ભાગ ૧૧ — જે માણસ પર સૌથી વધારે વિશ્વાસ હતો
મિહિર આખી રાત એક જ નામ વિચારતો રહ્યો.
રવિ.
રવિ માત્ર એની ઓફિસનો આસિસ્ટન્ટ નહોતો.
છેલ્લા સાત વર્ષથી એ મિહિર સાથે કામ કરતો હતો.
મિહિરની દરેક ફાઇલ, દરેક પ્રોજેક્ટ અને ઘણી વ્યક્તિગત વાતો પણ રવિ જાણતો હતો.
મિહિર એને ભાઈ જેવો માનતો હતો.
પણ હવે એ જ માણસ પર શંકા હતી.
સવારે ઓફિસ પહોંચતા જ મિહિરે રવિને પોતાના કેબિનમાં બોલાવ્યો.
“રવિ, દરવાજો બંધ કર.”
રવિ અંદર આવ્યો.
“સર?”
મિહિરે સીધો સવાલ કર્યો.
“મારી સિસ્ટમનો પાસવર્ડ તારી પાસે હતો?”
રવિ થોડો ગભરાયો.
“ના સર.”
“વિચાર કરીને જવાબ આપ.”
“સર, એક વખત તમે જ મને આપ્યો હતો.”
“ક્યારે?”
“લગભગ બે મહિના પહેલાં. જ્યારે તમે ત્રણ દિવસ બહાર હતા.”
મિહિરને યાદ આવ્યું.
એ જ સમયગાળો હતો જેમાં શંકાસ્પદ ટ્રાન્ઝેક્શન થયું હતું.
“પછી?”
“પછી મેં પાસવર્ડ બદલી નાખ્યો હતો.”
“ખાતરી છે?”
“હા.”
મિહિરે ફાઇલ એની સામે મૂકી.
“આ સહી?”
રવિએ ફાઇલ જોઈ.
એનો ચહેરો સફેદ પડી ગયો.
“સર, આ મેં નથી કર્યું.”
“મને ખબર છે.”
રવિએ આશ્ચર્યથી જોયું.
“તો?”
“મારે જાણવું છે કે કોણે કર્યું.”
રવિ થોડો સમય ચૂપ રહ્યો.
પછી ધીમેથી બોલ્યો—
“સર, એક માણસ હતો જે વારંવાર તમારી કેબિનમાં આવતો હતો.”
“કોણ?”
“વિનય સાહેબ.”
મિહિર સ્થિર થઈ ગયો.
વિનય.
એ જ નામ જે હર્ષે લીધું હતું.
“એ મારી કેબિનમાં શા માટે આવતો?”
“કહેતો કે બોર્ડની સૂચના છે.”
“અને તું એને અંદર આવવા દેતો?”
“હા સર. મને લાગતું હતું કે તમને ખબર હશે.”
મિહિર ખુરશીમાં પાછળ ઢળી ગયો.
હવે એક કડી મળી હતી.
પણ એક પ્રશ્ન હજુ હતો—
વિનયને મિહિરની સિસ્ટમ સુધી પહોંચ કોણે આપી?
⸻
બપોરે મિહિર અને હર્ષ મળ્યા.
મિહિરે બધી વાત કહી.
હર્ષ લાંબો સમય ચૂપ રહ્યો.
“મને લાગે છે કે આપણે વિનયને શોધવો પડશે.”
“એ ક્યાં છે?”
“મને ખબર છે.”
“ક્યાં?”
“અમદાવાદની બહાર એની એક ઓફિસ છે.”
મિહિરે તરત કહ્યું,
“ચાલ.”
હર્ષે એને રોક્યો.
“પણ આપણે એકલા નહીં જઈએ.”
“કેમ?”
“કારણ કે જો એ લોકો ખરેખર આમાં સામેલ છે, તો આપણું સીધું જવું જોખમી બની શકે.”
મિહિર થોડો વિચારમાં પડ્યો.
“તો શું કરવું?”
“પહેલા બધા પુરાવા સુરક્ષિત કરીશું. પછી કાયદેસર રીતે આગળ વધીશું.”
મિહિરે માથું હલાવ્યું.
આ વખતે એ ઉતાવળ કરવા માગતો નહોતો.
⸻
સાંજે ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે મમ્મી અને નિશા વચ્ચે ફરી વાતચીત થઈ રહી હતી.
