કિસ્મતની અધૂરી કવિતા
જીવન ક્યારેક એવી રીતે લોકોને મળાવે છે કે પછી સમજાતું નથી કે એ મુલાકાત હતી કે કોઈ અધૂરી કવિતાની શરૂઆત. કેટલાક લોકો કિસ્મતથી મળે છે, અને પછી ધીમે ધીમે આત્માનો અહેસાસ બની જાય છે… બસ એવી જ એક વાર્તા છે કિરણ અને નિધિની.
કિરણ એક સામાન્ય યુવાન હતો શાંત, થોડો અંતર્મુખ અને પોતાના વિચારોમાં જ વધુ જીવતો. રાજકોટ શહેરની એક નાની કંપનીમાં કામ કરતો, રોજની દોડધામ, મેટ્રોની ભીડ અને સમયની સાથે ચાલતી જિંદગી. તેના જીવનમાં બધું હતું, પણ કંઈક ખૂટતું હતું એને પોતે પણ ખબર નહોતી શું.
નિધિ પણ એવી જ હતી, પણ થોડી અલગ. તે શબ્દોમાં જીવતી હતી. પુસ્તકો, કવિતાઓ અને સંગીત તેની દુનિયા હતી. તે લોકો વચ્ચે હતી, છતાં ક્યાંક અંદરથી એકલતા સાથે જીવતી હતી. તેના જીવનમાં સંબંધો હતા, પણ કોઈ એવો સંબંધ નહોતો જેનું નામ આપવું જરૂરી ન હોય.
અને પછી એક દિવસ…
એક વરસાદી સાંજ હતી. રાજકોટ શહેર અચાનક ભીનું થઈ ગયું હતું. કિરણ ઓફિસથી નીકળ્યો અને બસ સ્ટોપ પર ઉભો રહ્યો. બસ મોડું હતું. લોકો છત્રી નીચે પોતપોતાની દુનિયામાં વ્યસ્ત હતા.
ત્યાં જ નિધિ આવી. છત્રી ભૂલી ગઈ હતી. તે હળવેથી ભીંજાતી હતી, અને બસ સ્ટોપની છત નીચે આવીને ઊભી રહી. બંને વચ્ચે થોડું અંતર હતું, પણ વરસાદની ટપકતી બૂંદો વચ્ચે એક અજાણ્યો જોડાણ જન્મી રહ્યો હતો.
કોઈ વાત નહોતી, કોઈ ઓળખ નહોતી. છતાં કંઈક હતું.
નિધિએ હળવેથી કહ્યું, “આ વરસાદને પણ સમયની સમજ નથી.”
કિરણ હસ્યો. “શાયદ એને ખબર છે કે લોકો ક્યારે થોભે છે.”
એ પહેલી વાત હતી. ન કોઈ પરિચય, ન કોઈ નામ પૂછવાની ઉતાવળ. બસ એક સામાન્ય સંવાદ… પણ એ સંવાદ પછી મૌન પણ બદલાઈ ગયું હતું.
એ દિવસ પછી તેઓ વારંવાર મળવા લાગ્યા. ક્યારેક બસ સ્ટોપ પર, ક્યારેક કાફેમાં, ક્યારેક શહેરના કોઈ ખૂણે. ન કોઈ વચન, ન કોઈ નામ, છતાં દિલમાં એક અજાણ્યું સ્થાન બની રહ્યું હતું.
ક્યારેક નિધિ કહેતી, “આ સંબંધને શું નામ આપશો?”
કિરણ હળવેથી જવાબ આપતો, “કદાચ નામ વગરના સંબંધો જ સૌથી સાચા હોય છે.”
તેઓ બંને જાણતા હતા કે તેઓ પ્રેમમાં છે, પણ કોઈએ ક્યારેય એ શબ્દ બોલ્યો નહોતો. કારણ કે ક્યારેક લાગણીઓને શબ્દોની જરૂર નથી હોતી.
સમય પસાર થતો ગયો. મુલાકાતો ઓછી થવા લાગી, પણ લાગણીઓ વધુ ઊંડી થતી ગઈ. જીવનની જવાબદારીઓ, કામનો ભાર અને પરિસ્થિતિઓએ તેમને અલગ દિશામાં લઈ જવાનું શરૂ કર્યું.
