃદયનો ઉપયોગ ભૂલી ગયું છે. જ્યારે કલાકાર ગીત ગાય અથવા કવિ કવિતા કહે, ત્યારે માઈકના રોમમાં ઉંદળા આવે છે, જે તેને ગૌરવ અને આનંદ અનુભવે છે. પરંતુ જ્યારે સામાજિક આંદોલન કે સંગઠનોમાં હાજરી દેવું પડે છે, ત્યારે તે પોતાની નિર્જીવતા અને કોઇ પણ પરિણામે ન શકવાની ભય અનુભવતો હોય છે. આ રીતે, માઈક માનવતા અને તેની નિર્જીવતા વચ્ચેના સંઘર્ષને રજૂ કરે છે, જે પોતાના સ્વરૂપ અને મહત્વને ઓળખવાની કોશિશ કરે છે.

Vipul Borisa દ્વારા ગુજરાતી હાસ્ય કથાઓ

Writen by Vipul Borisa

Category હાસ્ય કથાઓ