મિહિર અંદર આવ્યો.
નિશાએ એને જોઈને કહ્યું,
“મારે તને કંઈ કહેવું છે.”
“શું?”
“મને આજે એક જૂનું કવર મળ્યું.”
મિહિર ચોંક્યો.
“ક્યાંથી?”
“મમ્મીના કબાટમાંથી.”
મમ્મી તરત બોલી,
“નિશા, એ વાત રહેવા દે.”
મિહિરે બંને તરફ જોયું.
“કઈ વાત?”
નિશા ચૂપ.
મિહિરે મમ્મીને પૂછ્યું,
“મમ્મી?”
મમ્મીની આંખોમાં ચિંતા હતી.
“એ જૂની વાત છે.”
“તો પણ કહો.”
થોડી ક્ષણ પછી મમ્મીએ કવર મિહિરને આપ્યું.
“આ તારા જન્મના થોડા મહિના પહેલાંનું છે.”
મિહિરે કવર ખોલ્યું.
અંદર એક જૂનો પત્ર હતો.
પત્ર દિનેશ શાહનો હતો.
મિહિરે વાંચવાનું શરૂ કર્યું.
પત્રમાં લખ્યું હતું કે—
“તમારા પરિવારને જ્યારે પણ મારી જરૂર પડે, મને જણાવજો. તમારા દીકરાનું ભવિષ્ય સુરક્ષિત રહે એ મારી જવાબદારી છે.”
મિહિર આગળ વાંચતો ગયો.
પણ છેલ્લી લાઇન વાંચીને એ અટકી ગયો.
“બદલામાં હું એક દિવસ માત્ર એક મદદ માગીશ.”
મિહિર પપ્પા તરફ જોયું.
“આ મદદ શું હતી?”
પપ્પા મૌન રહ્યા.
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“અમને ક્યારેય ખબર પડી નહીં.”
“પણ સંજય શાહે થોડા મહિના પહેલાં પપ્પાને વચનની વાત કરી હતી.”
મમ્મીના ચહેરા પર ભય દેખાયો.
“એ ફરી આવ્યો હતો?”
“હા.”
“એણે શું કહ્યું?”
“મારા પ્રોજેક્ટની મંજૂરી.”
મમ્મીએ આંખો બંધ કરી.
“એટલે…”
“શું?”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“મને લાગે છે દિનેશ શાહે તારા પપ્પાને પૈસા આપ્યા નહોતા માત્ર મદદ કરવા માટે.”
“તો?”
“એને ખબર હતી કે એક દિવસ એનો દીકરો તારી જિંદગીમાં આવશે.”
મિહિર થોડી ક્ષણ મૌન રહ્યો.
“આ બધું વર્ષોથી પ્લાન હતું?”
પપ્પાએ તરત કહ્યું,
“ના. દિનેશ એવો માણસ નહોતો.”
“તો પછી?”
પપ્પાએ કહ્યું,
“લોકો મરી જાય છે, પણ એમના અધૂરા વ્યવહાર જીવતા રહી જાય છે.”
⸻
તે રાત્રે મિહિર પોતાના રૂમમાં ગયો.
નિશા એની પાછળ આવી.
“તું ઠીક છે?”
“મને ખબર નથી.”
“મારે પણ તને કંઈ કહેવું છે.”
મિહિરે એની તરફ જોયું.
“શું?”
નિશાએ ધીમેથી કહ્યું,
“આજે જ્યારે હું મમ્મીના કબાટમાંથી પત્ર શોધતી હતી ત્યારે મને બીજી એક વસ્તુ મળી.”
“શું?”
એણે એક નાની ડાયરી આપી.
“આ મમ્મીની છે.”
મિહિર ચોંકી ગયો.
“તમે વાંચી?”
“થોડું.”
“શું છે?”
નિશા થોડા સમય ચૂપ રહી.
“તમારા અને મારા લગ્ન પહેલાંની વાત છે.”
મિહિરે ડાયરી ખોલી.
પાનાં પર મમ્મીના હાથની લખાવટ હતી.
એક જગ્યાએ લખેલું હતું—
“મિહિરને એની જિંદગીનો નિર્ણય પોતે લેવા દેવો છે. જો એને કોઈ દિવસ ખબર પડશે કે નિશા સાથે લગ્ન માટે મેં શરૂઆતમાં વિરોધ કર્યો હતો, તો કદાચ એ મને ક્યારેય માફ નહીં કરે.”