નિધિ બીજા શહેરમાં જતી રહી. નોકરી બદલાઈ ગઈ. કિરણ એ જ રાજકોટ શહેરમાં રહ્યો, પણ હવે બસ સ્ટોપ પર ઊભો રહેતો ત્યારે વરસાદ અલગ લાગતો હતો.
ન રોજ મુલાકાત, ન રોજ વાત… છતાં રહે હૃદયમાં તેમની જ સૌગાત.
તેઓ વચ્ચે કોઈ અંતિમ વિદાય નહોતી. કોઈ “ગુડબાય” નહોતું. બસ ધીમે ધીમે સંપર્ક ઓછો થતો ગયો. પણ અજાણ્યા રીતે બંને એકબીજાના જીવનનો ભાગ બની ગયા હતા.
નિધિ ક્યારેક રાત્રે લખતી
“કેટલાક લોકો કિસ્મતથી મળે છે,
અને પછી આત્માનો અહેસાસ બની જાય છે…”
અને કિરણ એ જ પંક્તિઓ વાંચતો, જાણે એ તેના માટે જ લખાઈ હોય.
સમય આગળ વધતો ગયો. વર્ષો પસાર થઈ ગયા. જીવન બદલાઈ ગયું. નવા લોકો આવ્યા, નવા સંબંધો બન્યા, પણ ક્યાંક અંદર એક ખાલી જગ્યા રહી ગઈ.
અંતર ભલે માઈલોનું થઈ ગયું,
લાગણીનો દીવો કદી ન બુઝાયો.
કિરણ હવે વધુ પરિપક્વ થઈ ગયો હતો. તે સમજતો હતો કે કેટલાક સંબંધો રાખવા માટે નથી હોતા, બસ અનુભવવા માટે હોય છે. નિધિ પણ જીવનમાં આગળ વધી ગઈ હતી, પણ ક્યાંક કોઈ ગીત સાંભળતી ત્યારે કિરણ યાદ આવી જતો.
એક દિવસ અચાનક રાજકોટ શહેરમાં એક સાહિત્ય કાર્યક્રમ યોજાયો. કિરણ ત્યાં ગયો હતો. સ્ટેજ પર એક લેખિકા પોતાની કવિતાઓ વાંચી રહી હતી. અવાજ ઓળખાણનો લાગ્યો.
અને એ નિધિ હતી.
સમય થંભી ગયો.
ન હાથમાં હાથ, ન સાથે સફર… છતાં નામ તેમનું ધબકારે અંતર.
નિધિએ પણ કિરણને જોયો. આંખો મળી. શબ્દો અટકી ગયા. પણ કોઈ દોડ નહોતી, કોઈ ઉતાવળ નહોતી. બસ એક શાંતિ હતી જાણે વર્ષો જૂનું કંઈક ફરી જીવંત થઈ ગયું હોય.
પ્રોગ્રામ પછી તેઓ બહાર મળ્યા.
“તમે અહીં?” નિધિએ પૂછ્યું.
કિરણ હસ્યો, “કિસ્મત હજુ પણ જૂના પાનાં ખોલે છે.”
થોડી ક્ષણો મૌન રહ્યું. પછી નિધિએ કહ્યું, “અમે ક્યારેય સાચે અલગ થયા જ નહોતા, છે ને?”
કિરણ ધીમે બોલ્યો, “અંતર હતું, પણ સંબંધ ક્યાં હતો?”
તેઓ બંને હસ્યા. એ હાસ્યમાં વર્ષોનો ભાર ઓગળી ગયો.
અંતર ભલે માઈલોનું થઈ જાય,
લાગણીનો દીવો કદી ન બુઝાય.
તે દિવસે તેઓ લાંબી વાતો નહોતા કરી શક્યા. પણ કદાચ હવે શબ્દોની જરૂર નહોતી. કારણ કે કેટલીક લાગણીઓ સમયથી પણ આગળ હોય છે.
