જમનાબેન 65 વર્ષની છે, અને તેમનું સ્વાસ્થ્ય સારું છે, પરંતુ身体ની સ્થિતિ વય સાથે ખરાબ થઈ રહી છે. તેમના પતિ દામોદરભાઇ એક ઈલેક્ટ્રીકલ એન્જીનિયર હતા, જેનાથી પરિવાર પાસે સારી સંપત્તિ છે. તેઓએ બંને પુત્રોની સારી રીતે સંભાળ કરી છે, પરંતુ એક પુત્ર સંકેત બીજા શહેરમાં રહે છે જ્યારે મનોજ અને તેની પત્ની કવિતા અહીં જ રહે છે. મનોજ અને કવિતા વચ્ચે તણાવ છે, કારણ કે કવિતા મનોજને એમ કહી રહી છે કે તેણે જમનાબેન અને દામોદરભાઇની સંભાળ લેવાની ફક્ત એકલી ફરજ છે, જ્યારે સંકેત અને તેની પત્ની પણ મદદ કરવા માટે ઉપલબ્ધ નથી. આ વાત સાંભળીને જમનાબેન અને દામોદરભાઇએ પોતાનું ઘર છોડી ભાડાના ઘરમાં રહેવાનું નક્કી કર્યું. દામોદરભાઇ ગામમાં જવા માંગતા હતા, પરંતુ જમનાબેન ન માન્યા. તેમણે કહ્યું કે તેઓ બાળકોને ઓછું બોજ બનવા માટે નજીકમાં જ રહેવાની ઇચ્છા રાખે છે. છેલ્લે, દામોદરભાઇનું મૃત્યુ થાય છે, અને જમનાબેન રડે છે કે તેમને તેમના પુત્રો અને વહુઓએ પાંચ વર્ષમાં એકવાર પણ નથી મળ્યાં. અંતે, જમનાબેન એકલા રહેવું પસંદ કરે છે અને સમાજના દોડમાં સામેલ થવા માટે જ્યારે તેઓને જરૂર પડે ત્યારે જ ઘરે જવા માટે કહે છે.

Algotar Ratnesh દ્વારા ગુજરાતી વાર્તા

Writen by Algotar Ratnesh

Category વાર્તા