મિહિરનું હૃદય ધબક્યું.
એણે આગળ વાંચ્યું.
મમ્મીએ લખ્યું હતું કે લગ્ન પહેલાં તેમને નિશાના પરિવાર વિશે એક એવી વાત ખબર પડી હતી જેના કારણે તેઓ આ સંબંધની વિરુદ્ધ હતા.
પણ પપ્પાએ તેમને રોક્યા હતા.
“આ વાત શું હતી?” મિહિરે પૂછ્યું.
નિશાએ માથું હલાવ્યું.
“મને ખબર નથી.”
“મમ્મીને પૂછવું પડશે.”
⸻
મિહિર તરત મમ્મી પાસે ગયો.
“મમ્મી, નિશાના પરિવાર વિશે એવી કઈ વાત હતી જેના કારણે તમે અમારા લગ્નના વિરોધમાં હતા?”
મમ્મી ચૂપ.
“મને હવે સત્ય જોઈએ છે.”
મમ્મીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મારે તને બચાવવો હતો.”
“ફરી એ જ વાત?”
“હા.”
“પણ આ વખતે હું બાળક નથી.”
મમ્મીએ ધીમેથી કહ્યું,
“નિશાના પપ્પા…”
મિહિર શાંતિથી સાંભળતો રહ્યો.
“નિશાના પપ્પા દિનેશ શાહની કંપનીમાં કામ કરતા હતા.”
મિહિરના ચહેરા પર આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું.
“શું?”
“હા.”
“પણ એનો આ બધાથી શું સંબંધ?”
મમ્મીએ કહ્યું,
“મને ખબર નથી.”
“મમ્મી!”
“પણ એક વાત જાણું છું.”
“શું?”
મમ્મીએ કંપતા અવાજે કહ્યું—
“નિશાના પપ્પા દિનેશ શાહના મૃત્યુ પછી અચાનક નોકરી છોડીને ગાયબ થઈ ગયા હતા.”
મિહિરના શરીરમાં ઠંડી લહેર ફરી વળી.
“ગાયબ?”
“હા.”
“ક્યાં ગયા?”
“કોઈને ખબર નથી.”
નિશા દરવાજા પાસે ઊભી હતી.
એના ચહેરા પર આઘાત હતો.
“મમ્મી…”
બધા એની તરફ વળ્યા.
નિશાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મારા પપ્પા વિશે આ બધું… તમે મને પણ ક્યારેય કહ્યું નથી?”
મમ્મીએ એની તરફ જોયું.
“માફ કર.”
નિશા ધીમેથી પાછળ હટી.
મિહિર એની પાસે ગયો.
“નિશા…”
એણે મિહિરનો હાથ પકડી લીધો.
“મિહિર, શું મારા પપ્પાનો આ બધામાં કોઈ હાથ હતો?”
મિહિર પાસે જવાબ નહોતો.
પણ હવે એક વાત સ્પષ્ટ હતી—
મિહિરના જન્મથી શરૂ થયેલું રહસ્ય અને નિશાના પરિવારનો ભૂતકાળ કદાચ એક જ કડીથી જોડાયેલા હતા.
⸻
એ જ રાત્રે મિહિરને હર્ષનો મેસેજ આવ્યો.
“મને વિનય મળી ગયો છે.”
મિહિરે તરત ફોન કર્યો.
“ક્યાં?”
હર્ષે ધીમેથી કહ્યું,
“એ એકલો નથી.”
“કોણ છે એની સાથે?”
થોડું મૌન.
પછી હર્ષ બોલ્યો—
“નિશાના પપ્પા.”
મિહિરના હાથમાંથી ફોન સરકી ગયો.
નિશા એની સામે ઊભી હતી.
“શું થયું?”
મિહિર એની તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
એના મોઢેથી એક જ શબ્દ નીકળ્યો—
“તારા પપ્પા…”
નિશાની આંખો પહોળી થઈ ગઈ.
અને એ ક્ષણે બંનેને સમજાયું—
આ રહસ્ય હવે માત્ર મિહિરની નોકરી કે હર્ષની મુશ્કેલીનું નહોતું.
આ તો બંને પરિવારોના ભૂતકાળનું રહસ્ય હતું.