સમય ફરી આગળ વધ્યો. તેઓ ફરી પોતાના જીવનમાં પરત ગયા. પણ હવે કંઈક બદલાઈ ગયું હતું. હવે તેઓ એકબીજાને શોધતા નહોતા, પણ એકબીજામાં જીવતા હતા.
ન કોઈ સંબંધની વ્યાખ્યા હતી,
ન કોઈ બંધનની કથા હતી,
છતાં સૌથી ખાસ એ જ લાગતું હતું.
નિધિ ક્યારેક લખતી
“કેટલાક લોકો જીવનમાં આવે છે પ્રેમ બનીને નહીં,
પણ એક એવી શાંતિ બનીને જે ક્યારેય છોડતી નથી.”
કિરણ પણ હવે સમજતો હતો કે પ્રેમ હંમેશા મળીને જીવવામાં નથી હોતો. ક્યારેક દૂર રહીને પણ કોઈ તમારા અંદર રહેતું હોય છે.
વર્ષો પછી એક દિવસ કિરણને ખબર પડી કે નિધિ હવે વિદેશ જઈ રહી છે. કદાચ લાંબા સમય માટે.
તેને લાગ્યું કે હવે કદાચ આ અધૂરી કથા અહીં જ અટકી જશે.
એ છેલ્લી વાર મળ્યા.
કોઈ ફરિયાદ નહોતી, કોઈ અપેક્ષા નહોતી.
નિધિએ કહ્યું, “ક્યારેક લાગે છે કે આપણે મળ્યા જ ન હોત તો સારું હોત… પણ પછી લાગે છે કે મળ્યા વગર હું હું ન હોત.”
કિરણની આંખોમાં ભેજ આવી ગયો.
“કિસ્મતથી મળેલા કેટલાક ચહેરા જીવનભર મનના સહારા બની જાય છે,” તેણે ધીમે કહ્યું.
નિધિ હસીને ચાલી ગઈ.
અને એ જ ક્ષણે વાર્તા પૂર્ણ થઈ ગઈ… પણ લાગણી નહીં.
સમયની ધૂળ ઘણું ઢાંકી જાય,
પણ સાચી યાદો ક્યાંય ન મિટાય.
આજે પણ કિરણ ક્યારેક વરસાદમાં ઊભો રહે છે. બસ સ્ટોપ પર. લોકો આવે છે, જાય છે. પણ તેને ખબર છે કે કેટલીક મુલાકાતો ફરી થતી નથી,
કેટલાક લોકો કિસ્મતથી મળે છે,
અને પછી આત્માનો અહેસાસ બની જાય છે...
ન કોઈ વચન, ન કોઈ નામ,
છતાં દિલમાં રાખે પોતાનું સ્થાન.
મોડા મળે જીવનના માર્ગ પર ક્યારેક,
પણ યાદોમાં રહે સવાર-સાંજ દરેક.
ન રોજ મુલાકાત, ન રોજ વાત,
છતાં રહે હૃદયમાં તેમની જ સૌગાત.
ન હાથમાં હાથ, ન સાથે સફર,
છતાં નામ તેમનું ધબકારે અંતર.
અંતર ભલે માઈલોનું થઈ જાય,
લાગણીનો દીવો કદી ન બુઝાય.
ન કોઈ સંબંધની વ્યાખ્યા હોય,
ન કોઈ બંધનની કથા હોય,
છતાં સૌથી ખાસ એ જ લાગે,
દિલના સૂના ખૂણે વસંત જગાવે.
સમયની ધૂળ ઘણું ઢાંકી જાય,
પણ સાચી યાદો ક્યાંય ન મિટાય.
કિસ્મતથી મળેલા કેટલાક ચહેરા,
જીવનભર બની રહે મનના સહારા.
મોડા મળે, ઓછા મળે, કે પછી દૂર થઈ જાય,
પણ હૃદયના આંગણે સદાય માટે ઘર કરી જાય. ❤️
કારણ કે...
સાચા લોકો રોજ સાથે નથી હોતા,
પણ તેમની લાગણી રોજ સાથે હોય છે;
અને કેટલાક સંબંધો નામ વગરના હોવા છતાં,
જીવનના સૌથી સુંદર સંબંધો હોય છે. ✨💕
